Novel & Cerita Quotes For Sick Person

“Tsaka meron ka ngang sakit. Lovesick! At mukhang malala na. Terminal stage na yata!” Napatawa ako kahit medyo pilit. “Ang Sugar ko lang ang tanging gamot ko.” Napailing siya, pero ngumiti rin. “Hay nako. Magpakonsulta ka na. Hindi sapat ang gamot na yakap at halik dyan.”

“Hindi ko akalaing ganyan ka lang pala. Ang laki ng katawan mo pero ang liit ng tapang mo. Kahit sabihin pa ng doktor na mamamatay ka bukas, anong magagawa mo? Ang mamatay ang pinakamadaling bagay sa mundo.” Parang ang gaan ng pagkakasabi niya. Kung may totoong cancer patient siguro sa tabi niya, baka nabugbog na siya! Sa totoo lang, ang mabuhay na walang sakit ay isang napakalaking blessing na. Pero eto si Chastain, sinasabing madali lang ang mamatay? Naalala ni Patricia ang isang quote na nakita niya online. “Ang buhay mo ngayon ay ‘yung bukas na pinangarap ng mga taong namatay kahapon.”

"Kung kapatawaran lang naman po, pinapatawad ko na kayo pero hindi pa po ako handa sa kagustuhan ninyong bumawi sa akin. Hayaan niyo po munang maghilom ang sakit at hayaan ninyong gumaling ako. Ako po mismo ang tatawag sa inyo sa araw na iyon." Hindi ito nakakibo at tanging tahimik na pagluha ang reaksyon nito. Maging ako man ay nasasaktan na makitang nasasaktan ang magulang ko pero ayoko naman na tanggapin na lang ang lahat kahit pa sobrang sakit na. Kung magsisimula man ako, gusto kong wala ng sakit at galit sa puso ko. "Live well and may God give you a good health, Misis Smith."

"Oo naman. Isang gabi lang ang tagal ng sama ng pakiramdam ko. Hindi uso sa akin ang binibeybi ang sakit." Umupo ako sa dining chair. "Bakit? Uso rin kaya ang pahinga." "Walang bibeybi sa akin eh." Anito na ikinatawa ko. "Kailangan ba may bibeybi sa 'yo kapag nagkasakit ka?" "Naman. Gusto ko ring maranasan na alagaan kapag may sakit. At dahil walang mag-aalaga sa akin kaya bawal ang magkasakit, ganern."

“Pero kanina ka pa hindi kumakain. Baka magkasakit ka?” “Ano naman po kung magkasakit ako. Mas mabuti nga na may sakit ako para alagaan ako ni Dok Enna. Kapag may sakit ako ay baka hayaan mo siya na makasama ko. Na hahayaan mo siya na gamutin niya ako.” “Don’t be so stubborn. Huwag rin matigas ang ulo mo.” nauubusan ng pasensya na sambit ni Zack.

“Huwag mo itrigger ang sakit ko.” Kaagad na binalot ni Catherine ang kamay niya sa katawan ni Shaun. “Hindi rin ako sigurado. Siguro ang pagmamahal ko sayo ay parang quote sa isang pelikula. “'Kapag napagtanto mo na nais mong gugulin ang nalalabing buhay mo kasama ang isang tao, nais mong simulan kaagad ang natitirang bahagi ng iyong buhay sa lalong madaling panahon'

"Anong mukhang pasyente?" "Ilang araw ka na hindi lumalabas dito sa kwarto, namumutla ka na kasi di ka nasisikatan ng araw. Need mo ng Vitamin D and Vitamin C, and C is for coffee. Kaya tara na, may coffee shop dyan lang sa tapat ng hospital para naman masinagan ka ng araw." wika ni Jace

Hindi na siya nagpaligoy ligoy pa, "May hihingin sana akong pabor sayo." Doctor Tate, sa mansyon sa kagubatan, naayos na natin ang lahat. Wala na akong utang sa iyo, kaya hindi kita tutulungan," diretsong pagtanggi ni Nick sa kanya. "Oo, naayos na natin ito sa nakaraan, ngunit gaano ka katiyak na hindi mo kakailanganin ang tulong ko sa hinaharap?" Malumanay ang tono ni Avery. "Habang tumatanda ang tao, tumataas ang panganib na magkaroon ng sakit na nauugnay sa utak. Kaya, kung magkasakit ka sa hinaharap, gagamutin kita ng libre"

Doctor siya at lahat ng mga gamit na 'yon ay alam niya kung ano. "A-Are you sick?" hindi diretsang tanong ni Sayne. May namumuo ng luha sa gilid ng kanyang mga mata. Hindi agad siya sinagot ni Trick at hinawakan ng mahigpit ang kanyang kamay. Ramdam niya na natatakot ito at nag-aalala sa magiging reaksyon niya ngunit pinili nitong sagutin ang kanyang tanong. "My body is numb, Sayne. I can't feel anything. I can't feel pain. I have CIPA."

“Damn! Am I dreaming!? Oh damn!’’ Ilang beses siyang umiling habang lumuluha, hindi pa rin makapaniwala. Humigpit lalo ang yakap ko at doon ko narinig ang impit niyang pag-ungol ng sakit kaya mabilis akong kumalas. “Sorry! Ang tagiliran mo— sorry—” Ngumiti siya saka hinaplos ang mukha ko. “Sakit pero worth it.” Umiling ako habang tumatawa ng umiiyak. “Hindi iyon nakakatawa!” “Kahit anong sakit…” Tumitig siya sa akin nang diretso, “…basta para sa’yo, kaya ko. Kakayanin ko.” Dito ako lalong napaiyak nang malakas— Iyong hangos, iyong hikbi, iyong parang bumubuhos lahat ng pinipigil sa loob ng napakahabang panahon.