Proud Graduation Quotes Mga Nobela at Kwento

And I'm glad to know that. At sa kabila ng pagod at hirap ko ay graduate na rin ako sa wakas ng highschool. At siyempre kasama ako sa with highest honor. "Congratulations, son! I'm so proud of you." Niyakap ko naman nang mahigpit si mommy. "Thanks, mom." Tugon ko habang yakap siya.

Typo's and Grammatical error's ahead! You have been warned! Kindly do Votes and Comments <3 Summer's POV. One month already had passed and my tummy is getting bigger. Hindi pa naman ito halata pero mapapansin na s'ya kapag fit ang aking damit. Tapos na rin ang graduation ko. I graduated as Magna Cum Laude, and my parent's and Trevan is really proud. Masaya ako kasi kahit nasa t'yan ko palang ang baby namin ay kasama ko na s'ya.

tanong ko sa aking bunsong kapatid. "ate sorry! makikipag kwentuhan lang naman sana talaga ako sayo. Saka nga pala ate malapit na graduation ko. Suma Cum Laude ako. Makakauwi ka ba?! para sana andito ka din sa araw na sabitan ako ng medal." naglalambing na sabi ni George sa akin.

Saka lang kaming umupo ng paunlakan kami ng president ng academic board. Kakaiba ang atmosphere at sobrang lamig talaga. Kamusta kaya si Lei. Ano kayang pakiramdam ng tatanggap ng mataas na honor sa buong batch nila. Proud ako sa kanya. Hindi biro ang maging cum laude. Nag iwan naman ng maikling inspirational speech ang summa cum laude bago isa isang tinawag ang mga graduand para umakyat ng stage at tanggapin ang katibayan na graduate na kami. Syempre kasama ako roon.

Pagbungad nila naroon na ang lahat, sabay-sabay ang mga itong nagsitayuan na tila inaabangan na talaga ang kanilang pagdating. Saglit s'yang namangha at natigilan. Namalayan na lang niya ang malakas na palakpak at hiyawan ng lahat. And in one word their all said... "CONGRATULATION!" Kagaya rin ng nakalagay sa isang malaking banner sa gitna ng quadrangle mula sa malalaking letra... HAPPY GRADUATION DAY AND CONGRATULATION... CHEF MARY ANGELINE "ANGELA" ALQUIZA.

Sanadali kaming huminto "Mabait ka, matalino at salutatorian pa!" "Pero parang wala lang sa kaniya, e." malungkot kong sabi. Sinong hindi malulungkot doon? Wala kang kasama sa araw ng graduation mo. Ayaw ko naman magalit kay tatay, 'yon ang turo ni nanay sa akin. Huwag na huwag kang magtatanim ng galit dahil pagdating ng panahon mababalot ng galit ang puso mo.

I smiled and headed to my kitchen. I wore my apron and glanced at him. He was looking at my old photos. I was expecting his smile to fade, but it only widened. “Baka matunaw ‘yan,” I told him while preparing the vegetables. “This smile.” He pointed at a photo of me. He muttered something to himself before his gaze shifted to another photo—my graduation picture. “I was Cum Laude there,” I bragged. “Was it difficult?” I started to wash the vegetables I would use. “Of course. Especially since a lot of people didn't believe in me,” I said.

Nakangiti habang paakyat pero alam kong kinakabahan siya dahil ang mga daliri niya ay hindi mapakali sa kakagalaw. "May we face the new challenges that are waiting ahead of us with full courage and perseverance. Continue to become an inspiration to the next generation. Congratulations, graduates." Huling pahayag nito. Agad akong natutop sa inuupuan ko nang tumingin ito sa akin bago bumaba ng stage. Dahil doon ay tinuon ko nalang ang atensyon ko sa ibang estudyante habang papalapit siya sa upuang nasa harapan ko. Maya-maya lang din ay isa-isa na kaming tinawag para tanggapin ang mga awards at diploma namin sa entablado.

Naghahanda ako ngayon ng mga gagamitin ko sa graduation, ako lang naman ang mag aayos sa sarili ko at yung speech ko syempre kailangan kong ihanda. Kailangan kase mga magna cum laude may speech. Pagdating na pagdating ni kuya Jiro agad ko siyang sinalubong. “May surprise ako sayo.” “Hmm? Ano yun?” pagtataka niya. Pinakita ko yung list ng mga graduate, nakita niya na magna cum laude ako, ngumiti siya sa akin at iyakap ako ng mahigpit. “Proud of you.” Sambit niya, napangiti naman ako sa sobrang kilig ko kase naman nakangiti pa siya, halatang proud nga siya sa akin at masaya siya.

he said, directly looking at me. Hindi ko maiwasang mapangiti. “And if there’s one thing I’d want every graduate here to feel today. It is even if the world didn’t say it enough… you’ve made someone proud,” he said with a ghost of a smile. Matapos ang maraming speech, dumating din ang oras para sa mga awards at diploma. Everyone got so excited, lalo na ’yong mga deserving ng awards. Pinatayo lahat ng laudes. It was the highlight of the day. And then the emcee started to call each of us.