Quotes For Sick Person นิยาย & เรื่องราว

Ilang beses na siyang halos namatay. Nagkonsulta na si Joe sa lahat ng mga sikat na doctor, at pareho lang ang nakuha niyang sagot. “Pwede lang siyang mabuhay sa tulong ng mga gamot. Walang paraan para gumaling ang sakit niya, hindi siya pwedeng mabuhay na parang isang normal na tao.” “Hindi lang yun, pero ang sakit niya ay lalala habang tumatanda siya. Dapat niyong paghandaan ito!”

he said. “Magpahinga ka muna. Don’t worry dito lang ako,” anito sa kanya na siyang dahilan kaya siya ngumiti. “For someone sick, you’re kinda talkative. Rest now. Mamaya na tayo ulit magkwentuhan.” He did follow her and closed his eyes tightly… —

” “Palabintang din ho ang mga taong may sakit sa utak. Mga paranoid ho sila. Na iniisip nilang may ginagawa kang masama sa kanila kahit wala naman.” Gigil na gigil na si Victor. Alam niya, pinaglalaruan siya ng kaasarang nurse. Pinili niyang manahimik muna at hindi gumanti. “Darating ang oras ko ng pagganti.,” iniisip ni Victor, “iiyak ka, Nurse Sophie, once na sinimulan ko na ang paghihiganti ko sa ‘yo. At hindi ‘yon magkakaroon ng katapusan. Promise.”

"Ate Lucky!" Naiiyak si Johnny sa sakit, "Huwag kang maging ganyan ka-cold sa akin, okay? Hindi ka ganyan dati. Mabait ka sa akin dati. Alam ng Diyos na ang pagiging cold mo ngayon ay parang matalim na kutsilyo na tumutusok sa akin, tumutusok sa katawan ko at nagpapa-sakit sa akin."

Kahit na maayos at komportable ang buhay nila, masakit pa rin sa loob ng panganay na makitang parang bumubuhos lang ang pera sa ospital. Napaisip siya 'Mahirap maging mahirap, pero mas mahirap kapag nagkasakit ka.' “Kasalanan mo rin kasi,” singhal ng matanda.

“Pero paano kung matakot siya?” “Then he was never meant to stay.” Mas lalong sumikip ang dibdib ko. “Pero paano kung tanggapin niya ako?” Napangiti ang doktor. “Then maybe, Sydney... your healing doesn't only depend on medicines.” Napahinto ako. “Sometimes,” patuloy niya, “our hearts become sick because they keep carrying burdens alone. Hindi lahat ng sakit ay nagagamot ng laboratory tests. May mga sugat na kailangan ng taong handang umunawa.”

Pagkasarang-pagkasara ko ng pinto ng kwarto, doon na bumagsak ang mga balikat ko. Mabigat ang mga paa kong naglakad pero pinilit kong makaabot sa kama at ibinagsak ang katawan ko. Tinakpan ko ang mukha ko ng aking mga palad at hinayaang makawala ang isang marahas na paghikbi. Ang sakit. Ang sakit-sakit na ang taong nagbigay sa akin ng pag-asa na baka sakaling may puwang ako sa magulo niyang mundo ay siya rin palang magpapamukha sa akin kung gaano ako kawalang-halaga.

Maging si Ashley na katulad ni Zen, marami ring dala na kung ano-ano. Napabuntong-hininga ako. Sa dami ng bitbit nila, parang hindi ako nagpapagaling. Parang naghahanda sila para sa isang buwang quarantine. "You're, guys, are making me feel like I've had a serious illness." "Huwag ka mag-reklamo, hindi na nga ako nakabisita sa'yo sa hospital," kontra ni Ash agad kaya wala na naman akong nagawa kundi ang matawa na lang.

Tumikhim siya sandali. "I would spend it loving my love ones more so that I won't regret leaving," wika niya kaya naman bumuntong hininga ako. "Why?" "W-Wait— are you sick or something?" biglang tanong niya at hinarap ako kaya naman kumabog ng malakas ang dibdib ko. "I am healthy, it's just that my patient who have the same age with us." Sagot ko. "You pity your patient?" tanong niya kaya mahina akong tumango.

"I'm a worthless doctor if I can't even take care of my own wife and she still ends up getting sick." Nasamid ako nung nagsalita siya at napakunot naman ang noo niya at binigyan ako ng tubig at uminom naman ako. Hanggang sa kumalma ako at napatingin sa kanya. "I'm sorry, dahil nagkasakit ako." "Tsk." Napayuko ulit ako at tiningnan ko ang kamay ko. Mukhang napapatagal ko atah ang trabaho niya.