Quote About Son Growing Up Novelas e Histórias

Dumeretso siya sa sofa. "Anak, alam mo naman kung ano'ng ginagawa namin ng Daddy mo, 'di ba? We're working so hard for your future," anito na hindi lang isang beses niyang narinig sa ina. "Futures na naman, Mom? I can handle my future, I can work for it," giit niya. Umupo siya at tumabi ang kaniyang ina. "I'm sorry, 'nak kung nasanay ka ng wala kami mg Daddy mo, pero alam naming you've already grown up at you can stand in your own feet." Ngumiti ito.

Umiiyak na rin na paliwanag ko. I heard him sighed, "you know, what my son's dream family? When he was a child he always say if he grow up he will build a happy family, like what he had that time. And if he had his own child he will let him grow with a moral character." Natahimik ako sa sinabi niya.

Ang pendant ay may maliit na larawan sa loob — isang batang may maamong ngiti at mga matang gaya ng sa ama. Sa bawat sulyap niya rito, parang bumabalik ang bawat sigaw, bawat paghingi ng saklolo, bawat “Mama!” na hindi niya nasagot sa tamang oras. ⸻ Whispers of the Past “Mommy, when I grow up, I’ll be strong like you.” Naririnig pa niya ang boses ng anak sa kanyang isip — malinaw, masigla, buhay.

Nakita ng ina ng lalaki kung paano na naman siya napasimangot dahil tinawag siya nito ng baby boy na ayaw na ayaw naman niya dahil hindi na ito isang bata na umiiyak sa kawalan ng kalaro at pagkain na matamis katulad ng kendi. Isa pa ang cringe naman ng baby boy. "Mom, I'm no longer a child. I am a grown-up man now," pagmamaktol niya. "Naku, Anak, baka nakakalimutan mo na twenty-four ka pa lang. Saka ka na magreklamo kapag may ipapakilala ka na sa amin na kasintahan mo," kantiyaw ng ina.

Bumuntong-hininga ako at tinapik ang kaniyang balikat. "You are still young, son. Marami ka pang makikilala. Malay mo magustuhan ka rin ni Sienna. Just remember, kapag ayaw talaga sa 'yo, tigilan na." "Yes, Dad. I understand." "Don't make decisions that you know you would regret in the end. Be wise, my son." Tumango siya habang may tipid na ngiti. "I know," bulong niya. Napabuntong-hininga ako nang makitang hindi pa rin napapawi ang lungkot sa mga mata niya.

Typical dad. "Relax, dad. Growing is still growing as well as up. It won't change, c'mon," sarkastikong sagot ko rito. Mom gave me a warning look. "Let her be, dad. Carmell wasn't a little girl anymore. She can handle herself," hindi na nakatiis na sabat ni ate. "You owe me," bulong nito sa akin. Binigyan ko lamang ito nang matipid na ngiti.

Bakit pa kasi hindi nila ako sinundan— charot. Kidding aside, I realized that it seems painful for mothers seeing their child growing up because they have no choice but to let them spread their wings and fly. Syempre, paglaki natin, magkakaroon na rin tayo ng sari-sariling buhay at sariling growth sa ating sarili. Well, that is a cycle of life. Kaya we have to spend our time with our loved ones. This may sound overrated ngunit ito na lamang ang tanging solusyon habang may oras pa tayo sa isa’t-isa habang nabubuhay pa tayo rito sa mundo.

I could not imagine Jake being deprived of the things a child deserves. "A child deserves to play around and make mistakes, ma'am," saad ko. "You will never learn about something without making a mistake." I saw how she deeply sighed then she closed her eyes. "You can say that because you are not on our place," Nakapikit pa rin siya nang sinabi niya iyon. "Someday, when you found out the world we live with, I hope you won't leave my son. He's been through enough, Ash...and I cannot afford seeing my son hurt."

biro kong tanong sa tiyan niya at hinalikan ng paulit-ulit. "Mamimiss ko kayo ni Mommy mo. . .Alagaan mo siya paglaki mo ah? Mahal kayo ni Daddy," sabi ko habang pinipigilan kong umiyak. "Dapat lumaki kang mabait at may respeto sa kapuwa mo ha? Hindi mo makakasama lumaki si Daddy kaya dapat matuto kang tumayo mag-isa sa paa mo. . ." Para akong tinusok ng punyal nang paulit-ulit sa puso habang binibitawan ang mga salita na iyan, dahil alam kong hindi ko masisilayan ang paglaki ng anak ko.

I said and gave him a thumbs up at tumawa na lang kami. Nang matapos ang dinner namin, "Anak huwag mo papabayaan ang pag-aaral mo ha, iyon na lang maipagmamalaki ko sa pamilya natin," Papa said. "Oo naman Pa, gagraduate ako ng sabit," paninigurado ko. "Kahit huwag na anak basta makatapos ka lang sapat na sa'min, huwag mong pilitin ang sarili mo mapapagod ka lang buti nga napilit ka ni Rio na huwag na mag-trabaho," he said. "Pa huwag kang mag-alala makaka-pagtapos po ako," I said. "Anak pahinga din ha," bilin ni Papa at tumango ako bilang pag-sang ayon.