Prima Nocte 소설 & 이야기

pigil hiningang bulalas ko dahil nagsimulang manginit ng aking katawan. Fuck... I really want to have her. As in right here, right now. "Sir, since it's your first time here ay bibigyan namin kayo ng special service," makahulugang dagdag ng waiter bago hinaplos ang pisngi ng pinili kong babae, "Sisiguraduhin namin na sobrang mag-e-enjoy kayo ngayong gabi kasama ang babaeng ito."

The city lights, giant buildings, and our memoir best describe Italy — the City of Romance. Sa huling pagkakataon ay muli akong nangahas na pakatitigan siya. Sa kabila ng pagkukubli namin sa aming mga maskara ay may isang pangako akong ibinulong. Isang pangako na kailanman, hinding-hindi ko sisirain. “Sarai il mio primo e l'ultimo, lo prometto.” (Ikaw lang magiging una at huli ko, pangako.)

wika niya nang pumasok sa isipan niya ang isang katanungan, bakit kepyas niya ang masakit gayung nagpakalunod siya sa pag inom? "Wala na ko sa ibabaw mo para magsabi ka ng wait," wika ng boses na kilalang-kilala niya kahit super hina iyon. Sapat na ang mala-dj nitong boses para makilala niya ito –si Lorenzo Villarama.

Dala-dala niya pa rin ang kahihiyan na iyon. Maingat na pumasok si Primo sa kuwarto nang hindi gumagawa ng kung ano mang tunog. Dim light lang ang kuwarto at puno ng gamit ng mga bata ang buong paligid. Napatitig si Primo sa pigura ni Claret na tulog. Sinuri niya ang paghinga nito mula sa malayo at nakita niyang mukhang malalim na ang pagkakatulog nito.

Tumaas doon si Primo kaya sinundan niya lang ito, nang makarating sila sa taas ay tumambad sa mga mata ni Bonie ang magkakahanay na pintuan, mula kaliwa pati sa kanan at lahat ng iyon ay may number katulad ng sa mga hotel room. “Ito lang ang masasabi ko sayo Rose, huwag na huwag kang lalabas sa chamber mo pag sapit ng umaga kung ayaw mo maulit ang nangyari sayo kanina. Sa lugar na ‘to mas active ang mga narito sa gabi at sa oras lang na ‘yun applicable na walang gagawin ang mga lalaki sa kahit sinong babae na narito lalo na kung empleyado sa pub, sa umaga pwede kang maka encounter ng katulad ni Baldo. Maswerte ka lang dahil nangialam ako, pero kahit recommended ka ng mataas na taong ‘yun kun

a smooth, playful voice interrupted from her right. Elena snapped her posture straight, her defensive instincts kicking in instantly. Stepping out from the shadows of the lounge area was Director Harrison’s youngest son, a handsome but notorious bachelor known for getting whatever—and whoever—he wanted. He held a glass of wine, a slow, mesmerizing smirk playing on his lips as his eyes boldly swept down the curves of her midnight-blue gown. He stepped dangerously close, trapped her against the pillar, and leaned in until she could feel the heat radiating from him.

anas nitong nakamata sa pāgkababaē ko! "Primo!"

Mukhang nagmana talaga sa ama. 11pm na pero hindi pa rin ako inaatok. Naiinis nga ako sa sarili ko dahil kung kailan maaga ang alis namin bukas ay saka naman hindi agad ako dalawin ng antok. Sumandal ako sa headboard ng kama at nagscroll sa i* newsfeed ko. I'm busy watching some i* reels ng pumasok si Dylan sa kwarto. Galing ito sa labas. Si*uro ay chineck ang sasakyan. He locked the door ng makapasok siya pagkatapos ay nahi*a na sa tabi ko. Bago ako tuluyang matulog ay nagset ako ng alarm sa cellphone ko, tatlong alarm ang sinet ko 5:00am, 5:30am at 6:00am. Just to make sure lalo na at minsan ay hindi ko marini* ng maayos ang alarm ko.

UNTI-UNTI kong idinidilat ang mga mata ko at nang maramdaman kong nasa isang hindi pamilyar na kama ako ay napa upo ako at tumingin sa paligid. The room is clean and organized. Nasilaw pa ako sa sikat ng araw na nagmumula sa naka bukas na veranda. Luminga-linga ako at napansin kong walang wall ang kwarto kaya mula dito ay nakikita ko ang unang palapag ng bahay. Most of the walls are made out of glass. Napaka fragile ng bahay. Yung tipong batuhin mo lang eh sira na.

Naaamoy ko rin mamahalin niyang pabango. Napansin ko agad ang maliit na pasa sa gilid ng mukha ni Primo. Hindi pa pala naghihilom ang pasa na iyon kahit na halos isang linggo na ang lumipas. Mukhang malakas nga ang suntok na iginawad ni Nexon. “Liza.” Primo impatiently called. Parang hangin na hindi pinansin ni Elizabeth si Primitivo. Dumiretso siya sa tapat na upuan ni Cassiopeia at inilapag ang dala niyang bag. Patuloy niyang inignora ang binata.