Novel & Cerita Quotes About Regrets In Love

At naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. 'Yung mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng mga salita ngunit ang mga salita iyon ay tila tinatawag ang lahat ng nabaon kong damdamin mula sa nakaraan. "I regret it Dawn, I regret not being able to save my grandchild. I regret hurting my own son. I regret hurting a woman like you na walang ginawa kundi mahalin ang anak ko ng buo. I regret insulting your dignity at nagsisisi ako na tinanggalan kita ng karapatan na mahalin ang anak ko. Kung pwede ko lang itama ang lahat ay gagawin ko pero hindi ko magawang ibalik ang nangyari na Dawn ngunit isa lang ang magagawa ko..."

Noong akin pa siya, hindi ko naalagaan. Noong nandiyan pa siya, hindi ko nakita ang worth niya. At ngayong marunong na akong magmahal… doon naman siya malayo na. Napapikit ako habang sumisikip ang dibdib ko. Ganito pala ang tunay na regret. Hindi yung basta ka nagsisisi. Kundi yung alam mong kaya mo nang maging better… pero baka hindi na para sa taong dahilan kung bakit ka nagbago.

“Siguro nga tama ka, natatakot akong gawin mo sa akin ang ginawa ko sa'yo, noon... Aaminin ko, naging gago ako, sa paulit-ulit na pananakit sa'yo.” “Mula ng maikasal tayo galit ang naramdaman ko, galit na galit ako sa'yo dahil natali ako ng maaga. Pero walang gabi na hindi ko pinagsisihan ang mga ginawa ko. I regrets everything, every time I saw your face crying and begging in my dreams—no! It's a fucking nightmare. Damn, it's killing me.”

"It's fine. They're great actors, anyway." Pinunasan ko ng panyo niya ang mga natitirang luha sa pisngi ko. "Mas nakakalungkot pa kasi 'yong tipong mahal niyo naman 'yong isa't isa pero 'di tumutugma sa panahon, at kahit kailan, 'di na magtutugma." "Well, they some sort of wasted time waiting for each other," seryosong saad niya. "So, that's the takeaway, you have to tell someone that you love them before it's too late."

Okay pa kami bago 'to, we we're both happy but this time he don't care as if he could kill me in a snap. "I regret loving you." It was the most painful words that I'd heard since I opened my eyes in this world. I smiled with the lethal pain inside my chest. I clenched my fist and put it on my chest, I cried while smiling like a fool and stared at the blue sky, the cloud was perfectly placed at my favourite blanket. "Y-You can regret loving me, Styx. You can regret everything a-about me but p-please remember that you and our son are the only that I wouldn't r-regret having."

I can take all nasty comments and descriptions from others pero kapag si Max na ang nambabastos sa akin ay tila sobrang naapektuhan ako. "Spending a single night with you doesn't give you the right to treat me like this, Max. Sorry about that night. I regret it. But please consider that I loved you that time so I gave you myself without a second thought. Believe me, sobrang pinag sisihan ko ang gabing iyon at ang araw na nakilala kita." I did not even realize that I was already crying. It's becauae of the irritation. The regret. The pain and the insult from him. I can't seem to take it. Hindi ko kaya.

Pagkawala. Pag-ibig. Lahat ng iyon— Dinala kami rito. “Do you regret anything?” tanong niya nang mahina. Napatingin ako sa kanya. Sandali akong natahimik. “At first… yes,” sagot ko. “I regret hurting people. I regret the chaos we caused.” Huminga ako nang malalim. “But loving you?” Umiling ako. “Never.” Napangiti siya.

ang nasa isip niya, “pero maaaring magtagal pa bago mo matuklasan iyon. Magiging maligaya pa tayo sa piling ng isa’t isa, bago iyon mangyari. Samantalang kung ipagtatapat ko na sa iyo ngayon, mas malalamang sa hindi ay iwanan mo ako agad-agad, nang ni hindi ko naranasan kung paano maging maligaya sa piling mo.” Napangiti siya nang maalala ang kawikaan na madalas niyang marinig at mabasa. “It is better to have loved and lost than to have never loved at all”

Galit na galit na ako sa sarili ko dahil sa kabila ng mga pananakit at pagi-insulto nito sa akin ay wala pa rin akong makapang galit sa aking puso para sa kaniya! "You want me to answer your fcking why?!" Stop. Hindi ko pala kayang marinig. Pakiramdam ko ay mas masakit pa iyon sa inaasahan ko. "Fine! I regret everything I have done! I regret marrying you." Sunod-sunod akong napailing sa sinabi nito. Tangina! I almost fainted upon hearing him saying that he regrets marrying me! "No, y—you love me. We love each other. Kaya nga dinala mo ako sa harap ng altar, 'diba? You promised to me." pabulong kong wika.

"Magpapadala na nga lang ako sa nararamdaman ko, sa maling tao pa." "You don't deserve her," I whispered, my voice trembling. "Loving you... and being enticed by you... is my biggest regret." "M-Mifi..." he breathed, but I didn't let him speak. "Buong buhay ko, nangulila ako sa pagmamahal at atensyon mula sa mga taong mahal ko. Nakita ko 'yon sa 'yo... at masaya ako. Hindi ko plinano na mahalin ka o mapalapit sa 'yo para paghigantihan ang kapatid ko. Minahal kita sa maling panahon at maling pagkakataon. Naging masamang tao ako dahil sa love na gusto kong maramdaman. Pero ano? Sa huli, talo pa rin ako. Hindi pa rin ako ang pinili."