Quotes On Awards And Recognition For Students นิยาย & เรื่องราว

Hindi ko iniwanan ang mga awards na natanggap sa graduation ko. For once, I want to be selfish. I want to take the spotlight. I want to make them proud of me. Architecture was enough to satisfy me, but these awards are for them. Pinaghirapan ko lahat 'to para sakanila. I owe them these medals and certificates. Para sakanila lahat nang 'to. Kung hindi nila kayang pumunta sa'kin, ako ang gagawa no'n. I'll do it just to show them that I succeeded. Kinaya ko lahat para sakanila. Mabilis akong nakalabas mula sa unit at pumara ng panibagong taxi cab. I rushed inside and rescanned if I had everything I needed.

I smiled awkwardly. I'm not a fan of celebration. "You will enjoy here." She said while giving me a paper plate. "What are you all celebrating?" There are lightings. "You really are beautiful, Sabrina. You look like an innocent girl adoring the scenery in front of you." I furrowed my forehead. Do I really look like a innocent kid? "Yung celebration today is for those students na may awards this grading and I'm proud that I am one of those students who have a award." She looks so happy.

Hindi agad siya sumunod kaya nang akmang palabas na ako ng kwarto ay natigilan ako at kusang napalingon sa kanya. “Milestone? Ano na namang milestone iyon, Ate? Kotang-kota na ako sa kaka-milestone mo, ha? Palung-palo ka na masyado. Hakot award ka na nga sa mga pinanggalingan mong school dati, hanggang ngayon ba naman, ayaw mo pa rin mamigaw ng award sa iba?” pabirong saad nito. Napatawa naman ako. “Baliw.” maikling turan ko.

"Go, babe! Go, girls! Whoa!" "Whoa! Babe ni Boss Tristan 'yan!" "Go, babe ni Boss Tristan!" Naghalong sigawan at tawanan ang pumuno sa buong cover court ng paaralang iyon. Hingal na hingal kami nang matapos sumayaw at tuwang-tuwang nagyakapan para sa success ng grupo namin. Nang ibibigay na ang award ay bumaba na ako para hayaang ang mga magulang nila ang kasama nilang tumanggap niyon.

“May jeep naman na umiikot dito sa UP. Iyon ang sinasakyan ng mga estudyante kapag malayo ang sunod nilang klase.” “Hindi mo ba naranasang ma-late?” Umiling ako. Sa ilang taon na nanatili ako rito sa UP para mag-aral, hindi ako kailanman na-late sa mga klase ko. Kabaliktaran pa niyon ang nangyayari. Palagi akong maaga noon kaya bawat Professor ko ay binigyan ako ng award na most punctual. That was the only award I received back then na hindi ko naman inasahan na ibibigay sa akin.

Her sorrowful expression was already too familiar to me, na alam ko na agad kung anong ibig sabihin no'n. "Baka nahuli lang, 'nak. Doon na tayo maghintay sa loob." Pero hindi pala ang medals, awards, o kung anumang certificates ang hindi mahalaga. It's me. Ako pala mismo. I was a constant honor student but had no parents to go with sa bawat ceremony. Halos lahat na ata ng tao sa school ay alam ang katotohanang iyon. I could hear them whisper at times, may iilan na totoong naaawa, ang iba ay gusto lang makiusyoso.

Kaya tumahimik na si Evelyn, nakatikim tuloy siya nang salita ni Loid. Tinawag na nga ang mga studyante kasama ang kanilang parents para sa mga awards. Nauna si Carmela dahil ang apelyido niya ay Cruz, nakatanggap nang Latin award si Carmela naging Magna Cumlaude. Hindi niya alam, nasurprise siya pati na si Alfred ngunit nalungkot din siya kasi wala ang ina. “We would like to announce Latin award as Magna Cumlaude goes to Carmela Cruz with her parents escort Alfred Cruz and Carina Cruz. We give her around of applause please.”

Pero hindi ko lang alam baka nasa loob lang din ang kulo nya. “Ah yes. Hinatid ko si Shobe kanina and stayed for a little while,” seryosong sagot ko. “I heard mag-i-sponsor ka raw sa recognition at graduation ng students, maraming-maraming salamat sa generosity mo, Mr. Tuazon,” ngiti nya sa akin.

tanong ni Jenny "Because I didn't won..my work didn't won," sabi niya at batid sa kanyang boses ang lungkot "Just because you didn't won doesn't mean you're not good enough," sabi ko at nag agree naman silang lahat. "my success is also your success. The awards we got in this competition is ours, not only mine because you did your part, you did your best, and you did great."

Kinindatan niya pa 'ko at umupo na siya ng tuluyan. "Yieeeeh! Bagay kayo ni Aerielle!" Tukso ng mga kaklase namin sa akin. "Tao kami, 'di kami bagay." Sagot kong kunwari'y hindi apektado sa panunukso nila. Tumayo na ako para muling umakyat ng stage para sa special awards. Hindi ko inaasahan na makakasama ako sa mga student na may karangalan. Alam ko naman sa sarili ko na hindi ako masyado nag focus sa pag-aaral ngayong taon. Mapasama ba naman ako sa three idiots palagi? Pero nagpapasalamat pa rin ako dahil nandiyan si Erie para paalalahanan ako pati ang mga kaibigan namin na kailangan namin magsumikap, at heto nga. Tatanggapin ko na ang medalyang bunga ng pag pupursigi ko.