Quotes About Acceptance Of Self Novels & Stories

“Gano’n ang nangyari sa’kin, Wade. Siguro hinintay ko lang talaga na maupos ako. ‘Yong wala ng matitira sa’kin kasi binigay ko na ang lahat-lahat. Nagpakatanga, nagpakabaliw.” Tumayo si Amber at inayos ang kumot na dala na siyang ginawa niyang pambalot sa katawan bago muling magsalita. “Kaya ikaw, Wade, huwag mong hintayin na umabot ka sa puntong iyon, na namamalimos ka ng atensyon dahil sa uhaw na uhaw ka. May mga tao pa rin naman handa kang mahalin, what the most important here is, love yourself first. Doon mo lang makakamit ang tunay na kalayaan.”

Hanggang ngayon nga proud ako sa sarili ko kase kinakaya kong sikapin na mag trabaho at buhayin si Elizabeth na mag-isa. "Alam mo minsan kase kapag alam mong walang nagmamahal sayo di, mahalin mo ang sarili mo. Iwanan ka man ng lahat pero yang sarili mo hinding-hindi ka nyan iiwanan, kaya nga sabi nila love yourself muna bago yong iba kase pano ka magmamahal ng ibang tao yong sarili mo ay hindi mo mahal o di mo alam kong pano mahalin yang sarili mo." Nakatitig lang ito sakin na para bang nag-iisip o may kung anong inaalala.

Habang maingat na pinupunasan ang kanyang mga luha, marahang bumulong si Theodore na parang himig na sadyang nilikha para lang sa kanya. "That’s right... that is exactly who you are meant to be. Never be afraid to show the world your true self, because it is the most beautiful thing I have ever known. I will always be here, right beside you, cheering you on and loving every part of you, just as you are.”

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers

seryoso kong sambit habang nakatingin lang sa kaniya. "Those material things don't matter for me, the matter most for me is the acceptance of my family, Mara." Nahawa ako ng lungkot ng mga mata ni Kevyn. Mayroon sa pagkatao niya na mas malalim sa alam ko at biglang na-curious ako sa tunay na Kevyn na hindi ko pa nakikita. "Pero mas mahalaga pa rin na sa kabila ng hindi nila pagtanggap, ang pagtanggap natin sa ating sarili at ang paggawa natin ng karapat-dapat."

I covered my mouth to avoid making sound and it pained me more. Kung kaya ko lang tanggapin ang sarili ko, sana ay pwede kaming dalawa. Pero hindi ko matanggap na ganito lang ako at ganoon siya, hindi ko matanggap ang sarili ko. And I know I will have to accept myself first before letting anyone else accept me. I need to heal first.

Galit rin sigaw nito, nilapitan naman siya ni Donica. "Tumigil kana Mayell, Hanggang kailan mo itatanggi sa sarili mo ang sakit na meron ka? At kailan mo tatanggapin ang mga kamalian mo? Kalimutan mo na ang lahat ng nangyari noon, Live freely Mayell, Learn to accept all your mistake. Acceptance is the best way to move on." Mahinahong sambit ko, Galit na binalingan niya ako.

"You deserve that love; that's why it came for you, and even if you throw it away, it just comes back because it is meant for you. You just have to accept it. The more you fight against your destiny, the more your life will be miserable. Just accept what God has prepared for you, Jothea." "I agree. Believe in yourself that you deserve that kind of love. Hindi masamang makatanggap nang ganoon kasarap na pagmamamahal," Miss Ayu commented. Nagkaroon ng butil ng luha sa mga mata ko. Hearing those words from them comforts me. Hindi ko alam na ganito pala ang tingin nila sa akin. All my life, I have had doubts. I always doubt the good things that are happening to me. Akala ko kasi parati, hindi ak

mahina kong sabi habang mahigpit ang hawak sa baso, “hindi ibig sabihin noon na kailangan kong iwan ang lahat.” Hindi ako magsisimula ulit. Hindi ako babalik sa pagiging mahina. Hindi ako papayag na maging isang babae na mag-aadjust para lang tanggapin. Tumayo ako nang dahan-dahan. Mas matatag na ang tindig ko ngayon. Mas malinaw na ang isip ko. “Kung sino man ang tunay kong pamilya…” diretso kong sabi sa sarili ko, “they have to accept me as I am.”

"Sometimes we don't need people to accept us. All we need to do is to accept ourselves. That's what matters." "H-Huh?" He smiled before standing up. "You're beautiful, Kelly. Really." -----