Regretting Novels & Stories

Jean said and tapped my back. After I calmed myself I sat properly and she handed me a handkerchief. Isa ito sa bagay na gusto ko sa amin pagkakaibigan. Alam namin ang kilos ng bawat isa. Mahirap man ang sitwasyon. At least nandito ang isat isa. "I have regrets." I started, "regrets that I don't know will be valid… Alam ko nagkulang ako bilang anak, “You know what. I have these regrets.” I said and took a breath. “That regret, what if.. I spent a little time with him. Gain new memories, make a new one. Forgot the past and move on.

He let out a heavy sigh in disappointment. “Huli na ang lahat. I shouldn't have done that,” pagsisisi niya. Nakakatawa, 'di ba? Kung ano pa ang mali, ito pa ang nakakatuksong gawin. Parang kanina lang, siguradong-sigurado siya sa ginawa. Pero paano niya masisisi ang sarili kung ang puso na niya ang nagdidikta? “I see. You're regretting it now. I really thought...” he stopped and dropped a heavy sigh again, “nevermind.”

Noong akin pa siya, hindi ko naalagaan. Noong nandiyan pa siya, hindi ko nakita ang worth niya. At ngayong marunong na akong magmahal… doon naman siya malayo na. Napapikit ako habang sumisikip ang dibdib ko. Ganito pala ang tunay na regret. Hindi yung basta ka nagsisisi. Kundi yung alam mong kaya mo nang maging better… pero baka hindi na para sa taong dahilan kung bakit ka nagbago.

Napatigil sa paghila nang aking buhok si Conri kaya napatigil din ako sa pagkurot sa kaniya. "Mahal huwag mo akong isumbong kay ama. Pipigilan niya ang ating matamis na pagmamahalan at ilalayo niya ako sa iyo. Hindi kaya yon ng puso ko! Ikamamatay ko mahal!" Ayoko na! Nakakabaliw kasama si Conri. Feeling ko mababaliw na rin ako kapag tumagal pa kapag magkasama kami. "Nababaliw na ako! Ama may nakapasok na baliw dito! Ang pangit pangit niya pa!"

Napabuntong hininga naman si Sophia at habang nakikinig siya sa sinasabi ni FRancis ay hindi na niya namalayan pa na tumutulo na naman pala muli ang kanyang luha. “Akala ko tapos na ang pagsisisi ko sa mga maling desisyon ko. Akala ko okay na ako. Akala ko kaya ko ng mag move on. Pero nagkakamali pala ulit ako dahil may nagawa na naman akong mali at ang masama pa ay ikaw at ang anak pa natin ang napahamak. Sorry wife… sorry dahil hindi ko naman ginusto na mangyari iyon. Sobra akong nagsisi ng mga panahon na iyon at para bang gusto ko na lang maglaho na parang bula sa dami ng mga nagawa kong kasalanan sa’yo. Pero dumating ang isang araw na biglang naisip ko na kailangan kong bumawi… kailangan

Nanlaki ang mata ng lalaki, nagpalipat-lipat ang tingin sa pera na nasa kama at sa kanya na nakatayo sa tapat nito. “Anong... sabi mo?” tanong ng lalaki, halatang nainis. Hindi siya nito pwede singilin ng malaking halaga dahil wala na siyang pera. Last money na niya iyon dahil bukas pa ang sahod nila. Kailangan niya panindigan na hindi niya nagustuhan ang ginawa nila kagabi, kahit pa sobrang satisfied siya roon. Halos marinig na nga ng kabilang kwarto ang malalakas niyang ungol sa sobrang sarap.

Gerald: [Nararapat ba na pumunta ako para sa hapunan dahil gusto mo ng diborsiyo? Ito ang parehong mensahe na ibinalik ni Charlotte nang tumanggi siyang uminom ng mga pangpawala ng sakit habang may hangover. Mabilis siyang nag-type ng paghingi ng tawad at nagpadala ng mensahe para lamang matuklasan na muli siyang hinarang nito. In-unblock ba siya para lang ipahiya siya?

dagdag ko. "No." Mahinahon niyang itinama ako. "She's hurting because of him." Unti-unti niyang ibinaling ang tingin sa bunso niyang kapatid. "It's different." Mariing umiling si Caelan. "Hindi mo naiintindihan. I made a mistake. And I regretted it!" Hector nodded once. "I know." "Then why are you doing this?!" "Because regrets don't erase consequences."

“Done. Kung wala ka nang kailangan, puwede bang mauna ka munang umuwi? Marami pa pala akong tatapusin. I forgot.” “Oh, sure!” Gumaan ang mabigat na pakiramdam sa dibdib ko sandali ngunit agad itong napalitan ng matinding paghihinayang. Kung tiningnan at binuksan niya sana ito. Malalaman niyang hindi ito property transfer kun ‘di isang divorce agreement.

Imbes na maawa ito sa akin, tila ba'y mas ginanahan lang ito nang makitang nahihirapan na ako. "Yeah, How could I. How could I marry you without even thinking?" he grinned. Ang sakit sakit na! "Sana noon pa lang sinabi mo na sa aking ayaw mo pala sa katulad ko! You regret marrying me? Edi sana noon pa lang hindi mo na ako niligawan!" sumbat ko dito. "Sana nga. Sana nga kaya kong maibalik ang mga panahong iyon at mas piniling magpakasaya sa buhay ko kaysa magpakabaliw sa isang tulad mo." mariin nitong wika.