Novel & Cerita Proud Graduation Quotes

Sino ba naman ako para maalala niya kung ang gaganda ng mga nakapaligid sa kanya. “Ayusin mo nga yang mukha mo, parang hindi ka gagraduate ng valedictorian ah. Ngumiti ka kahit konti. Para kang namatayan diyan. Sayang ang ibinayad ko sa nagmake-up sayo” sita ni inay sa akin habang nakapila na kaming lahat para sa graduation march. Suot ko na ang toga ko. Ewan ko ba, dapat masaya ako ngayong araw na ito kagaya ng ibang mga estudyante, pero kahit anong pilit ko ay hindi ko magawang ngumiti hanggang sa magsimula na ang graduation march.

Hinayaan niya lang na ibuhos ko ang lahat ng emosyong nagpapasikip sa aking dibdib. Makalipas ang isang linggo, nailibing na si Nanay sa tulong na rin ng mabubuting tao na tumulong sa amin. "Ngayon, pakinggan naman natin ang valedictory speech ni Ms. Perez. Let's give her a round of applause!" wika ng emcee sa aming graduation. Nagpalakpakan ang lahat sa aking pagpasok. "Magandang umaga po sa inyong lahat. Sa aking mga guro, kapwa estudyante, at mga magulang na nandirito," panimula ko habang tinatanguan ko sila.

Agad na lamang akong humarap kay mama at hinawakan ang magkabila niyang pisngi. "Oo nga pala Ma, dapat nandoon ka sa venue kapag graduation ko ha. May medal ako Ma, kasi sabi ng professor ko magtatapos daw ako na cum laude." proud kong sabi sabay ngiti nang pagkatamis-tamis.

His smile radiated a sense of accomplishment that was palpable, igniting a sense of joy within our hearts. After the ceremony, as we stood amidst a sea of graduates and families, Vj found his way to us. The sun cast a golden glow upon us, as if highlighting the milestone we had reached together. Vj embraced us, gratitude and love evident in his eyes. "Thank you, Daddies. I couldn't have done this without your unwavering support. This degree is not just mine; it's a testament to our journey as a family."

I held back my tears. "I've always admired you from afar. I'm the one who paid for your graduation when I found out you couldn't attend because you were short on money... during your graduation... I was there..." His sobs grew louder. "I'm so proud of you, so proud to see you soaring high."

Papuntahin nyo muna dito, gusto ko siyang makausap. *"Wala jud me ka anha bisag pang tambong na lang sa imong graduation kay saon man gud wala man ikaplete" – hindi kami nakapunta dyan kahit sa pag attend man lang ng graduation mo kasi walang pamasahe. *“Ma, okay ra. Nakasabot ra man gud ko,”--- Ma, okay lang. Naintindihan ko. *“Kanus-a man ka mouli, nak? Mingaw nami nimo,”--- Kailan ka uuwi, nak? Miss ka na namin.

Pagod na ang mga paa ko para umakyat pa sa ganito kataas na hagdanan habang nakasuot ng takong. "The fifth was for your graduation. I have witnessed your final days in college. Bawat pagpupuyat, pagpapakagutom, pagsasakripisyo mo para makapagtapos, nakita ko lahat 'yon. Hindi buo, ngunit nakita ko kung gaano mo kagustong abutin ang pangarap mo. I am so proud of you, my Architect baby." Napaiwas ako ng tingin nang maramdaman ang pag-init ng bawat sulok ng mga mata ko. He's making me teary again. Not in pain, but in happiness and gratefulness.

I continued my speech na hindi ko alam kung saan tutungo. “Yes! No more exams and quizzes! Yes! Makakatulong na tayo sa mga magulang natin. Yes! Simula na para bumawi sa lahat ng hirap at pagsisikap na dinanas ng mga magulang natin habang tayo, maghapon na nakaupo sa loob ng classroom at natututo. All those hardships, sufferings, and sacrifices our family made were worth it in the end. As my speech ended, all the graduates stood up, threw their cups in the air, and shouted, “Yes!”