Novelas y relatos de Rainha

Tila malalim din ang kaniyang iniisip upang mapansin pa ang presensya ko. Kanina pa siya rito at ngayon ay malapit nang sumapit ang dilim ngunit hindi nagbago ang pwesto niya. Pinagsawa ko ang mga mata ko sa pagtitig sa kaniyang kagandahan, sa buhok niyang umaalon tuwing iihip ang hangin. Mas maganda ang kasuotan niya ngayon kumpara noon dahil siya na ang reyna ngayon ng Kozania. Nakamit na niya ang pangarap niyang maitayong muli ang kaniyang kaharian, at masaya ako para sa kaniya. Kahit ang naging kapalit man nito ay ang pagkamatay ng aking ama at pagkawala sa amin ng trono ng Farianio. Una pa lang ay hindi naman talaga ito sa akin kaya tama lamang na maibalik ito sa totoong nagmamay-ari ni

“What? Ibig sabihin ang nanay ni Chance ay…” Tumango si Cain, “Si Corazon Viloso-Alpuerto.” Ang reyna ng pabango at pampaganda hindi lang sa Pilipinas kung hindi maging sa buong Asya. Isang kilalang personalidad. Ang babaeng may taglay raw na ‘Eternal Beauty’ dahil parang hindi tumatanda ang hitsura na sa hula ko dahil sa regular na pagkonsulta sa dermatologist. Higit sa lahat, anak ng isang bilyonaryo si Corazon.

ani Raven. "I will, Kuya..." ********************

“Colton.” “Are you or are you not a queen!?” gigil na tanong muli ni Colton sa kan’ya. Sa gitna na mga paghikbi ay pilit na nagsalita si Diana. “I am.” mahina na sagot niya. “I am Queen Isabel Diana Laureus, ang reyna ng mga Laureus sa Genova.” Kitang-kita ni Diana ang pagsara ng mga kamao ni Colton. Nanlilisik ang mga mata ng anak na nakatunghay sa kan’ya. Poot ang tangi na nakikita niya sa mga mata nito.

Tumingin naman siya rito. "What is my daughter's whole name?" "Princess Khianna Zambrano."

Tahimik niyang pinagmasdan ang dalaga mula ulo hanggang paa. Simple. Malinis. At napakaganda. "Señorito?" Napakurap si Rhylle. "Tara." Maikli niyang sabi. Ngunit hindi napansin ni Tina... Na ilang segundo pala siyang napatitig rito. --- Habang nasa biyahe... Hindi mapakali si Tina. "Señorito." "Hmm." "Malaki po ba ang kompanya?" "Oo."

ราเชนรินไวน์ใส่แก้วก่อนจะยื่นมาให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า อลินตามองไปที่แก้วไวน์ในมือของราเชนนิ่งก่อนจะเอื้อมมือบางไปรับมาถือเอาไว้ ราเชนยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแก้วของตัวเองขึ้นมา

บัวชมพูเองเมื่อรู้ว่านางรำตัวเอก ของการแสดงชุดนี้คือบุตรสาวท่านโสภณ ก็อดชื่นชมในแนวคิดส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นของสองพ่อลูกคู่นี้ไม่ได้ จากนั้นเมื่อขวัญแก้วรำจบ และนำทัพนางนกกินรี หรือ กิงกะหร่าในภาษาไทใหญ่กลับเข้าหลังเวทีแล้ว เจ้าสัตว์ในตำนาน หิมพานต์ตนให ม่ ที่ชื่อโต ตามความเชื่อของคนพื้นเมือง รูปลักษณ์งามสง่า ตัวเป็นสิงห์ ศีรษะเป็นกวางคอยาว ขนกายสีขาวมีขนเป็นพวง และหางงดงามคล้ายเลียงผา ก็ค่อยๆ เยื้องย่างออกมา และร่ายรำเต้นขยับตามจังหวะเสียงดนตรีด้วยท่าทางน่าเอ็นดู

จิ่นไจ๋ เป็นชื่อจริงของบุษบาผู้เลื่องชื่อที่ชาวบ้านละแวกนี้รู้จัก สาวงามที่ยืนหนึ่งเรื่องความสามารถ เจ้าของเรือนร่างขาวผุดผ่องประดุจหิมะแรก รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอม เธอเป็นนางรำประจำร้านที่มีความสามารถร้อง เล่น เต้นรำแบบฉบับจีนดั้งเดิม เสียงดนตรีดังขึ้นพร้อมกับเสียงข ับร้องบทเพลงงิ้วของหงส์นางเอกสาวขวัญใจเหล่าชายสูงวัย ที่ขับขานเรื่องราวของคนพลัดถิ่นหากินดินแดนไกล เรื่องราวที่บอกเล่าทีไรน้ำตาคนฟังก็พานจะไหลเสียทุกที

เอ่ยจบก็ยื่นเงาะช่อใหญ่มาให้ราตรีดาว “เงาะป่า แม่บอกพี่ไม่น่าจะเคยกิน” “เงาะป่าเหรอ” ราตรีดาวเอ่ยทวนชื่อเงาะอย่างสนใจก่อนจะแกะดูเนื้อซึ่งมันเป็นสีทองไม่ใช่สีขาวอย่างที่เคยกิน ส่วนรสชาตินั้นก็เปรี้ยวๆ หวานๆ เนื้อน้อยหน่อยแต่ก็ถือว่าเป็นผลไม้ป่าที่แปลกตาและรสชาติก็อร่อยใ ช้ได้ “ขอบคุณมากจ้ะ หนูชื่ออะไร” “น้ำใส”