Rain Of Snow Mga Nobela at Kwento

Walang maidudulot kundi pansarili lang niyang kagustuhan? Napatitig ako sa labas, napakapayapang nahuhulog ang mga snowflakes na para bang maliliit na balahibo ng mga anghel. Halos natabunan na nila karamihan sa mga daanan at nakatayong mga puno at halaman sa labas. Kaya naman parang nasa tuhod ko na ang taas ng tambak ng snow kanina ,at parang matutumba na rin ako sa panginginig , tapos parang wala lang na uutusan ako ng lalaking ito na gumawa ng limang snowman ngayun na?! Aba hindi ata Huntington’s disease ang meron ito kundi sobrang kabaliwan e- “Oh what a shame, it’s just your first day but I am afraid my rate for you is already a negative five star.”

The melting snow creates natural waterfalls everywhere, and together with the blooming flowers – and people – they make spring in Norway quite remarkable. Kaya nga busy ako sa mga panahong ito, ganitong buwan kasi ang daming nagsusulpotan na mga events. At hindi sa pagmamayabang, ako ang may pinakamataas na recommendation sa kompanya na pinagtatrabahoan ko, dahil masipag daw, kaya nga mas inaalagaan nila ako na hindi mawala sa kompanya nila dahil asset daw nila ako at lucky charm.

Bumaliktad na ata ang mundo. Natapos ko na ring basahin ang dala-dala kong pocket book. Now what am I to do now? May pumatak na nyebe sa aking kamay kaya tumingala ako para tingnan ang langit. It’s snowing. And snowing means today is an auspicious day. “I can’t wait any longer. Nevar, if you won’t appear in the next hour.” I won’t wait anymore. For now, let me just enjoy the snow.

Marahan kong idinampi ang palad ko sa kaniyang noo at nang maramdaman ang init ay kinabig ko siya papalapit upang mayakap ng husto. Kaninang nasa yate kami maayos pa naman ang panahon pero palapit nang palapit sa dock bumuhos naman ang malakas na ulan. Nabasa tuloy si Snow nang lumipat kami sa van para magbyahe pauwi sa mansyon. Nakasuot lang siya ng short-shorts na kulay puti at sleeveless shirt. Nang paalis kami kanina maaraw naman iyon kaya ganito ang suot nila ni Winter, ngayon lang ako nagsisi na hinayaan ko siyang magsuot ng ganito, nilalamig tuloy siya.

"Oo naman, hindi ko sila sisihin sa ganun." "Exactly! So di rin siguro sisihin ng baby mo. Chill ka lang." Labing-apat na buwan mamaya, sa labas ng mansyon ni Elliot, pinakamalamig na araw mula noong dumating ang taglamig. Nilinis na ng mga bodyguard yung snow sa bakuran, pero anlakas ng snowfall kaya bumalik agad yung snow. "Linisin nyo na lang ulit mamayang tanghali! Babawasan na daw yung snow pagdating ng tanghali," sabi ng isang alipin sa mga bodyguard.

I just smiled out of nowhere. Laging si bathala talaga ang nagko-comfort sa akin. Tuwing umiiyak o nasasaktan ako. Nandiyan ang ulan para patahanin ako. I don't know why I love rain. It's just make me more sober at the same time I become more stronger. "Umulan pa. Bakit ngayon pa?" napatingin ako kay Nhovaine ng biglang bumulong ito. If I love rain, she hates it, very much.

Binaba ko ang cellphone at agad akong nagsalin ng tubig dahil pakiramdam ko'y nanuyo ang aking lalamunan. "Happy New Year, Rain!" Muntik na 'kong mabilaukan nang sumigaw si Ate Kim. Nakailang ubo pa 'ko bago ko nilingon si Ate Kim. My eyes widened a fraction. Agad akong napatayo nang makita ko si Rain. Nakasuot siya ng kulay puting sweat shirt at bahagyang magulo ang kanyang buhok. Mukhang wala siya sa mood dahil nakabusangot ang kanyang mukha ngunit nagawa niya pa ring ngumiti at bumati pabalik kay Ate Kim.

Sumigaw si Jackson at humiwa paharap, na nagdulot para ang snow sa paligid ay sumugod patungo kay James na tila Sword Energy na may dalang bagyo. Nagkabanggaan ang dalawang technique, ang Snowstorm na atake ay kumalat sa paligid at naging pangkaraniwang snow. Ngunit, patuloy pa din ang pagsugod nito kay James. Napilitan si James na umatras dahil sa mabilis na atake ng snow. Agad niyang ginamit ang isa sa Thirteen Heavenly Sword techniques para gumawa ng kalasag at iharang sa snow.

Pero iba ang pakiramdam nang tuluyan kaming makababa. “Ahhh, ang lamig, nakakaloka!” Pakiramdam ko ay agad namanhid ang ilong at mga pisngi ko. Humalo pa ang mahihinang patak ng niyebe sa hangin. Isa-isa itong lumalaglag sa buhok at balikat ko. Hindi ko mapigilang tumingala. First time kong makakita ng totoong snowfall. Para akong nanaginip. Napapangiti ako habang iniunat ang kamay ko. May ilang snowflakes na dahan-dahang bumababa sa palad ko bago tuluyang matunaw.