Real Talk Broken Quotes Tagalog Novels & Stories

Wala siyang oras para mag-break down. “Anong h’wag hawakan? Akin ka na ngayon, Babe. Binenta ka na sa ‘kin ng Tatay mong lasenggo, ah? Hindi ka ba niya nasabihan?” Paliwanag pa nito saka ito napakagat ng labi.

Token gently smiled habang nilagay sa dibdib ang mga kamay. "Tweet, tweet, tweet, walang hiya kang uwak ka! Akala namin kung ano na ang nangyari sa iyo. Sarap mong... naku, naku, gigil mo iyong mga alaga kong ibon." Akala namin susuntukin o papaluin ni Ulap si Token, buti na lang napigilan niya ang gigil na nadarama kaya sa halip ay inayos na lang ni Ulap ang salamin sa mata ni Token na ang mukha ay tawang-tawa.

Parang naramdaman kaagad ni Miguel ang emosyon ng dalaga kaya nag-alala ito. "Please, honey... stop your tears from crying. Ang layo mo sa akin ngayon para yakapin kita at aluin." pakiusap ni Miguel. "Promise... after the event, I'll find ways to be with you, just don't cry. Please?" nag-alala ang boses nito sa kabilang linya.

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Principal ba namin? Bumaba ang bintana sa driver's seat at sa ngalan ng pangit naming Prof sa math, bakit nakita ko na naman ang lapastangang lalaki na ito? "You look like a homeless school girl na napalayas sa bahay," patawa niyang sabi. Nagdidilim ang paningin ko. Pigilan niyo ako, kung hindi babasagin ko ang mukha ng artistang ito.

My facial expression was soften too. "Akala mo masaya talaga ako. Akala mo okay na sakin ang...lahat. Akala mo sa pagtawa o pagngiti ko, naka-usad nako sa mapait na nakaraan. Akala mo lang iyon..." tumigil ako saglit pagtapos ay nagsalitang muli. "Hindi lahat ng nakikita sa panlabas ng isang tao ay laging masaya. Minsan iyon ang nagiging dahilan para maitago ang tunay na nararamdaman. Dahil minsan, hindi lahat ng tao, maiintidihan ka." tumingin ako sa paligid saglit. "Ang totoo niyan, ayoko pang umuwi dito kasi...hindi ko pa din tanggap ang pagkawala nila. Hirap pa din akong kalimutan ang kanilang paglisan. Ngunit minsan, iniisip ko na lang na, may dahilan din siguro kung bakit ako na lamang

seryosong sagot ko "Yeah, nakaraan na iyun pero alam kong alam mo na mahirap kalimutan. Alam kong nasa puso mo pa rin ang sugat na dulot ng nakaraan at alam kong mahirap para sa iyo na kalimutan ang lahat-lahat." seryoso niyang wika

Kahit na naguguluhan ay sinagot ko pa rin ito. "You will be with someone forever. No one can break the string that you both have. Handa kang sumuporta at intindihin siya para mas lalo pa kayong maging matatag sa bawat isa" "You're right, still not enough to describe what is the real meaning of friends or friendship"

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”