Real Talk In Tagalog Novels & Stories

malakas ang kabog ng dibdib ni Vernice, nakukuha niya ang mga salitang namumutawi sa bibig ni Rebecca. “Sa itsura mo ngayon. Vernice, hindi ka masaya... Tama ba ako? Napupuno ng kalungkutan ang mga mata mo. Nang mga tanong na tanging ikaw lang ang makakasagot kung haharapin mo. Masakit talaga ang magmahal Vernice, isang bagay na dapat mo tanggapin. Normal lang, lalo na sa agwat ng realidad na mayroon kayong dalawa. Sa antas kung saan magkaibang-magkaiba ang inyong pinanggalingan."

Tumango ito at napangiti ako. Hindi naman pala gaanong mahirap. "If you have a rules. I have too." Napatingin ako sa kaniya at seryoso lang siyang nakatingin din sa akin. "Ano naman 'yon?" "Kahit hindi totoo ang relationship na 'to ay dapat walang maging karelasyon ang bawat isa sa atin. Meaning, bawal ang mag-entertain ng iba. Deal?" "Okay, deal!" Ngumiti siya sa akin at parang naghuhuramitado na naman ang puso ko. Ano bang meron sa ngiti mong 'yan?

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Kaya, kaagad niyang sinilip ang mga ibang posts at inalam ang buong detalye. Napatakip siya sa kanyang bibig at halos mangiyak-ngiyak nang makita niya ang sarili sa screen ng balita, "This is not true!"

saad ko "So anong eksena? Nagpakalasing ka para maalala yung guy nayun, alam mo besh para kang tanga sa part nayan hindi ko alam na aabot nadyan yung pagiging loka loka mo sa paghahanap sa lalaking yun e mukang nagtatago naman yun" natatawang saad nito. Habang nakikinig ako sa sinasabe ni nicole may bigla akong naalala kagabe at pakiramdam ko nakita ko ang lalaking yun.

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

"Abay ewan ko sayo Trix, nakakadiri ka ini-imagine mo bang hinalikan kita ha?!" IMAGINE? AS IN IMAGINE KO LANG YUN? TALAGA BANG IMAGINE KO LANG YUN? HUHUH P*TANGINA NAMAN!!! AKALA KO TOTOO YUN EH! Pero imposible yun! Imposibleng imagine ko lang yun, may imagine ba na parang totoo? "Eh? Imagine talaga? Ano bayan, di yun imagine eh, totoo yun parang totoo talaga." Saad ko sabay hawak sa labi.

pa lang? “Maaga ka talaga lagi nagigising,” sabi niya, half teasing pero half amazed kasi parang hindi realistic based sa… kung gaano niya ako pinagod kagabi. “Imagine, anong oras na kita pinagpahinga pero heto at—” “Stop it.”

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay