روايات وقصص ضمن Proud Graduation Quotes

"Babe... ‘wag ka sanang mag-isip ng kung ano ha... pure work lang ‘to." "B-basta pupunta ka sa graduation ko ha... aasahan kita." Kahit man lang sa pinakamahalagang araw ng buhay niya ay masilayan niya ang nobyo. Pagkatapos nun, kahit hiwalayan na siya nito ay okay lang sa kanya. Doon din naman sila papunta. "I promise, pupunta ako sa graduation mo. Kahit lilipad ako ng isang araw lang basta maka-attend sa pinakaimportanteng araw sa buhay mo... I’m so proud of you, babe."

He hold my hands while singing the chorus of the song. Hindi ko kinuha ang aking kamay at dinama na lang ang kanta. Hinagis namin ang aming graduation hat. Ang lahat ay masayang sumayaw sa tugtog ng aming graduation dance. “Congratulations batch 2 of Senior High school for making it to the last! This is the moment that you have been waiting for. All the struggle and hard work. All the sleepless night of finishing your activity and assignment and for the year that you’ll invested, finally! You all are now graduate, Congratulations!”

Para sa kanila ang tagumpay ko na ito. Tinanggap ko ang award. Tapos ay nagsasalita ako ng speech. "Good morning to everyone. To my Teachers, faculty staff, guests, parents and to my fellow graduates. I am here in front of you to give my thank you to my parents," sabi ko. Nginitian ko ang magulang ko. "'Ma, 'pa, ang lahat ng ito ay para sa inyo. Salamat dahil, kung hindi ninyo ako pinabayaan." Gumagaralgal ang boses ko, dahil di ko mapigilan ang umiyak. "Ang pagsisikap ko na ito ay para sa inyong dalawa. Gusto ko kayong bigyan nang magandang buhay. Kaya nagsisikap akong mag-aral. Salamat, salamat sa lahat-lahat, 'ma, 'pa," sambit ko.

"Um, sa katunayan po ay kakatapos ko lang po nang pag-aaral sa kolehiyo at_, biglang naputol ang aking sinasabi dahil sa biglang sumali o sumulpot si Marcelo sa aming pag-uusap. " Honestly Mom, ay graduation niya po ngayon o araw po ngayon ng kaniyang pagtatapos sa college and guess what. Cum Laude lang naman siya sa kanilang paaralan and yes nakaka-proud talaga iyon, " malakas na sabi ni Marcelo habang may malaking tuwa at ngiti sa kaniyang mukha na makikita habang sinasabi ito sa kanila. Napangiti na lamang ako at napatingin sa kanya lalo na at damang-dama ko na sobrang proud siya sa akin.

–sabi naman ng Vice principal na s'yang nag emcee ng ceremony. Tumayo si Kenn at nagpunta sa stage. Pagtuntong niya'y huminga s'ya ng malalim, nag-umpisang magsalita. " This is it, 12-D. Ang araw na pinakahihintay nating lahat– pinapangarap na makagraduate. Ito na 'yon. Ang sarap pala tumungtong ng intablado, magmartcha sa araw ng graduation. Masaya na malungkot. Simula bukas hindi na namin masisilayan ang aming magulo na classroom, mag-start na kami ng panibagong yugto ng aming mga buhay. Malungkot kasi hindi na namin maririnig ang sermon ng nag- iisang wirdong teacher namin, na siyang nagbigay inspirasyon sa amin upang maging matagumpay sa hinahanap. Ms. Zhaine or JHAI. Kahit sino ka man,

"Best memories... hmmm... lahat naman yata ay memorable sa'kin eh." "I mean, yung pinaka-memorable sa'yo?" I was fast to correct it, and instantly, her eyes went back to meet mine which unknowingly made my heart skip a beat. "Graduation," isang salita, ngunit alam kong napaka-meaningful ng momentong iyon para sa kaniya. O kahit sinong tao, ang graduation ay isa sa mga memorableng aktibidad na mangyayari sa buhay ng mga tao. "Dahil sa mga oras na 'yon, nasasabi ko sa sarili kong, 'nakamit ko na ang pangarap kong makatapos' maging ang mga paghihirap at sakripisyo ng mga magulang ko ay nasuklian ko rin ng magandang edukasyon." her voice was always been genuine, kahit galit o naiinis, her voice

"It's not okay to dwell with that emotions forever. You can be sad, broken or exhausted but make sure, after that you will rise, you will stand up, you will move one and be the best version of yourself." "Since we were young, we were taught to always be the best. And to be the best means to be the greatest among others. Do you agree?" I asked smiling to the graduates who were looking at me with so much admiration in their faces. Almost all of them nodded and agreed. "But I disagree." I continued with the same smile in my face which earned buzzes from them. "You wanna know why?"

Pag katapos naming mag usap nag kanya kanya na din kami ng uwi. " I want to say congrats to all who's graduating this years, I am so proud to all of you na Kinaya niyo ang thesis at madami pag hirap na dinanas niyo. But, look all you now, Ilang araw nalang mahawakan niyo na ang deploma na inasam asam niyo. Pinag hirapan niyo to, pinuyatan, kaya deserve niyo ang lahat ng ito. At alam kong hindi pa dito nag tatapos ang lahat dahil mag boboard exam pa kayo, but I'm sure kakayanin niyo to. Good luck! See you tomorrow!" Pag bati ni ma'am sa amin. Kahit siya man ay kinakabahan, Ito na, ang pangarap niya. "Bye ma'am." Paalam namin dito, Nakangiting tumango si ma'am bago lumabas ng room. Kinalabit a

I smiled and thanked her. "Sisiguraduhin kong makakaabot man lang ako sa pagiging Magna Cum Laude." "Kahit maka-graduate ka lang, Yenji. Proud na kami no'n ng papa mo. Huwag ka lang magpapabaya," I was touched with what my mom told me. I wanted to cry but my tears won't just cooperate with me. "Thank you, ma."

Zia’s Pov. Hinayaan ko ang mga kuha kong tumakas sa mga mata ko. Nagpatuloy ako sa pag-deliver ng speech ko. “And to my fellow graduates, what a journey it has been. We did it! Together, we've laughed, struggled, fought, learned, and grown up. We still made it. And, for some of us we accomplished something we never imagined we could. But here we are tonight with those who never stopped believing in us. We're living proof that it's not only possible but it's never too late to concur the dreams we made as children.