Regretting Novels & Stories

At hindi man lang niya ito nakausap at nayakap sa huling pagkakataon, nag-self regret tuloy siya sa oras na iyon. She regretted it so much. Marami siyang pinagsisisihan sa sarili niya. Kinakain siya ng pride sa mga panahong 'yon. She's so hurt and so broken, walang nakakaintindi sa nararamdaman niya ngayon, wala. Nagsisisi siya dahil kung hindi dahil sa pangyayari, hindi sana naungkat ang lahat tungkol sa pagkatao niya. Hindi sana nagkandaleche leche ang lahat, lalo pa at dalawang asosasyon ang nagbabanggaan dahil sa kanilang dalawa. Wala siyang kaalam-alam na hindi iyon ang tunay na nangyayari. Walang alam si Romary na ang likod nito ay ang kasalanang hindi naman niya ginawa. Isang kasalan

Napatigil ako at sinapo ang mukha ko, why do I feel lonely? "Lauren." But then I heard his voice, I heard his voice calling me by my name. "Why did I waste so much time?" Tanong ko. "Bakit g-ganito ako? I only regret things after i've done them. I only regret things after I lose them." Narinig ko ang pagbuntong hininga ni Zai.

"How many times do I have to tell you that I don't want to see you, Zach? Ano sa sinabi ko ang hindi mo maintindihan, ha?" He pressed his lips together. "I know that you don't want to see me, but I still wanna do this. I still want you to know that I'm here." "Too late, Zach. Too late." May diin sa bawat salitang sinabi ko. "If only I could go back to the past, Vell." "Your fault. How does it feel that regrets are slowly eating you up? Hindi ba masakit? You deserve that after ruining my life," I said before walking away.

She bit her lower lip and caressed his tombstone once again. “Alam mo po ba, sa kabila ng mga naging desisyon ko sa buhay, sa kabila ng pag-alis ko, hindi po ako nakaramdam ng kaunting pagsisisi. A lot of opportunities was waiting for me outside this country. What I regret is giving up your business to them. I’m sorry for making your efforts go to waste, papa.” Hindi na niya mapigilan ang pagluha ng kanyang mga mata.

“Siguro nga tama ka, natatakot akong gawin mo sa akin ang ginawa ko sa'yo, noon... Aaminin ko, naging gago ako, sa paulit-ulit na pananakit sa'yo.” “Mula ng maikasal tayo galit ang naramdaman ko, galit na galit ako sa'yo dahil natali ako ng maaga. Pero walang gabi na hindi ko pinagsisihan ang mga ginawa ko. I regrets everything, every time I saw your face crying and begging in my dreams—no! It's a fucking nightmare. Damn, it's killing me.”

Habang nakaharap ako sa unfinished painting sa harapan ko, hindi ko maiwasang i-replay sa isipan ko ang mga salitang binitawan ko kay Mama. Was it too harsh? Did I hurt her? Did I mean everything that I said to her? I don’t know. Ang gusto ko lang na mangyari ay ipagtanggol si Jacob at Tita Ariella. They don’t deserve that kind of disrespect. That’s unfair. Kung galit siya sa akin, sana sa akin nalang. Hindi niya naman kailangang manisi ng ibang tao. Humugot ako ng malalim na hininga. I felt the immediate regret in my system. Parang gusto ko tuloy lumabas muli para humingi ng sorry sa kaniya kahit siya naman talaga yung may kasalanan.

Maingat niyang binasa ang bawat salita. Sa sulat, humingi ng sorry sa kanya si Johnford, nagreminisce sa maraming magagandang panahon na pinagsaluhan nila, at tinatanong siya kung ano ang kailangan nitong gawin para mabalik ang puso niya. Hindi pa ba sapat ang mga nagawa nito?

Matapos kong kumain ay umakyat na ako para maligo. Pinunasan ko ang moist sa salamin dito sa banyo para makita ang repleksyon ko sa salamin. “Do I regret it?” Tanong ko sa sarili ko habang nakatingin sa repleksyon ko. I must not regret my decision. Matapos kong magbihis ay napansin kong nawawala ang relo ko. I was wearing it last night. Hinalughog ko ang kwarto ko pati na rin ang kotse ko.

Huminga ako ng malalim at tinapos ang pag band aid sa sugat nito. "i know,sorry is not enough to forgive me, sa dami kong naging kasalanan sa inyo ni austen, i don't think i deserve the forgivess but i am still hoping na mapapatawad mo ako. I regret everything i did, i am very regretful." sabe nito dahilan para matigil ako.

“Let me go. Please. Ayoko nang tumira kasama ka. Ayoko nang makita ka. Ayoko nang isipin ka!” Pero kahit sa anong pagmamakaawa ni Amber ay wala man lang pinakitang kahit anong emosyon ang lalaki. Napayuko ito at tahimik na umiiyak, bumagsak ang mga kamay sa hita. “I regret it…” bulong niya. “I really regret it.”