Quotes About Being Exhausted Novels & Stories

Binuka ko ang dalawa kong hita ng makaupo ako at tiningala ang ulo. I let my eyes close for a second to release the heavy feeling because of exhaustion. I've been so tired this whole day working my fucking asses in my dad's company that soon-to-be mine, and I have no spare personal battery anymore to dig my best friend's personal grave, so I let him off the hook this time for forcing me to go in this cheap place.

Hindi gumana ang pagmamatigas niya kaya naman susubukan niyang umapila ng may pagpapakumbaba. Agad niyang pinalambot ang linya ng kanyang mukha, at sa mababang tinig ay sinabi, “You know how busy I am these days. Wala akong dapat sayangin na oras. I should seize every minute that counts. I have my deadlines and ideas are just pouring in my mind at this moment. You know the flow of my work. Can’t you just be more understanding?”

tanong ko habang nag-aapply ng lotion sa kamay. "Medyo. Pero 'yung pagod na 'to, masarap. Hindi siya 'yung pagod na gusto mo lang mag-collapse. It’s the kind of exhaustion that makes you look forward to tomorrow," sabi niya habang humihiga nang dahan-dahan. "O, matulog ka na. Alas-singko ang gising natin bukas para sa harvesting." "I know. Alarm is set," sabi niya sabay pikit ng mga mata.

Should I rest first? Napansin kong hindi pa pala ako nakakapagbihis kaya nagbihis na ako ng pangbahay at naglinis saglit sa kuwarto ko. Nakita ko rin ang bag ko kaya naisipan kong ayusin ang laman no'n. I felt so exhausted. Kanina pa pala ako maraming ginagawa. Ang daming activities and quizzes kanina at tuloy tuloy ang paggawa ko ng gawaing bahay. Should I go to the other world or just rest here?

I confronted him. “Uhm, are you still busy?” He really looks exhausted. His eyes were sleepy as he looked at me. His beard started to sprout. Parang ang tagal na niyang hindi nagbalbas. Ganoon na ba talaga siya ka-busy para mapabayaan ang sarili? Hindi lang kami ng anak niya ang napabayaan niya. Pati na rin ang sarili niya. Ano bang pinagkakaabalahan niya? “I’m always busy, love. Why?”

"Bakit? Natamaan ka ba?" "Sort of.Yeah you're right,I almost have everything.But sometimes, I ask my self the same question that you're asking me.Am I really happy? The are times that I'm really exhausted because of work and it feels like hanggang kailan? Hanggang kailan lahat ng sakripisyo na ginagawa kong 'to? It feels like there's something missing.Like-- I'm not totally contented." "Money will make you powerful but you can't by happiness that you really need."He uttered.

Kailan ko mararamdaman na sigurado na ako sa sarili ko, sa nararamdaman ko? God, I’m exhausted. Gusto ko na lang maglaho. Magpakalayo-layo. Makahanap ng lugar na tahimik, kung saan walang Demetri o Marcus, at makakapag-isip ako nang maayos. Gusto kong lumayo sa dalawang lalaking pilit akong hinihila papunta sa kanya-kanyang direksyon. Kasi, nakakapagod na. Ang hirap na kapag gusto ng puso mo pero ayaw ng utak mo. Tapos gusto naman ng utak mo, pero ang puso mo ang ayaw. So ano ba talaga?

Apologetic ang pagngiti niya sa akin. I rolled my eyes. Ano pa ba ang magagawa ko? “Whatever,” sabi ko na lang. “Anyway, let’s get down to business.” “Kumain muna tayo. I’m quite hungry, famished even.” “Sure. I can see that you’re exhausted, too.” Pansin ko iyon. Pagkatapos kasi niyang ma-appoint sa isa sa pinakamatataas na posisyon sa Zenith, nagawa pa rin niyang balikan ang graphic design. Who wouldn’t get exhausted doing two jobs at a time? Parang gusto kong haplusin ang guwapo pero pagod niyang mukha, baka sakaling mapawi maski kaunti ang pagod niya. Pero pinigilan ko ang sarili ko. I had no right to do that. “So, how is it being back to the saddle?”

He is someone who would never be satiated unless he got everything he wanted. Magkapanabay kaming muling dumanas ng makapigil-hiningang kaganapan ng aming pagniniig. Ngunit sa pagkakataong ito ay hingal na hingal ako sa pagod. Kahit ang paghinga yata ay hirap na hirap ko pang gawin sa matinding pagkahapo. I closed my eyes to rest but sleep took over my exhausted body.

"Al-ayo, gakkeum neodo meomchugo swieoya haeyo, eolmana myeot show-ga ssodajyeo iss-eodo." (You know, sometimes you also need to stop and rest, no matter how many shows are piling up.) "Alajyo, hajiman gakkeum-eun, paen-deul-i, gidae-deul, geuligo nareul saeng-gakhal ttaemada je pressure-eul mot jichil geot gat-a." sagot ko. (I know, but sometimes, I can’t help feeling pressured, especially when I think about the fans, the expectations, and even myself.)