Novel & Cerita Quotes About Beauty And Simplicity

"Gusto ko na matutunan niyang magpatawad at magpahalaga sa mga simpleng bagay. Gusto ko na maging handa siyang harapin ang buhay nang may tapang at malasakit sa iba. Gusto ko ring matutunan niyang mahalin ang sarili at ang pamilya." Tumango si Ruby, "Tama ka. Ang mga simpleng bagay lang ang nagbibigay halaga sa buhay. Kung natutunan natin itong gawin, magiging magaan ang lahat, kahit na anong pagsubok ang dumating."

masayang dagdag niya at sinasabayan niya ito ng kaunting tili niya. "Sa lahat ng nagtitinda ng bangus sa pwestohan sa iyo talaga bumili?" Tanong ko ng may naalala. Sa kanya pa talaga inubos ng isang bili lang. Na tyempohan. "Dapat lang, ika nga nila. 'With the true beauty you possessed, no one can insist'." "Kaya bilang maganda, ako ang pinili." mahanging sabi pa nito at di naitagong kinikilig na naman ito.

"Sabi nila pag matalino ka, panget ka." "Ang alam ko kapag maganda, sobrang bobo naman." "Pandak." "Kung pandak na sa tingin mo ang 5'4, edi wow." "Kawawa ka naman, umaasa ka lang sa heels. Sana ten inches na ang ginamit mo. Pero pangit ka pa rin." "What is the use of beauty if your brain is empty." "Then What is the use of knowledge, if your face is damage?"

Masayang masaya kami ng gabing yun, hindi maampat ang saya na binibigay sa akin ni Aya. Never ko pang naramdaman ang agnitong kasaya sa tanang buhay ko. Living in a simple life is a great blessings, walang kaaway, walang kaarte arte sa katawan at higit sa lahat pwede mong magawa ang lahat ng gusto mo without thinking na baka magkamali ka. Walang pupuna sayo hindi gaya sa pamilya kong umabandona sa akin.

Na ang simpleng pagihip ng hangin, paglipad at ang pahuni ng ibon, ang musika, ang magagandang tanawin, ang araw, ang buwan at ang mga tala ay may makubuluhang simbolo na nagpapahiwatig sa ating buhay. Andrea said that a butterfly doesn't see how beautiful their wings are but other people can see the beauty of it. Parang tao lang. Nakikita ng ibang tao ang kabaitan at kapangitan ng ugali mo at mismong sarili mo, hindi mo nakikita. We often see the disaster of ourselves instead on focusing on how to appreciate the beauty and disaster of one self. I gathered air and courage to open the letter. This is what my Mama want to say to me but failed because I am always busy.

"She is Ms. Beverly Saavedra, her beauty never fails but her age is, marami na ang reader ang nauumay na sa kaniya so they want a new face" Sabi ng photographer na tumabi ngayon sa kaniya. "Well, nothing last forever, no one is greater than discontentment, the beauty will always stay in everyone's eye but the radiance isn't, people has no contentment even the most expensive gold necklace can reduced its value once everyone done seeing it and an ordinary pearl with the right amount of elegance as long as it is different from usual will always be the special" "I agree" Sagot lang ng photographer nang lumitaw sa likod si Beverly.

sabi nito habang nakangiti nang bahagya. I smiled. Unang kita ko palang kay Elise, alam kong she's really a good person. At heart, and the face is a bonus. Kaya nga pinagselosan ko pa siya noon kay Zenice eh. She was perfectly mold from the saying of 'simplicity is beauty'. "Then, were you happy with my own fall when you left me?" Mabilis akong napalingon sa nagsalita. At nakita ko ang paninigas ni Elise sa pwesto niya na hindi gumagalaw. Nakatuon lang ang paningin nito sa kung saan siya nakatingin kanina.

Sobrang kaba 'yong nararamdaman ko at hindi ko na maipaliwanag pa 'yong ibang nararamdaman ko. LUMIPAT ako ng upuan sa pinaka likod at hinintay na matapos ang buong programa. Ipinrisinta ni Boss madame ang kan'yang sarili sa napakaayang paraan na para bang walang gulo na nangyari kanina. Tuwang-tuwa ang mga manonood sa design na ginawa niya dahil inspired ito sa mga make ups. Makikintab ang mga damit, mayroong gown na gawa sa salamin, mayroon namang ang desenyo ay parang sa brushes. Napakaganda ng mga ito. Sapat na ang kagandahan ng mga desenyo ni boss madame para maibsan ng bahagya ang kalungkutan ko.

Hindi niya maalis ang tingin dito, ramdam niya ang kakaibang kabog sa dibdib niya. Simple. Minimal. Undeniably elegant. That’s the kind of beauty this necklace holds. The gold chain is so delicate, halos hindi mo maramdaman sa kamay, almost weightless. Pero sa kabila ng pagiging simple, it carries this effortless sophistication that instantly captures attention. Hindi ito flashy, hindi ito loud — pero nakakaakit siya sa pinaka-subtle na paraan.

Nagsasarap tusukin ng kung anumang kutsilyo. "Alam ko," I said as I stood firm. "Kasi marunong akong mag-appreciate ng mga bagay kahit kaunti lang. Marunong akong makontento at sumaya sa mga simpleng bagay." He scoffed, as if what I said was a joke. "Being contented and simple won't bring you anywhere," sabi niya at tumingin sa'kin sandali na may mapang-insultong ekspresyon at ngising nagpapakulo ng dugo ko.