Psychopath Diary Novels & Stories

Pinaglaruan ni Zayne ang nararamdaman niya, ang pangungulila ni Callyx sa sariling ama ay ipinagsawalang bahala nito. Subalit sa kabila ng lahat, napatawad na nila si Zayne lalo na nang malaman nilang dumadanas ito sa multiple personality disorder— isang sakit sa pag-iisip kung saan paiba-iba ang personalidad na ipinapakita nito. Ito rin ang dahilan kung bakit mabait na pagkatao ni Zayne ang nakilala niya, samantalang kay Zack naman ay ang isa pang personalidad nito na puno ng galit at sama ng loob.

Magagawa ko lang 'yon kapag matutulungan ko rin silang gumaling at bumangon. I wasn't particularly fond of writing about just anything, but during my stay at the facility, I often found myself in solitude. It was in those moments that I discovered the ability to write my own story, drawing inspiration from the struggles I experienced with my mental illness. I chose to title it: "The Untouched Myth." Isinalaysay ko sa librong iyon kung paano ako naka-survived na virgin nymphomaniac sa buong buhay ko na kinaya, which is napaka-rare, kasing rare ng sakit na ito mismo. Isinulat ko rin kung paano nawala ang iniingatan ko. And of course, I added how, despite my illness, I gave myself and my body t

"Matagal kong hinanap si Max matapos siyang dukutin. Nang sa wakas ay natagpuan ko na siya, para siyang isang baliw noong araw na iyon, at hindi niya ako nakilala. Ilang araw siyang nag-collapse at umiiyak tuwing gabi dahil sa sobrang takot." Bahagyang kumunot ang noo ni Mariana, "Anong nangyari? Hindi kaya si Maxine ay..." Walang magawang ngumiti si Mavros, "Hindi, nakita lang niya ang mga taong iyon na nagpapahirap ng mga tao, nakinig siya sa lahat ng uri ng pqg-daing, at hinarap ang mga dugo na nasa lupa. Sinabi niya sa psychologist na sa sandaling ipinikit niya ang mga mata niya, nakikita niya ang dugo at ang buong mundo ay kulay pula. Pagkatapos, tuluyan siyang nag-collapse at na-coma s

"Salamat sa pag-inform. Kakausapin ko na lang mamaya." "You're welcome." "By the way, may something ba sa inyo ni Froi?" kaswal kong tanong. Bahagya namang nanlaki ang mga mata nito. "There's none, okay? We're just a good friends, that's it." "Okay." "And he's my patient." "Patient?" "I am treating him." "For? What disease?" "He's a low-key psychopath." Natawa naman ako. Baliw din ang isang ito.

Hiro said because Nikos become silent all of the sudden. "But you're not alone." Hiro gave me an assuring smile. And now, I keep on thinking about what they've said. I still don't know how to feel about having psychotic depression. That word just seems so heavy to take. And it's actually nice that they're not forcing me to do it. Nikos shot me an apologetic stare but he shook his head. "And about Trevor..." My hand started to tremble again because Nikos opened the topic about him. I was too focused on Trevor that I forgot that I have my own life to live. I almost cried again.

Sa kisap-mata, nakita niya ang sarili limang taon na ang nakaraan: nakasuot ng murang puting bestida sa labas ng City Hall, ngumiting parang walang tinatagong sugat. Nahulog mula sa kamay niya ang mga papel, nagkalat sa sahig. Yumuko ang doktor, ngunit napatigil nang tumambad ang ilang dilaw na medical charts—hindi bahagi ng assessment kundi mga lumang rekord. Date: five years ago. Diagnosis: Major Depressive Disorder with Suicidal Ideation.

Pagkatapos ng ilang segundo, tumawa nang malakas si Daisie. Nang makita ang ngiti niya, nagpatuloy si Mia. “Mayroon pa akong isa. May isang lalaki na mag-isang pumunta sa psychologist niya at tinanong: Doc, lagi akong may pabago-bago at paulit-ulit na panaginip. Una isa akong teepee, tapos wigwam naman; tapos teepee ulit, pagkatapos naman ay wigwam at magiging teepee ulit…. Nababaliw na ako sa mga panaginip na ito. Anong problema sa akin?”

"The last time he saw our father beat her mother, naging matindi iyon at kailangan na itakbo sa hospital si tita dahil sa malakas na pagsampal ni Papa at bumalandara siya sa sahig at tumama ang ulo niya sa edge ng table. Nang bibisitahin sana namin siya, pagpasok pa lang namin ay umatras na si Ryker. Namumutla at nanginginig. Nang tanungin ko siya ay ang sabi niya ayaw niya ang amoy ng hospital and then bago pa ako maka-react ay nahilo na siya. At nang gumising siya ay ang ganda na ng ngiti niya. Parang sa ngiti ng isang taong walang pinagdadaanan at napapansin namin na parang hindi na niya matandaan ang iba pang pangyayari sa buhay niya. Ang psychiatrist na tumingin sa kaniya ay ipinaliwana

Maingat akong bumaba ng kama na sinikap na hindi makagawa ng kahit na ano'ng tunog o ingay na pwedeng ikagising niya. Lalabas na sana ako ng kuwarto ko upang uminom ng tubig dahil parang nanunuyo ang aking lalamunan. Aksidente kong nakita ang nakabuklat na kuwaderno sa tabi ni Mj at dala ng kuryusidad ay kinuha ko. Bumungad sa akin ang nakasulat sa unang pahina na "My Diary." Interesado kong binuklat ang mga pahina ng notebook. Mas pinagtuunan ko ng pansin ang huling sinulat ni Mj.

Tila nagpapakiramdaman. "I was in Psicadiasis for months, trying to bring it back. Everything has changed, I thought everything would be fine but it was even worse than I expected. Everything became more dangerous than when I last saw it." He confronted him. "How's life treating you, Hawthorne Salvatrix? Are you still looking for her?" He shouldn't be surprised that he already knows that. "If you have nothing to say or need. You can leave." Hawthorne stood up and walked closer to the bathroom when he spoke again.