Quotes About Being Exhausted Novels & Stories

Dahan-dahan akong umupo nang mas maayos. Ramdam ko bigat sa dibdib ko. “Sino pa ba ang totoo sa paligid natin?” bulong ko. Hindi na siya tactical question. Hindi na siya strategy. Emotional exhaustion na siya. Trust exhaustion. Parang lahat ng mukha na nakikita ko ngayon, may invisible question mark na. Lumapit si Torren sa table. Hindi mabilis. Hindi threatening. Pero steady.

Parang nanuyo ang lalamunan ko dahil sa tanawing nakalantad sa mga mata ko. Nagsimula na akong maglakad at sa pagkakataong iyon, binagalan ko na iyon para hindi ko maiwan si Kevyn na tila pagong kung maglakad. "Do you know the word exhausted, Mara?" Lumingon ako sa kaniya. Nakita kong halos magusot na ang mukha nito dahil sa pagod. "Hindi," matigas kong sabi at naglakad na uli.

saway niya rito, reason why Lazarus playfully chuckled. "I'm sorry, but this is just how I cope up with exhaustion after work," anito. "Speaking of work, how was it? Progress? Update about that project you've been working on?" Tanong niya rito. "Hmm... doing great, but I hope I'll be able to seal the deal real soon. I want to spend more time with you and the kids," bakas sa boses nito ang pagod nang mas isiksik pa nito ang kaniyang sarili jay Almirah.

Bilang ganti, marahang hinagod ang likod ni Gabe ng lalaki upang iparamdam na naroon siya. “Kumusta ang naging lakad mo sa labas kanina?” “Ayos lang, wala namang bago doon na as usual ay nakaka-drain. Feeling ko burnout ang katawan ko sa trabaho.” Nais sanang sabihin ni Atticus na gusto niyang magpahinga muna ang kasintahan ngunit alam niya kung anong responsibilidad ang mayroon sa balikat nito. Kailangan nito ng pahinga. Iyon ang kanyang malinaw na nakikita. Baka kaya sobrang na-dra-drain siya dahil na rin sa kakulangan ng bakasyon nito. Burn out na ito sa kanyang trabaho, na dapat paminsan-minsan ay kailangan ng bakasyon. Kailangan nitong magliwaliw kahit na papaano. Hindi laging trabaho.

Ibang klase, lagi talaga siyang naka-alerto. “I think so,” mahina kong sagot. “Siguro sa pagod kaya ako nagkasakit.” “Don’t try to be strong all the time,” sabi niya, “even superheroes need a break.” Napangiti ako tipid sa comment niya, “I guess… I’ve been ignoring the signs.” “Exactly, sabi niya. “Over fatigue. Next time, sabihan mo ako kapag may nararamdaman ka na. I can handle our work, don’t push yourself if you’re already feeling unwell.”

Damn. Our family—I can say that we already moved on. Both our companies are doing better, it's getting successful again—which means I'm always exhausted because I doing most of the work, I really did my promise and it's fucking tiring but when I see how far we went through, it is satisfying.

Aam ko kung anong ibig niyang sabihin at kontento na ako sa bagay na iyon. “Gusto kong matuto kang mag explore. Madaming magagandang bagay sa mundo na dapat mong maranasan at makita. Alam kong workaholic ka pero dapat ienjoy mo rin ang buhay. Ang pera nandiyan lang, ang kompanya nandiyan lang pero ang oras ay nauubos. Maiksi lang ang buhay kaya dapat ay sulitin mo dahil pag tanda mo ay hindi mo na ulit magagawa ang mga bagay na dapat ay ginawa mo nang bata ka pa.” Tumango siya ay yumakap sa akin.

Napabuntong-hininga ako. “The offers are too big to turn down. It would be a waste.” Narinig ko ang pagbuntong-hininga ni Papa Ronan habang binababa ang hawak niyang libro. "You should take a break sometimes, Ada. Work will always be there, but if you push yourself too hard, you’ll burn out." Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag sa kanila na mas gusto kong ilubog ang sarili ko sa trabaho. Dahil kapag wala akong ginagawa, mas lalo kong naiisip si Mishon.

Ang sakit ng ulo ko ngayon, hindi kinaya ng braincells ko ang pahirapang exam na 'yon! Wala dito sila Mommy at nasa kompanya pa, mamaya pa ang uwi ng mga 'yon. I want to visit my bestfriend but I'm exhausted. I guess I'll just text her or maybe call her later. I'm so drained that I can't even make myself change my uniform into my usual pajamas. It's 6:00 PM and I know Manang will knock on my door in a few minutes and tell me to get myself ready for dinner.

Pero sa gabing iyon, nang magsalita siya at ilahad ang kanyang mungkahi, wala akong nagawa kundi tumango at pumayag. Siguro dahil sa sobrang pagod. I’m tired—pagod na pagod na akong maging laging matatag, laging handang lumaban, at laging may dalang mabigat na pangalan na inaasahan ng lahat na panatilihin kong mataas at walang bahid ng kahinaan. Masyado na akong nalulunod sa mga numero, kontrata, pagpupulong, at sa imahe ng pagiging matagumpay na negosyante. Minsan, naiisip ko lang: kailan naman ako magiging simpleng tao? Yung taong hindi kailangang laging mag-isip ng estratehiya, yung taong pwedeng magpadala lang sa nararamdaman nang walang takot na masira ang reputasyon.