Novel & Cerita Quotes About Life And Death

Mapait na sinabi ni Uno, "Ang bawat miyembro ng Death Squad ay bunga ng buong buhay kong pagsisikap. Sa tingin mo ba gusto kong mamatay sila? Sa tingin mo ba hindi ko ginustong mabuhay silang lahat?" Tahimik na sumagot si Anton, "Nag-alay sila ng buhay para sa bayan." "Kahit namatay sila, marangal ang kanilang pagkamatay." Sa sandaling iyon ay ganap na niyang napatawad si Uno.

Naguguluhan ako sa gusto ng puso ko. "Death is louder than anything in this world." Marahil ay tama siya. Maraming takot at ayaw pang mamatay. Mamamatay tao ako pero takot din akong mamatay. Natatakot ako kung saan ako sakaling mapunta kapag namatay ako. Sa impyerno ba o sa langit? Kapag namatay ka, kahit gaano pa kalayo ang kamag-anak mo, pupuntahan ka nila maiburol ka lang. Pero 'nung buhay ka pa, lahat sila walang pakialam sayo. People will only love you and cry for you once you're dead. Once you fell in that infinite sleep.

Sinabi nang mapanghamak ni Ruby, “Mawawala ang lahat pagkatapos ng kamatayan. Kung mamamatay ako, ang pinakamagandang wakas ay mamatay ako nang walang pag-aalala. Hahayaan kong bumalik ang katawan ko sa mundong ito bilang abo. Para naman sa pagtatayo ng mga monumento at pagbibigay galang sa akin, patay na ako sa sandaling iyon, kaya bakit kailangan ko pa ang lahat ng ito?” Napagtanto ni Brody na nag-iingat si Ruby sa kanya, kaya bumuntong hininga siya nang walang magawa at binulong, “Hindi madali para sa atin na mabuhay sa mundong ito, kaya ayokong mamatay nang hindi napapansin. Gusto kong maalala ako ng mga tao, at ayokong makalimutan ako pagkatapos kong mamatay.”

“Seryoso ka? Hindi mo pinahahalagahan ang buhay mo, habang ang ibang tao ay nais na mabuhay at nais na mabuhay din ang kanilang mga mahal sa buhay? Damn, anong sakit mo sa ulo? Sabog ka ba?” "We have no choice but to accept our faith. We're all gonna die anyway, today or tomorrow. It will be the same." Dagdag pa niya, at naphawak nalang ako sa baywang ko at nagbuntong-hininga. Fudge it, relax. "Duwag." Iyon lang ang sinabi ko sa kanya, at bumalik ako sa pagpapayo sa ibang kasama ko na ayaw mamatay ngayong gabi.

Dahil sa ngiti at halakhak ng mga anak niya ay pansamantala siyang nakalimot. "Isa lang ang napatunayan ko. Hindi lang si Shawn ang lalaki sa mundo. Hindi ko dapat siya iniiyakan. Hindi ko dapat sinasayang ang oras ko sa pagmumukmok. Dapat pag tuonan ko ng pansin kung paano sumaya. Sumaya kasama ng aking mga anak." seryosong sambit ni Harah. Naalala ni Harah ang isang quotes na nabasa niya. Sabi roon: "Expect trouble as an inevitable part of life and repeat to yourself, the most comforting words of all: This, too, shall pass." –Ann Landers

Wow, I didn't expect a response from him after a moment of silence. Tumango ako. "Bukod kasi sa pagkakatulog ko ng mahabang panahon, wala akong kahit isang alaala paggising ko." I sighed and lifted my head to look up the sky. "It's really hard and painful...to loose something as valuable as your life. Your memories..." Yes. It felt like I'm dead even though I'm still healthy and living on earth. A moment later.... "It's in the past, Maxine."

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Pagkaraan ng ilang segundo ay muli ring nagsalita si Caden. “A short pain is better than a lifetime of suffering.” At pagkatapos noon ay agad nitong pinatay ang tawag. Tunay ngang walang mas malupit kaysa sa paghihiwalay ng dalawang taong mahal ang isa’t isa habang buhay at kamatayan ang nakataya... ---

kumuha siya ng wine sa kusina at bumalik sa sofa "Hindi mo talaga kilala kung sino ang kalaban mo" sabi niya habang eleganteng iniinom ang wine niya "Hindi kasi hindi mo naman sinasabi saakin!" "God of life and death.. kaya niyang bumuhay at kaya din niyang pumatay"

Handa naman na ako, pero hindi ko pa nagagawa ang gusto ko, marami pa akong gustong gawin na hindi ko pa nagagawa. Kaya in order to cherish every moment and to do everything, I need a motivation and that is my death. I believe that dying means having an inspiration, kasi when you are aware of your death, you wll have a courage to do everything you want. You only live once and you know that you may die anytime so you need to live your life to the fullest and be happy despite of the challenges, so that you will not regret anything when you die because you know you did all the best for yourself before closing your eyes. "Hanggang kailan ka pa mabubuhay?" He scoffed.