Regretful Quotes Novels & Stories

I suddenly felt a warm thing behind my back and the next thing I knew, he was hugging me. " You are the most important person in my life. I made a mistake of forcing you in something you don't like. The day you left is the day I figured out that I can't bear to lose you even for a second and I feel like shit for doing that. I regretted every second of it." Sabi ni Azithere " Just please let me go Azithere. So that we can live our life. After all, we both live in a different world." Sabi ko

he sounded so weak, crying. I covered my mouth to stop myself from sobbing. Hearing his weak voice and painful cries, I am hurting too. Pakiramdam ko naninikip ang aking dibdib. I can't do this. Hindi ako ito. Hindi ako ang Samantha na mapagtanim ng galit. "If I could only turn back the time and undo all the wrong things I did to you I will do it. But I know that no matter what I do I can't turn back the time. I have wronged and hurt you and I deeply regret it."

"Because I regret everything" "Regret?" "Yes, for being a fool and for letting you go, for letting someone take you away, away from me. I wanna beg, no. I'm willing to beg just to have you but what can I do, I'm not that badly desperate to ruin your happiness with someone better. I want you back, and I always wanted you from the beginning but I don't want to be some kind of villain in your story. I regretted my decisions, actions, letting you go, hurting you"

"Natatakot ako sa loneliness, I guess. I am terrified of being completely alone at walang matatakbuhan kapag gumuho ang mundo ko. Ang dami kong regrets nitong mga nakaraang linggo, 'yung tipong sana hindi ko na lang ginawa ang ilang desisyon sa buhay ko." "You are not alone, Aella," mahabang sagot niya, ang boses niya ay napakababa pero puno ng kasiguraduhan. "And don't look at your regrets as the end of everything. Sabi mo nga sa akin nung isang araw, habang humihinga pa tayo, may magagawa pa tayo."

Broken hearted noon si Josh at si Katie naman ay nagrerebelde sa kanyang ama sa desisyon nitong pagpapakasal muli. Hindi namalayan ni Katie na tumutulo na pala ang luha niya. She was hurt. Masakit, sobra. Hanggang ngayon ay si Helena pa rin pala ang nasa puso ni Josh. Wala pa rin palang puwang para sa kanya. Pinunas niya ang luha sa pisngi at ibinalik ang cellphone ni Josh sa bulsa ng pants nito nang marinig ang mga ang pag-ahon ni Josh sa bathtub.

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

“Hindi. Mas malala ka.” Dapat natakot ako. Pero hindi. May init akong naramdaman—hindi takot, kundi pagnanasa at isang kakaibang kalayaan. Sumandal ako sa balikat niya. “Minsan ba, pinagsisihan mo lahat? Power, choices, lahat?” “Ang regret,” sabi niya, “para lang sa mga taong umaasang kaya pa nilang baguhin ang nakaraan. Ako, palaging tumitingin sa unahan.”

Napabuntong hininga naman si Sophia at habang nakikinig siya sa sinasabi ni FRancis ay hindi na niya namalayan pa na tumutulo na naman pala muli ang kanyang luha. “Akala ko tapos na ang pagsisisi ko sa mga maling desisyon ko. Akala ko okay na ako. Akala ko kaya ko ng mag move on. Pero nagkakamali pala ulit ako dahil may nagawa na naman akong mali at ang masama pa ay ikaw at ang anak pa natin ang napahamak. Sorry wife… sorry dahil hindi ko naman ginusto na mangyari iyon. Sobra akong nagsisi ng mga panahon na iyon at para bang gusto ko na lang maglaho na parang bula sa dami ng mga nagawa kong kasalanan sa’yo. Pero dumating ang isang araw na biglang naisip ko na kailangan kong bumawi… kailangan

No one can ever go back in time. Ang oras na lumipas, kahit gaano natin kagustong ibalik, hindi lang malabo kun'di napakaimposible pang muling angkinin at ibalik. I regret every moment away from him...living in despair. I longed every moment I used to had with him. Those times of him loving me...being happy and contented...I want them all to come back. I want us to be like that again. But I miss the chance...not only once but...thrice.

humahagulgol niyang sabi. Nanliit ako sa sarili. Naging pabaya ako at hindi nag-ingat, hindi iniisip ang mga kahihinatnan ng aking mga aksyon. Ngayon, isang inosenteng ama ang nawalan ng buhay dahil sa akin. "I'm so sorry, April. I wish I could take it all back," I said, my voice heavy with regret. But it was too late for apologies. The damage had been done, and I would have to live with the guilt and shame for the rest of my life.