Pressed For Time Novels & Stories

Eh, ayaw ko nga siyang makita. "I'll give you one week to do this project, Miles." Nanlaki ang mata ko. "One week, Sir? Sir naman, baka naman pwede mong habaan. Hindi porket asawa ko si Zandy madali ko siyang mai-interview, he's such a busy businessman," dahilan ko. "No, Miles nakalimutan mo bang malapit na ang April? We need to release the April issue."

Nang bigla akong tumayo sa kama at tumakbo sa CR. “Saan ka pupunta?” Bumangon na kasi ako kasi sigurado na ako okay na ang pakiramdam ko. Maghahanda rin para pumasok. “Maliligo na. Hindi maaaring hindi ako pumasok ngayon kasi ipapasa ko ang pinagpuyatan ko noong friday. Ngayon ang deadline noon, Atlas.” “Ako na ang magpasa—” “Hindi papasok ako!”

I murmured, fustration creeping into my voice. Nagmaniobra ako sa trapiko, para iwasan at iligaw ang press na wala pa ring humpay na pagkislap ng mga camera ay nagpasigla. Nang makalayo na kami at tagumpay namin na iniligaw ang press, dinukot ko ang phone ko mula sa bulsa ng pantalon saka idinial ang number ni Zeithyium. Umalingawngaw sa tainga ko ang tunog ng tugtog, ang aking pagkainip ay lumalaki sa bawat segundong lumilipas. "Come on, Z, pick up," I muttered under my breath.

Ngunit ramdam niya rin ang pressure—kailangan niyang magmadali para hindi ma-late sa kanyang schedule, at hindi niya puwedeng hayaan ang excitement na kontrolin ang oras niya. Dali-dali siyang naglagay ng makeup, nag-check ng bag, at hinanap ang sapatos. Habang nagbibilang ng oras sa isip, napansin niyang may halong kaba sa dibdib niya. Hindi lang dahil sa pag-aalala kung maaabot niya ang schedule, kundi dahil alam niyang sa sandaling makita niya si Trevor mamaya, may posibilidad na muling ma-activate ang emotions na naramdaman niya kagabi.

"Paki sabi rin sa kanya na may gagawin ako. This is a waste of time. I am hungry and I don't need your coffee, tea, or juice. I need to go.. Tumango tango siya. "I'll tell him but please stay po muna." Nanginig ang kanyang boses. "Ilang oras pa ba? Please ask him that too. And what business are we going to talk about. We're done with what we need to talk about, bakit pa ako pinapaghintay pa?" Nangilid na ang Iuha ng sekretarya. Pakiramdam ko ay sobrang napepressure ko siya.

saad ko sa kaniya, saka isinulat sa munting papel ang magiging estimation date. Itinigil muna ni Nica ang kaniyang pagta-type sa keyboard upang harapin ako. “That is not going to happen.” Kinuha niya ang papel na hawak ko. “Your 3 to 4 weeks, will be 1 week only.” Itinapon niya sa kaniyang basurahan ang papel na pinagsulatan ko kanina. “We are only given 1 week of planning and preparation.” “One week?! Are you serious?!”

tiim na sabi niyang pilit na iniignora ang tambol ng kanyang dib-dib. "Miss Madrigal, nakalimutan mo yatang ikaw ang may kailangan sa akin, so that means, wala kang karapatan mag demand ng oras mula sa akin. If you're not busy, then I am. Actually, katatapos ko lang sa meeting ko and it was already my third meetings as of this hour. So if you still want us to meet, then my available time is only tonight at seven. Take it or leave it. Nasa sayo iyon."

Dapat mawalan na ako ng pake sa kaniya, hayaan na, basta ang mahalaga ay maayos ko ang annulement. Tinext niya ang address niya, medyo malayo siya sa akin, ang tagal ko ng tinatanong ang address niya kaso hindi niya sinasabi, ngayon lang niya pinaalam sa akin, masyado ba siyang busy? Nischedule ko yung punta ko kay Jamie, sinabi ko rin kay attorney kung kailan kami magkikita kita, ang hirap kase ng oras ko lalo at busy din ako sa trabaho.

"I have hectic schedules, Agathe. Marami akong dinaluhan na meetings sa loob ng isang araw. Not just one but five meetings. Ngayon nga lang ako nagkaroon ng time para makapagpahinga. Kaya tinawagan kaagad kita after our break time. Akala ko ba naiintindihan mo ako? Na naiintindihan mo ang sitwasyon ko?" "Oo nga. Naiintindihan kita at ang sitwasyon mo. Pero napupuno rin ako, Azzurro. At malapit na ring maubos. Kaya ko namang maghintay eh, alam mong kakayanin ko. Pero ang hindi ko lang kaya, ay yung unti-unting pagkawalan mo ng oras para sa'kin." Hindi ko na napigilan pa ang humikbi. S***a, umiiyak na ako dahil lang sa kaniya.

“I already work on that. I’m your boss, remember?” Hindi na siya nakapagsalita pa. Hindi niya alam kung maiinis ba siya o matutuwa. Ang bilis nitonh kumilos. Parang wala na siyang dapat problemahin. Pero sa totoo lang, parang nakaka-pressure din. Napalunok na lang tuloy siya at saka tumango. “Give me twenty minutes,” sagot niya. “Take your time,” tugon ni Cassian. “Breakfast is waiting.”