Rama At Sita Drawing Mga Nobela at Kwento

“I just want to have something with him. I’m not asking to uproot his life.” “But you’re ready to tear mine apart,” Luna replied. Muli siyang lumapit sa mesa. Dahan-dahan, inilapag ni Damon ang isang sobre—hindi legal document. Isang drawing. Isang art piece mula sa STEM Fair. Kulay ng crayon, guhit ng batang lalaki. Sa gitna, may tatlong figure na isang babae, isang bata, at isang lalaking nakatayo sa likod, hawak ang kamay ng bata.

Sa papel, may araw sa itaas, may mga alon at buhanginan, at apat na tao na magkakahawak-kamay—isang babae, lalaki, batang babae, at isang maliit na baby sa stroller. Napangiti si Apple, at bahagyang napaluha. “Ang ganda naman, anak. Tayo ba ito?” “Opo! Tayo po sa beach! May picnic, may castle, tapos may heart sa taas. Kasi love-love tayo lagi!” bulalas ni Amara habang nagkulay ng pula sa puso sa drawing.

Natawa pa ako nang makita ko ang itsura ni Damon sa ginawa niyang drawing. “Oo naman. Ikaw kaya ang gumawa niyan kaya magugustuhan nila ‘yan!” puri ko naman sa kanya. Totoo namang maganda… kailangan lang ng mahaba-mahabang practice. Bata pa kasi itong prinsesa namin. “Ako rin Yana! Gawan mo rin ako niyan, ha?” singit ni Grey at ngumuso pa ang gago. Pfft.

“Mama, sabi ni Papa dalhin ko raw ’to para makita niyo. Hindi po ako makulit sa school!” Ngumiti si Laura. “Very good—ang ganda ng gawa mo.” Mabilis na sulyap ang ginawa ni Amara sa drawing. Tatlong maliliit na pigura na gawa sa makukulay na papel—magkakahawak-kamay sa isang parke. Isang pamilya. Biglang nanikip ang kanyang dibdib sa sakit. Naalala niya noong bata siya, gumuhit din siya ng ganoon—isang picnic kasama ang kanyang mga magulang. Hanggang sa lumabas ang katotohanan.

Pero habang binubuklat ni Liam ang mga huling pahina, biglang tumigil ang mundo niya. May isang drawing doon na hindi gawa ng isang limang taong gulang na bata. Isang charcoal sketch ito ng isang bintana na may tanawin ng garden. Ang shading, ang bawat linya, at ang detalyeng nakalagay doon ay gawa ng isang bihasang kamay. Sa ibaba ng sketch, may maliit na pirma: *C.A.* Nabitawan ni Liam ang drawing book. Ang tibok ng puso niya ay naging mabilis at malakas.

Nakaupo si Kuya Alted sa armchair ng sofa habang pinapakinggan si Snow sa pagpapaliwanag. Sa tapat naman ng inuupuan namin ay isang mahabang sofa ulit kung saan nakaupo si Cassy at Primo na kapwa tahimik at nagmamasid. "I also drew Tita Liza and Tito Nexon!" Masiglang sigaw ni Snow sabay pakita ng isa pang bondpaper na may drawing na stick figures.

“Minsan, hindi lugar o tao ang tahanan… kundi ‘yung pakiramdam na ligtas ka.” Hindi nakasagot si Mia. Pero sa loob-loob niya, may kumirot. Parang may isang bahagi ng puso niya na muling nabuhay. Maya-maya, isang bata ang lumapit, may dalang maliit na drawing. “Teacher Mia! Look! I draw you!” Natawa si Mia. “Wow! Ang ganda naman. Ang galing mo ha!” Lumapit si Liam at sinilip ang drawing isang babaeng may ngiti at may hawak na brush, habang sa tabi nito ay may lalaking nakangiti rin.

MATAPOS makausap ni Amber ang kanyang Tita, nagpatuloy siya sa pagdo-drawing ng mga disenyo. Walang kaimik-imik ang silid habang sinasayawan ng kanyang lapis ang papel. Nalilibang siya sa bawat linya at kurba, hindi namamalayang lumilipas ang oras.

--- SA KWARTO ni Mithi ay agad nitong inilabas ang isang drawing pad. "Auntie Mari, look!" Ipinakita nito ang isang portrait. Childlike ang drawing, pero malinaw kung sino ang ginaya nito. May beauty mark sa ilalim ng mata. At kahit simple lamang ang pagkakaguhit ay agad na nakilala ni Marikit ang sarili. Napangiti siya. "Ang ganda." Lalong lumiwanag ang mukha ni Mithi. "Then it's yours."