Regretting Novels & Stories

dagdag nito na kina tahimik ng lahat. “Dahil pag nawala na ang pagkakataon at binawi na sainyo ito. Wala na kayong pagkakataon pa para ibalik ang lahat sa dati. Sa huli puro regret lang nararamdaman ninyo..” huling wika nito at nag lakad na ito dala ang kanyang jacket. “Maliligo lang ako..” paalam nito at bigla na itong nawala.

Baka hindi niya magustuhan ang gagawin ko. “You must be rushing things between us. I am really scared that you'll regret it in the end. Things got a little out of hand. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. Tapos hindi mo pa ako iniimik. Ni tawag o text na hindi related sa trabaho. I feel like you're regreting everything about me.” malungkot nitong saad sa akin. Malungkot ang mga mata nitong sinalubong ang mga mata ko. I sighed in relief. Akala ko ay ayaw na niya sa akin. Iyon pala ang nararamdaman niya.

"Everything that is happening in my life right now is a consequence of what I did in the past, Señor. Minsan, sumasagi rin sa isip ko kung iba ba ang takbo ng buhay ko ngayon... kung hindi ako umalis at tumakas noon." Sandali akong sumulyap kay Tyler bago ako nagpatuloy. "But... I also know that if I had chosen to push through with the wedding just for the sake of it, baka hindi rin kami nagtagal. We might have ended up hurting each other more because I wasn't ready for an arranged marriage back then. I-I... regret how things ended... because I know I hurt Tyler deeply, and he didn't deserve that. But I don't regret why I left."

Humiga siya sa kama. Bakit ganon? She feels so bad for even thinking about revenge. Gusto niya lang kasing maramdaman ni Regine ang naramdaman niya noon. Yung sakit, ‘yung overthink, lahat ng dinulot nito sa kanya. Gusto niyang ibalik ‘yon. But it’s bad to wish for someone’s bad luck, right? Hindi maganda ang maghasik ng paghihiganti. But is it really that bad? She just want to be even.

Hindi ko ata kakayanin kapag nawala sya baka mawala ako sa sarili ko. I regret not saying how much I love him. I regret not saying sorry for the time I pushed him away. I regret not coming home earlier. I regret the 5 years I left him. Tumutulo na pala ang luha ko at napansin ko lang yun ng pinunasan na iyon ni Cloud. "Cloud, pano? Pano kung -" hindi natuloy ang sinasabi ko. "Ssshh. Don't think too much Aki, baka mamaya anong maging epekto sayo nyan. He'll be okay" sabi nito.

“Are you having regrets?” tanong nito nang sundan siya nito sa balkonahe ng condo ahbang nakatanaw siya sa kadiliman ng gabi. Halos alas onse na silang nakabalik. “I will never regret today,” sinsero niyang sagot. Yumakap ito sa kanya habang pareho silang nakatanaw sa iisang direksyon. “Ikaw?” “The only regret I have is not giving you the proper wedding that you deserve. Aayusin ko lang ang problema namin ni Dad –“

humahagulgol niyang sabi. Nanliit ako sa sarili. Naging pabaya ako at hindi nag-ingat, hindi iniisip ang mga kahihinatnan ng aking mga aksyon. Ngayon, isang inosenteng ama ang nawalan ng buhay dahil sa akin. "I'm so sorry, April. I wish I could take it all back," I said, my voice heavy with regret. But it was too late for apologies. The damage had been done, and I would have to live with the guilt and shame for the rest of my life.

putol ko sa kanya,saka ulit ako sumubo. Napahawak sa noo si arcanghel,mukhang sumakit yata ang ulo,bahagya nitong hinilot ang noo,saka ulit tumingin sa akin,muling nagsalita at hindi ko alam kung paniniwalaan ko ba siya. "I regretted doing that."

"Regret! Nagsisi ako sa lahat Ri. At kung pwede lang ibalik ang panahon-," "Pero malabo na iyon mangyari Ken." Yumuko siya at napahilamos ng mukha. I know he regret for what his done, pero tapos na iyon hindi na iyon maibalik pa. "Hindi ka na pwedeng bumalik sa panahon na yon Ken. All you what to do is forget and moved on." Accept and move on. Iyon ang importante but never forget the lesson. Hilam ang kanyang mukha na tumingin sa akin.

"You wish for this, Mateo. Gusto mo bang ibalik ko sa 'yo kung papaano mo inabanduna ang anak na sinasabi mo bago pa siya mabuo? Kung sakaling nawala sa isip mo 'yon, kaya ko namang i-kuwento sa 'yo ng buo. Walang labis at walang kulang." Natigilan ako. Nakaramdam ako nang labis na kahihiyan sa sarili ko, lalo na sa anak ko na nakamasid sa akin habang hawak hawak ang inuman niyang may gatas. "P-Please, Fayra. Kahit ngayon lang, hayaan mo along makabawi. I-I regret it." Saad kong nakatitig sa kaniya. Prente lamang niya akong pinakatitigan, kaya't wala na akong pakialam nang hawakan ko ang kamay niya. "I regret everything I said to you that night. Please, gusto kong makasama kayo ngayong araw.