Quotes On Playing Games の小説・ストーリー

" J-jazer, please--a-yaw ko na " Kabadong sambit ko sabay kuha nung dalawang unan at ginawa itong pantakip sa hubad kong katawan. Kinunutan niya ako ng noo sabay hinto, isang gapang niya na lang ay maabot na niya ako. " Anong ayaw? " May halong pagbabanta pa na sambit niya habang kunot na kunot parin ang noo. " You can't just end a game when you already started playing "

“Hindi mo ako pwedeng sabihan niyan. Hindi ‘pag dahil sa power games mo, sirang-sira na ‘yung reputation ko.” Tumayo siya. At just like that, the whole room shifted. Bigla kong naramdaman ‘yung bigat ng presence niya — ‘yung tahimik na authority na parang gravity. “I don’t play games,” he said, mababa pero delikado ang tono. “Everything I do has purpose.” “Exactly,” I fired back. “Purpose. Strategy. Dinala mo ako rito hindi dahil naniniwala ka sa akin, kundi dahil gusto mong magmukhang fearless sa board mo. Ginamit mo akong statement piece, Adrian.”

Napakaprotective talaga niya sa akin. Binitiwan kaagad ni Gary ang balikat ko. “Ah, naglalaro kami sir, pass-the-brain game.” “Pass-the-brain? What’s that? Is there any game like that?” litong tanong ni Lucien at liningon si Kio, umiling si Kio. “Ah sir, kaming mga lawyer, may ganitong game,”panlulusot pa talaga ni Gary. Bumaling si Lucien kay Alfred—

Naalala ko pa, nu'ng sinabi niya, "Hoy, dumalo ka sa championship namin ha. Kapag wala ka du'n, hindi talaga ako gaganahang maglaro." Ganito din naman kasi ang laging sinasabi sa akin nu'n ni Alex everytime na may laro siya. Kailangan daw manood ako para ganahan siyang maglaro. At ang laging sagot ko, "Bakit vitamins mo ba ako?" Sabay tawa ng malakas. At sasagutin din naman niya ako, "Of course naman, ikaw ang vitamins ko kaya dapat nandu'n ka talaga para malakas ako at siguradong mananalo ang team namin". At saka, tatawa kaming dalawa na para nga bang biro-biro lang ang lahat.

He sat across from her, placing his phone on the table. “Hindi naman,” she lied softly, taking a sip of her coffee. “Good,” he said simply. “Don’t think. Just move.” Her brows knitted. “Ganun lang? Parang… parang laro lang ba talaga ang lahat sa iyo, Leonardo?" Leonardo smirked, leaning back on his chair. “It is a game. Life, business, people. You win or you lose. And I don’t like losing.” “Even if… may nasasaktan?”

"Did you saw all that!? What a damn good game!" "Yeah, you did well Leroi!" I just cheered him while he kept on talking about his game. But i was still kind of bothered by what the weird guy mentioned earlier. • to be continued •

Isang malaking babala ang naramdaman ko sa mapaglarong tono niya, pero nanatili siyang relaks, tila nag-e-enjoy lang sa reaksyon ko. "Don't look so shocked, Mrs. Delgado. Masyado kang seryoso, kaya siguro madali kang basahin," sabi niya sabay kibit-balikat. "Minsan kasi, mas masarap maglaro kapag alam mong may itinatago ang kalaro mo. It makes the game... more unpredictable." Hindi ako nakaimik, pilit itinatago ang panginginig ng mga kamay ko. Isang tawa ang kumawala sa kanya, mahinang tawa na tila nang-uuyam.

Nako, kahit kiskisin mo ng bato yan, mahirap matanggal ang yabang sa katawan. Nakatungtong kami ni Quen sa bleachers habang nanonood ng game. Hindi ko kasi siya sinabihan tungkol sa game nina Lucas kaya nagulat na lang ako kanina nang makita ko 'tong babaeng 'to rito. "Sama ng ugali mo talaga. Hindi mo man lang ako sinabihan na may laro pala sina Vern," ani Quen.

Don't play a game just to have fun. Stop going with the flow and start determining what's the real purpose of the game. Game is a game and you can't deny the fact that you may lose or win. Author's Pov: "Bilisan mo, Shan maabutan ka na ng oras!" Malakas na sigaw ni Jake sa kabilang bahagi ng pasilyo kung saan naroroon na natatapos ang larong sinalihan nila.

Ang unang pyesa na ginawa ko. "Remember the rule of my game dad. Inside my game you are just a mere f*cking puppet. You are the player but I'm the controller. Hawak kita sa leeg kaya matakot ka. Matakot ka sa kung anong kaya kong gawin." Rinig ko ang marahas nitong buntong hininga bago tuluyang sumara ang pinto. "You can't win dad. You can't." I cackled before going to my room.