Pressed For Time Novels & Stories

Pero baka wala lang talaga siya sa mood, tinignan ko ang oras at napakabilis lumipas ng oras, 2:45 pm na. Napagdesisyunan kong mag-ayos na lang ng mga gamit ko at mamaya ko na tatapusin ‘tong Minutes of the meeting. “Ay naku, bakla! Hayaan mo na ‘yan, eemail ko na lang sainyo mamaya ang comments niya, aawra na ako baka buminggo ako sa kan’ya pagna-late ako.” Hindi ko na pinag-aksayahan ng pansin ang kung anong kalandiaan ang sinasabi nitong si Marquez at nag-umpisa na lang maglakad paalis.

Ay ang katotohanan sa napakahirap na sitwasyong hinaharap ng binatilyo ngayon. "Arggh!" Frustrated siyang napasabunot sa buhok dahil sa halip na long press enter type ang titipain niya. Hindi niya alam kung paano nangyari at ang backspace na long press ang napindot niya. Huli na para mapansin ni Chel na burado na ang lahat ng inputs na pinaghirapan niya ng dalawang araw para sa presentation ng IT Department sa susunod na linggo.

komento niya. "It's for security. Kunin mo na ang button malapit na tayo sa boundary." Muli niyang kinapa ang bulsa nito. Ngayon sinuot na niya ang kamay sa loob. "Make it fast!" "Oo na! Bakit kasi hindi mo nilabas kanina?" "I have no time, faster!" Natataranta nitong sabi. Saan ba sumuksok ang button na 'yun? "Shit! Not there!" Muli nitong sabi.

“Miss Ingrid, gusto kong i-prepare mo ang press release para sa isa sa mga bagong product. Ibibigay sa ’yo ni Simon ang lahat ng kailangan mo.” Napatigil ako. Biglaan ang request niya, at inabot ako ng ilang segundo bago nakapagsalita. “O-opo, sir.” Bahagya niyang nilingon ang ulo niya, habang nakataas ang isa niyang kilay. “Inaasahan ko na matatapos ’yan ngayong araw. Ibig sabihin, magiging busy ka.” Huminto siya sandali, tapos idinagdag niya, “Sa tingin ko, kailangang ma-postpone ang lunch date mo.”

Elyse POV Hindi ako madaling kabahan. Sanay ako sa pressure. Sa deadlines. Sa mga barangay captain na biglang nawawala kapag oras na ng programa. Sa mga sponsor na biglang nagbabago ng kondisyon. Sa mga pasyenteng kailangang asikasuhin kahit kulang ang tao at oras. Pero iba ang kaba kapag hindi trabaho ang dahilan. At habang nakatayo ako sa gitna ng ballroom kasama ang production team

“Okay. Just hurry up.” Narinig ko pa ang pagmamadali niya sa hagdan. Maya-maya ay bumaba siyang parang may hinahabol na deadline. “Ate, teka!” “Mayee, five minutes ago pa kita hinihintay.” “Nahanap ko po kasi yung isang medyas ko.” “At bakit isang medyas lang?” “Yung isa po nasa paa ko na.” Napailing na lang ako.

"May tamang oras ba akong nabanggit? May nakalagay ba?" Wala. Walang nakalagay. Pero hindi pa rin tamang walong oras na siyang naghintay pero hindi man lang siya bibigyan nito ng konsiderasyon. "You're right. But isn't it you who told us to present today? I received the email at 12 pm, I am here since 1. Masyado na akong matagal naghintay and the least you can say is to still present right now? At 9 pm?"

May oras pa ako para makapunta sa site at makakauwi pa ako bago mag-three pm. Dali-dali akong bumaba nang makapagbihis ako. May dala na rin akong mga gamit at pamalit ko para kung sakali ay didiretsyo na lang ako sa Presscon mamaya. "Oh! Wait, wait. Where are you going? Hindi ba at ngayon ang araw na haharap ka sa Press?" tanong agad sa akin ni Mommy. "Yes, Mom but I have to go first sa site. Babalik din ako before mag-three pm," paliwanag ko naman.

Pagkatapos ng tensyon sa opisina, hindi na nag-aksaya ng oras si Teddy. Ang bawat hakbang patungo sa kanyang sasakyan ay puno ng determinasyon, habang ang kanyang puso’y tumitibok nang mabilis sa pinaghalong takot at galit na hindi niya pa naranasan sa buong buhay niya. Sa bawat segundo na lumilipas, ramdam niya ang bigat ng banta na papalapit ang deadline para mailigtas si Sophia ay unti-unting nagiging imposibleng singilin ng oras. Dalawang linggo. Dalawang linggo na lang upang ayusin ang lahat: papeles, visa, court orders, flight, at seguridad. Isang deadline na sa normal na proseso ay maaaring tumagal ng buwan, ngunit ngayon ay kailangang maging posible sa loob ng ilang araw.