Relentless Tagalog Novels & Stories

Tapus tumingin siya sa akin kaya lumabas na lang bigla ang mga salitang. "G-good afternoon Sir,” pagbati ko kay Sir Baylon sabay smile sa kaniya. "Good afternoon din." He answered and smiled back. Gosh! My heart. Okay! Before niyo ko e-judge! Kahit naman siguro na may jowa kayo! Ay wala pala kayong jowa! Kahit naman siguro na may jowa na ako. Hindi ko naman maiiwasan na magkaroon ng crush. At tiyaka, crush lang naman! And if that person is impossible na maging jowa mo, then it's fine na magka crush ka. Iba naman kasi yung crush sa mahal mo. Syempre mahal ko si Cyrus at crush ko naman si Sir Baylon.

"Matulog ka na nga lang diyan. Dami pang satsat eh. Akala mo naman. Napaka swerte mo at makakatabi mo ang Diyosa ng kagandahan for free." Nakangiting ani ng dalaga at puno ng kompiyansang aniya. "In your dreams." Mahinang ani ng binata. "Anong sinabi mo?" "Sweet dreams." Ulit ng binata. "Ahem, akala ko in your dreams eh. Kala mo ha."

Sana hindi! "Kalilah! Are you alright?" Halos manlaki naman ang mga mata ko nang marinig ko ang pagtawag sa akin ni Angelo at naramdaman ko siya na nasa likod ko na siya. "Kalilah? Wait.." Napahugot naman ako nang malalim na hininga bago tuluyang nagtaas ng tingin. Nagtama ang tingin namin ni Anthony. Anthony is my ex-boyfriend and he's the father of Agatha na nag-abandona sa amin noong nagbubuntis pa lang ako para sumama sa ibang babae. Siya rin ang rason kung bakit hanggang ngayon ay hindi ko binubuksan ang puso ko para sa iba dahil natatakot akong muling masaktan.

Huminto muna siya sa pagsasalita at pinuno ng hangin ang dibdib bago nagpatuloy. "Nitong mga nakaraang buwan alam nating ang daming nangyari. Nagkasakitan, nagkatampuhan, nagkasumbatan pero ganoon nga siguro kapag nagmahal na kahit na anong mangyari ay hindi mo maiisipang mag-give up. Kahit masakit pero paggising mo araw-araw ay hindi ka nawawalan ng pag-asa." Tuluyan na itong bumaba at dahan-dahang naglakad papunta sa akin.

Hindi niya dapat bigyan ng kakaibang kahulugan ang mga nabasa niya sa mga mata ng dalaga. "Naalala ko lang si Papa. By the way, regarding sa annulment natin, kailan kaya iyon masimulan ng proseso?" They said that the most effective defense is offense. So iyon ang kanyang ginawa. Inunahan na niya ang lalaki. Nakita niya ang pagkagulat nito pero sandali lang iyon.

Nagbabadya ang pagputok ng bukang liwayway, ang pag-aagaw ng dilim at liwanag. “Te amo más de lo que te imaginas. Hasta que nos volvamos a encontrar, mi tigresa. (Mahal kita higit pa sa inaakala mo. Hanggang sa muli nating pagkikita, aking tigresa.)” Kasabay ng kaniyang mga katagang sinambit ay ang tuluyang paglaho ng buong katawan ko at ang paglalapat ng aking noo sa malambot niyang labing kulay kalimbahin. ‘Hanggang sa muli nating pagkikita.’

"Then yes-I mean...no. I can buy a lot of shops though kaya walang kwenta." "Kung ganoon...magiging sapat na ba ang pagmamahal ko sayo?" Pinunasan ko siya ng pilik mata. Siya scoffed. "Hindi, alam ko na. Sabihin mo na lang sa wikang Filipino para magkaroon ng challenge. At tsaka, alam kong nakalimutan mo na..." Nakangiting sabi niya. sabi, "Hindi mo kaya, di ba?"

🎶🎶🎶🎶 Akala ko ikaw ay akin Aswang ka pala sa aking paningin Ngunit ng ikaw ay yakapin Naging aso ka sa dilim Ninais kong mapalapit sayo Ninais kong hawakan ang itlog mo Ngunit ayaw mo sa mga diskarte ko Kaya ako ay nasipa mo Itlog mo ay aking dinakmal Kasama ang kasingkapal na mukha ko Ngunit ako pala ay naging isang hangal Naghahangad ng itlog mo

Sa mga kagaya ko na may mga nagawang at nagagawang kasalanan, magsisi tayo at humingi ng kapatawaran at huwag mong itama sa pamamagitan ng isa pang kasalanan. At sa mga kagaya ko na hinamon ng pagsubok, tuloy lang sa paglaban dahil habang may sumisikat pang araw mayroon pang pag-asa na pwede mong kapitan. Hanggang dito nalang po, Christelle Ramona De Leon-Lagasca signing off.

Maliban doon ay hindi naman qualified si Rigor dahil colorblind ito. Nakailang luwas si Rigor nang Cavite para maghanap pa rin ng trabaho. Ngunit ang huling pera na naipon ko ay nagastos na rin niya sa pag-aapply at hanggang ngayon ay hindi pa rin siya natatanggap. Madalas na rin ang hindi namin pag-iimikan. Minsan ay hindi niya ako pinapansin kapag uuwi ito galing sa pag-aapply. Bagay na iniintindi ko na lamang, dahil alam kong pagod siya at stress na rin. ***