Novel & Cerita Redención

“Pero, Papa, bakit ang Architects of Redemption (AoR)? Bakit kailangan nating magbayad para sa kasalanan na hindi naman natin ginawa?” Huminga nang malalim si Rafael. Ito ang Structural Load na kailangan niyang i-offload mula sa anak. “Damian, ang redemption ay hindi pagbabayad ng utang. Ito ay pagpili na magtayo ng liwanag sa lugar kung saan may kadiliman ang nakaraan natin. Ang Journal ni Lolo Damian ay nagbigay sa atin ng pundasyon—ang katotohanan. Ang pagpili natin ay gamitin ang kayamanan para magbigay ng pag-asa.”

,pagsingit ko ulit sa sinasabi ni Pedro. "Ang sabi niya sakin noon ay muli kang mabubuhay, pero may taning ang buhay mo. Kada ika-dalawampu't taong kaarawan mo ay nakatadhana kang mamatay. At ang misyon ko ay dapat malagpasan mo ang araw na yun na walang nangyayari sayong masama. Para mangyari yun ay ginawa niya akong imortal."

Iniwan akong tulala. Pero bago siya tuluyang makalabas, nalaglag ang hawak niyang folder sa mesa. Naiwan. Binuksan ko ito, dala ng reflex. At doon ko nakita ang nakasulat sa unang pahina: PROJECT REDEMPTION A Marketing Campaign for Phoenix. Sa ibaba ng proposal, may subtitle: “Dahil lahat ng nasaktan, may karapatang muling magmahal. Kahit minsan lang.”

All in all that necklace would be worth more than a billion. Bago niya pa man mapigilan ito ay nakatakbo at nakalabas na ang babae, nanghihinang napasalampak nalang siya sa sahig. Nang makabawi ay napagpasyahan niya nalang manood saktong patapos na ang basketball match na pinapanood na nung tumunog ang notification niya. Nang tignan niya iyo, it was from a bank naibuga niya ang iniinom niya naikinaubo niya, nung mahimasmasan ay bigla niya ulit binasa ang message.

Lalong lalo na ngayong, bawat tibok ng puso ko ay kasabay ng tibok ng batang nasa sinapupunan ko. Habang nakatayo ako sa hagdan, bumalik sa isip ko ang lahat ng mga gabing nagkasama kami sa beach. Ang halimuyak ng dagat, ang malamig na simoy ng hangin, ang init ng katawan niya sa aking tabi. Ang bawat sandali ay puno ng kasalanan, ngunit ganoon din kahumaling. Paano ko haharapin ang bagong mundo kong ito? Ang lihim kong dala sa loob—isang buhay na bunga ng aming kasalanan.

Faith said. The room was filled with silence. "But you love each other, right?" Love asked and I nodded. "Corinthians 13:13, Hope," nakangiti niyang sabi. "Love is the greatest. As long as you love each other, you'll be fine. Dalawang taon na lang rin naman at gagraduate ka na. 'Wag lang kayong papahuli, okay?" "Alam mo, ikaw-" Faith wasn't able to continue what she's going to say when she saw Love's face.

Rekalamo ng dalaga. "Hindi pa nila sayo ipinaliwanag. Ako at ang pinuno ang nagsabi sa kanya na gawin iyon. Sagrado ang dugo ng itim na kambing simbolo ito sa diyos diyosan noong unang panahon. Walang amoy ang dugo nito para sa masasamang nilalang kaya nakakalinlang ito ng diyablo at iba pang masasamang loob"

“Just please… get well. Gusto kong magkaayos tayo.” “Hindi ko deserve ‘yan,” mahina ang tugon ni Larkin. “After all the pain I caused.” “Everyone deserves a second chance,” sabi ni Celeste, na ngayon ay lumapit din sa kanya. “You did horrible things, yes. But you’re still human, Larkin. And you saved Alessandro in the end. That means something.” Natahimik si Larkin. Tumingin siya kay Killian. Killian nodded. “You took the bullet for my son. You didn’t have to do that, but you did. Maybe that’s your redemption.”

Kiming ngumiti na lang din siya kahit parang nakalutang sa ulap ang pakiramdam niya. "I have a gift for you." Bigla ay hinubad nito ang kwintas na suot. Kanina pa niya iyon napapansin dahil bago sa paningin niya. Hindi niya akalaing para sa kanya pala iyon. Nang matitigan niya ang pendant ay saka niya napansin na magkadikit na letter A at C ang pendant. Initials nilang dalawa ni Arthur.

Hindi ko hahayaang ito na ang katapusan. I wouldn't let this be the end, our end. But if this is really the time. I pray to God! ... To meet you in our second life!