Quotes For Tired Person นิยาย & เรื่องราว

Kakamkamin ko lahat ng kayamanan mo kaya humanda ka. Nakangisi akong humiga sa kama dahil sa mga naiisip ko. Ito lang ang tanging paraan na naiisip ko para maiahon ko ang sarili ko sa puny*tang buhay na 'to. I'm so tired of being poor! Sa sobrang pag-iisip, bumigat ang talukap ng mga mata ko at hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Nagising ako dahil sa ingay ng phone na kanina pa nagri-ring.

Huminto ako saglit at hindi na mabilang kung ilang beses akong napabuntong-hininga ngayong araw dala ng prustrasyon. “Kaya ka siguro hindi makatulog nang maayos dahil masiyado kang nagbababad sa trabaho,” saad ko, hindi pinansin ang sinabi niya. “You shouldn’t push yourself to work and get some rest. Try to go to bed earlier than usual, hindi ka naman mababawasan ng pera kung susubukan mong magpahinga nang maaga.” Inayos ko ang salamin saka siya muling inangat ng tingin. “Have you had a lot on your mind these past few days that bothers you?”

“I know, I’m such a failure, right?” Hinarap ko si Baste at niyakap siya, tsaka ko inalo ang likod niya. “No, you’re not. You’re just tired of everything, kaya nawala lahat ng pasyon mo. You already did great by continuing to live, and you will do great in the future, Baste.”

sambit ni Nathan at parang nag-iisip ng malalim. "I'm so tired ... if I'm the one to be asked, I also want to die so I don't feel like this anymore. I'm confused, I don't know what else should do. I don't know if I deserve to live in this world," wala sa sariling sabi ni Clever.

Aalis na sana ako sa pagkakayakap nang hinigpitan pa nito an pagyakap sa akin na tila ayaw nito akong bitawan. “Can we be like this for 2 minutes? I need to recharge myself para makapag trabaho ako ng maayos mamaya,” Malambing nitong saad. “Male-late ka sa work mo, Zero.” Sambit ko ngunit umiling lang ito at nagsalita na ikinatawa ko. “Can’t I be late in my own hotel? Besides, I have a valid excuse for being late, right? Recharging my energy with my wife,”

"Everything will be okay in the end. If it’s not okay, it’s not the end." – John Lennon I woke up feeling lethargic. It's like theres an empty hole inside my chest and I don't know how to deal with it. Just like before, after that tragedy happened. I felt the same emptiness, like the energy is drained out of my body and I was tasting my own poison, my own karma.

Nagsinungaling na lang ako kay lolo na kumain na ako sa labas kasama mga kaibigan ko. Pabagsak akong humiga sa kama. Kanina ramdam ko ang pagod, ngayon parang mas dumoble. Ramdam na ramdam ko lahat. Ang sakit ng katawan ko. Ni hindi ko nga alam kung bakit gan'to ako kapagod. Kahit siguro ang pagtulog ay nakakapagod. Paano ba talaga magpahinga? Do I deserve to rest? This world is really a cycle, but why is it an unfair cycle? You will be tired for so long, but you can only rest a bit. Can't we be tired and rest fairly?

pagtanggi niya. Ngunit habang sinasabi iyon ay hindi nakaligtas sa paningin ko na tila siya nahihilo. Agad akong napahawak sa kanya para huwag siyang tuluyang matumba. Naipilig niya ang kanyang ulo. “Are you that tired?” hindi ko mapigilang tanungin siya. “Uhm, I’m so tired; there’s always so much work to do in the company. Contracts that never end. Unending emergencies for public relations. Endless social obligations. Reading documents,” sagot niya.