Quotes Of Night Sky 소설 & 이야기

dagdag ko. "How come that the stars are giving you calm and peace?" ngumiti ako sa kalangitan at huminga ng malalim. “Watching the dark skies with stars shining are one of the therepeautics for me,” sagot ko sa kaniya. "If you think about the stars they're shining in the darkness. They keep bringing lights to the dark night. Bukod du'n, sisters who raised me said that people who are already dead are now stars. In my case, I miss my parents even though I don't know who they are. Kung buhay ba sila o hindi, nakikita ko pa rin sila sa pamamagitan ng pagtingin sa kanila, hindi ako sure pero isa lang ang sigurado ko, these stars will connect me with them," I added to what I have said to him at sa

Sa sobrang pagkaboryo ko ay lumabas ako sa balcony niya at pinakiramdaman ang malamig na simoy ng hangin. The skies are filled with dark skies, and the stars are now visible with their lights. Nakabukas narin ang mga ilaw mula sa mga nagsisitaasang building dito. Pati maging mga street lights ay nakabukas narin. Naramdaman kong tumabi si Josh sa akin, pero hindi ko na nilingon pa. Tahimik lang kaming pinagmasdan ang mga kabuuang lugar, kung saang buhay na buhay ang gabi. “Do you want an evening stroll?”He asked softly.

Walang tunog. At sa pagitan ng mga bituin at anino, may pakiramdam akong… hindi kami mag-isa. **************************************************** 💫 “They thought they escaped the darkness. But sometimes, the past doesn’t chase you — it waits.” ****************************************************

“Ako na muna ang bahala kay Stella, then it’ll be your turn, Thomas Mayo! "Maghintay ka. Hahayaan kitang mamatay nang matindi sa lalong madaling panahon!" Walang buwan o bituin noong gabing iyon. Masyadong madilim ang langit.

Pakiramdam pa nga niya safe siya sa piling nito. "Matutunaw na ang langit sa kakatitig mo." Manipis na ngiti lang ang tanging tugon niya. "Tahimik ka lang talaga 'no?" Di naman talaga siya ang tipong unang nagbubukas ng usapan. "Naiisip ko lang kung nasaan ang mga stars. Mas maganda sana kung marami sila." "Stargazing fanatic ka rin?" "Ikaw din?"

sabi ni Cearina habang pinagmamasdan ang araw na unti-unting lumulubog. “Minsan, ang mga simpleng bagay ang nagdadala ng tunay na saya. Kaya’t wag tayong mawalan ng pag-asa,” sabi ni Ezekiel, na puno ng inspirasyon. Bumalik sila sa kanilang picnic blanket at pinanood ang pagsasalu-salo ng mga bituin sa kalangitan. Ang mga bituin ay tila nag-aanyaya sa kanila na patuloy na mangarap.

Reklamo ko sabay himas ng nasaktan kong ulo, nag-angat ako ng tingin at malungkot na tumingin sa malawak na kalangitan. “Alam ko na wala akong pinag-aralan, batid ko rin na may hangganan ang kaalaman ko, pero hindi ako ganun katanga , Sky, para hindi maunawaan ang mga bagay-bagay sa paligid ko. Sana naman sabihin nila sa akin kung ano ang kasalanan na nagawa ko para naman maitama ko.” Mahaba kong wika habang malungkot na pinagmamasdan ang bawat pag kislap ng mga bituin mula sa kalangitan.

Hindi masyadong naabot ng mga turista ang pwesto nila ngayon kaya’t kahit papano ay tahimik pa rin dito. Because the loves the silence now. For a moment, nagkaroon ng katahimikan sa kanilang dalawa na hindi awkward. No awkwardness, no anger, no sadness. Just plain silence. It was somehow comforting. And this is the only she can offer right now if he ever needed a friend. “Ang ganda ng mga bituin,” wala sa sarili niyang usal habang nakatingala sa kalangitan. The sky was so pretty with all those stars shimmering in different colors. And it brought her back to the past where she and her father used to do stargazing. Sometimes, they even decide to stay up all night just to witness meteor showers

Ikinalat nito ang mala-perlas na puting aureole nito sa mundo sa ibaba, na nagliliwanag sa gabi sa matahimik nitong ningning. Sinasabi nila na ang mga bituin ay halos nawawala sa kalangitan sa gabi ng isang lungsod. Kahit na sinasanay ng isang tao ang kanilang mga mata nang husto upang mahanap ang mga ito, palagi silang lumilitaw bilang isang mapag-isa, solidaryong maliit na bagay na nakatingin sa malaking espasyo sa iba na tulad nila. How lonely.

sabi niya. “Dahil nandito lang ako.” “Sa tabi mo.” ——————— At habang unti-unting dumidilim ang langit— lalo kaming nagdidikit. Walang takot, walang alinlangan. Yakap lang. At mga halik na pahapyaw. Parang paulit-ulit na paalala— na kahit anong mangyari bukas… ngayon— kami lang ang magkasama.