Quotes For Sick Person の小説・ストーリー

“Para mo namang sinabing enjoyin ‘ko na lang ‘tong pagkakasakit ‘ko.” “I didn’t mean that. Ang akin lang, you really have to give yourself a well-deserved rest. Kahit kaliwa’t kanan na uli ang mga natatanggap mong offers, ‘wag mong kakalimutan ang magpahinga. Minsan kasi, kinakailangan pa nating magkasakit para ma-realize nating tao lang din tayo.”

Tumango lang ako bago siya ngitian nang tipid at sinara ang pinto. "Baka lowblood ka? Anemic. Uminom ka ng gamot. Ganyan 'yong kapatid ko kasi anemic. Nahihilo. Kapag tumatayo eh nawawala 'yong paningin nila. Kaso kasi sumasakit din ang ulo mo." "May ibang ganoon din. Tita ko ganyan," sabi ng isa kong katrabaho. Nalaman nila 'yong nangyari dahil inusisa nila 'yong notes na dinikit ni Sandler sa station ko. They asked me what happened and why he's telling me to be okay and if I feel sick call him right away.

Napaatras ako sa takot sa sigaw nito. "S-sandali." Kinakabahan kong sabi at kung saan saan hinanap ang phone ko pero di ko makita. "S-shit..." Nanlaki ang mata ko ng bumagsak ito sa sahig kaya agad ko itong nilapitan. "Okay ka lang? May gamot ka ba dito? Kukunin ko sabihin mo lang sa akin kung saan." "Don't be f*cking stupid bitch there's no cure in this shitty disease." Galit nitong sabi sa akin.

“Gusto ko nang mamatay!” “Huwag mong sabihin ‘yan. Hindi mo dapat sinasabi iyan.” “Anong magagawa ng taong nandito na lang sa wheel chair? Ha! Sabihin mo sa akin. Mas masahol pa ako sa inutil.” “Hindi lahat ng naka-wheel chair ay ganyan ang naramdaman. Kailangan mong pagpa-therapy. ‘Di ba, sabi ng doktor, makakalakad ka pa.”

Ngumiti ako sa kanya at tumango. "Everybody deserves to be happy. Everyone deserves to change," napahinga ako nang malalim nang maisip ko kung anong sasabihin ng kambal kapag nalaman nilang pinapalakas ko ang loob ng kaaway nila, sa tingin ko hindi nila ako mapapatawad. "Clean yourself, you don't need to sleep with someone just to feel happiness. You said may mental condition ka? Nagpapagamot ka pa ba? "

Gayunpaman, ang pangalawa at pangatlong tao ay lumabas. "Ang mga tao ay sinunog hanggang sa mamatay, ngunit ang kakaibang sakit ay nanatili. Parang untreatable.” Sa sandaling iyon, mapanlait na sinabi ng Pisces, "Ang kakaibang sakit sa marka ay isang sakit. Hindi ba mapamahiin ang pagtigil sa isang sakit sa pamamagitan ng pagsunog sa ibang tao? Sa aking palagay, ang panaginip ng Dakilang Elder ay walang kapararakan. Sa halip na paglaruan ang buhay ng tao na parang laruan at sunugin ang mga ito nang paisa-isa, bakit hindi ka humanap ng magaling na doktor na magpapagamot sa kanila?”

Nang naramdaman niya ang sakit, hinimas niya ang sentido niya. "May iniisip ka na naman ba?" Pinagalitan siya ni Quincy habang tinutulak siya mula sa likuran. "Sinabi ko na sa'yo na hindi inaasahan ang virus sa katawan mo. Wag kang kikilos hangga't di kailangan. Hindi mo pwedeng ikilos ang katawan mo. Wag mo ring gamitin ang utak mo! Kapag aktibo ang utak mo, mas mabilis na kakalat ang virus sa utak mo "

“Jake, babe, I made my speech personal dahil gusto kong lumaban para sa atin. Gusto kong sana marami sa atin dito ang maghandog ng panalangin para sa’yo. Ang aking kasintahan ay lumalaban ngayon sa kanyang sakit. Tinaningan na. Sinabing hindi na siya magtatagal. Ngunit hindi ba’t Diyos lamang ang may karapatang magsabi kung kailan natin isusuko ang buhay na pinahirama sa atin? Hindi ba’t siya lang rin ang nakakakita sa kabutihan ng kanyang nilikha? Siya ay isa sa mga nangunguna sa President’s List ng ating paaralan ngunit iginupo siya ng isang karamdaman. Ang masakit para sa akin ay pinapag-aralan naming dalawa kung paano manggamot at paano mapabuti ang kalusugan ng lahat ngunit heto kami,

“Gusto kong maalala mo kung bakit ko ibinigay ‘to sa 'yo.” Sa ilalim ng mahahabang pilikmata niya, may lalim ang mga mata, punong-puno ng bigat at respeto. “To cure sometimes, to relieve often, to comfort always.” Mababa at malinaw ang English niya, may bigat ang bawat salita. Minsan gumagamot, madalas tumutulong, at palaging umaaliw. Isa itong kasabihang nakaukit sa lapida ng isang Amerikanong doktor mahigit isang daang taon na ang nakalipas, at itinuturing na gabay ng maraming doktor sa kanilang propesyon.

“I’ve been so anxious I can’t sleep at night. Nagpatingin ako sa doktor. Sabi niya kung magtutuloy-tuloy ito, hindi tatagal ang kalusugan ko. Kaya iyan ang isang naturang gamot.” “Where did you even find that quack?”