Quotes About Time And God の小説・ストーリー

“Oo nga, at ngayon lang din ako ngkaroon ng time na mamasyal. Hindi ko nga alam na may ganito pala kagandang lugar dito. Alam mo na, busy palagi. Kaya minsan nakakalimutan ko na mag me-time. Kaya masaya ako ngayon dahil kung hindi dahil sa ‘yo, hindi ako makakapag-relax ng ganito, kaya salamat.” “Naku, ang hirap din naman pala ng buhay mo, Sir. Paminsan-minsan huwag mong kalilimutang magsaya at mag-relax. Dapat binibigyan mo rin ng oras at panahon ang sarili mo. Dapat, sarili muna bago ang lahat. Kasi, hindi mo magagawa nang maayos ang mga gusto mo sa buhay kung ang sarili mo napapabayaan mo,” may himig sermon sa tono nito. Mas lalo tuloy siyang natuwa dahil concern ito sa kanya. Ibig sabihi

narinig ko siyang tumawa ng mahina. “Advice ko na lang sayo na tawagan mo na ngayon pa lang. Time is gold Attorney, of all people alam mo na hindi natin hawak ang oras natin.” She said before returning to her table na malapit lang din naman sa akin. She’s right though. Time is gold. Bawat segundo, minuto, o oras ay mahalaga. We wil never know what might come if we act to things late.

Natahimik at at marahang uminom ulit bago mataman siyang tinitigan. "Time heals." Simpleng sagot ko kahit hindi ako naniniwala doon. Time doesn't heal anything---it's just that it teaches us how to live with pain that's why we thought we're really over of something. Cause if really time heals, I should be okay now, right? "Siguro nga, saka siguro di pa sapat 'yung panahon. Buti pa si Engineer nakamove on na." "Kanino? Kay zaira?"

"Kailan ba nagkamali ang panahon?" With this line, I saw the pain crosses on his eyes. It's was the painful lines I've ever heard from my son, Russlan. Hindi nagkamali ang panahon. That was God's plan. The time is always the same. It never mistaken. Pero 'yong paraan ng pagpili ni Lord sa daanan natin, may purpose rin. "Let's go home when you're ready-"

Hiniram nito ang menu sa assistant upang iabot kay Zeo. "Hindi na kailangan. Hindi rin ako magtatagal." pagtanggi ni Zeo. Nagkibit-balikat nalang si Jason saka muling ibinalik ang menu sa assistant. "Well, mukhang wala akong ibang choice kun'di ang sabihin nalang sa'yo nang diretso ang gusto kong sabihin." Bumuntong hininga ito. "Time matters, time is gold, time is time... whatever you can say about your precious time."

"Patawarin mo ako dahil hindi kita hinanda ng mas maaga. Hindi ko akalaing kakapusin pala ako ng panahon." "No, Lola. Alam ko pong ako ang malas sa buhay ninyo, ako ang dahilan ng kamatay—" "Huwag mong isipin iyan, apo. Hindi ba't noon pa man ay sinabi ko nang isa kang biyaya ng Diyos sa akin?" Umiling ako. Hindi ko alam kung sasabihin ko ba sa kanya kung ano ang mangyayari ngayong araw. "Lola..." Tinuyo niyang muli ang basa kong pisngi at inayos ang magulo kong buhok. "My time here is limited, Faith, so, let's talk about it, okay?"

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

Hindi ko naman sinasabi na mga irresponsible kami sadyang alam lang namin Ang pag kakaiba Ng responsibility at Happiness. Kaya nga madalas na kami Ang mga Walang pera pero kami pa grabe mag travel yong para bang 'easy go lucky person kami tapos pag naubos na Ang budget trabaho na Naman ulit. Hahaha nakakatawang isipin pero that's reality. So ayon at dahil nasa ibang bansa ako di uso Dito Ang kukupad kupad dahil mahalaga Ang bawat segundo nila ika nga "Time is Gold " Yan ang paniniwala nila.

At sa simpleng ngiting iyon, para bang may sinabing mas malalim kaysa sa anumang salitang maaari niyang marinig. “You smiled,” aniya, hindi makapaniwala. “Hindi naman bawal, ‘di ba?” tugon nito nang mahinahon. “Hindi. Pero parang may nahulog sa timeline ng universe.” Umiling lang si Theodore, ngunit hindi niya binawi ang ngiti. At para kay Dorothy, iyon na ang pinakamatamis na sandaling naranasan niya sa buong linggo.

"Quinn andiyan ka pa ba? " "Ahhh,, O-o Ethan, " "Tsshh, sorry kung tinawagan pa kita nang ganitong oras. " "It's okay Than, bakit ka naglalasing? Huwag ka magdadrive nang di mo kaya okay? " "If only i could turn back the time, yung time na ako lagi ang kasama mo, yung time nasa akin lang atensiyon mo, yung time na ang saya natin, yun yung time na sinayang ko.Tssshhh"