Quotes On City Lights Mga Nobela at Kwento

Naka-shirt lang ito at shorts, at tila malalim ang iniisip habang nakatingin sa city lights. Magkaiba sila ng mundo. Siya, puno ng apoy at damdamin. Siya, yelo at bakal. Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa buong bahay. Buzzzzz! Kumidlat at biglang bumagsak ang malakas na ulan. Brownout. “Anong nangyari?” bulong ni Zabeth. Sa dilim, hindi niya makita ang dinadaanan niya. Napaatras siya at nabangga ang isang vase.

“Paano mo nalaman ‘tong lugar na ‘to?” Tumabi siya sa ‘kin at sabay naming pinanood ang citylights. Para kaming nasa cliff at tanaw namin ang buong syudad mula rito. At dahil gabi na ay bukas ang mga ilaw sa ibaba na nagmukhang mga kumukuti-kutitap na mga bituin. “This is a private lot. Pagmamay-ari ‘to ng pamilya namin kaya walang masyadong nagpupunta rito kung hindi ako lang.”

Floor-to-ceiling iyon, at kitang-kita ang dazzling lights ng New York—kumikislap na parang milyon-milyong bituin na bumagsak sa lupa. “Look,” bulong niya habang nakayakap mula sa likod ni Calestine. “Perfect view, diba?” “Yeah,” mahinang sagot ni Calestine. Pero ang ngiti niya ay hindi nakatingin sa city lights. Nasa reflection ni Adrian. Napansin iyon ng lalaki, kaya tumawa nang mahina, saka hinawakan ang baba ni Calestine at iniangat para magtama ang mga mata nila.

sagot niya. Ngumuso ako at hindi na nakipagtatlo. I looked around. Puno ng lights ang buong lugar. Sa gilid namin ay may isang malaking salamin. Dito ay kitang kita mo ang kabuuan ng lugar sa labas. Dahil sa city lights ay mas lalong gumanda ang tanawin. May mahina ka ring tunog na maririnig. May nakikita rin akong mga couple na tahimik na kumakain. It's a romantic place. “Do you like this place?” Damon asked me.

Aya ko naman sa kanya pero nagmatigas pa siya. Sige nalang total gusto ko naman to. Iba iba ang pose na pinagawa niya sakin. Ang ganda naman ng background kasi City Lights. Kahit na hindi naman ganun ka garbo ang lugar namin sa siyudad maganda parin naman tignan. "Sir nakakahiya." Sabi ko ng matapos na siyang magtake ng pictures at talagang phone niya ang gamit. Nakakahiya!!

Tulad ng dati ay napagmasdan ko nanaman ang naggagandahan at maliliwanag na city lights. How sad this aspect of life right now that science gathers knowledge faster than society gathers wisdom. Our world is in its progressive process and looks like society haven't change at all. The ambience is as peaceful as I wanted. Humalukipkip lamang ako roon at pilit inaaninag ang kabuuan ng makaramdaman ako ng presensiya I can't sense danger. Mabilis ko siyang hinarap at itinulak paatras sa isang puno. Hindi siya nanlaban sa akin hinawakan lamang niya ng braso kong nakaharang sa leeg niya.

The city lights glittered in the distance, mirroring the complexities of the path she had chosen. Could things get any more complicated than this?

“Of course not. Magha-honeym—“ Mabilis siyang bumaba na hindi ako pinapatapos sa pagsasalita. Pumunta siya sa harap ng kotse at sumandal doon. Natawa na lang ako. I grab a blanket in the backseat. Palagi akong nagre-reserve nito sa tuwing bumabyahe ako. I grab the keys and closed the door. Lumapit ako sa kanya at niyakap. “The city lights look like Christmas lights. First time ko lumabas ng dis oras ng gabi. First time ko rin mapanood ang pagtaas ng buwan mula sa dagat.”

At sa gitna ng malamig na hangin, city lights, at yakap ni Gabriel… alam kong kahit anong susunod na panganib — We face it. Together. Always.

Ang city lights sa labas ay paulit-ulit na dumadampi sa gilid ng mukha nito. Ngunit kahit gaano kaganda ang ilaw ng gabi, hindi pa rin nito natatakpan ang malamig at halos perpektong features ng lalaki. Tahimik na napalunok si Clara. “What is it?” Hindi man lamang dumilat si Joaquin habang nagsasalita. Ngunit sa kamay nito ay hawak na ang lumang silver lighter. Bahagyang yumuko si Clara.