Relentless Tagalog Novels & Stories

ang panganay I am the second Sanjel Garrett Valdez Santos 5 years old ,“Garrett means rules by the spear,”ang pangalawa I am the youngest Lexa Everett Valdez Santos, “Everrett means brave as boar,”ang pangatlo Mas lalong naiyak si Sanjela ng magpakilala ang mga anak. “Mom, you don't need to cry now because you are strong enough already. And starting today we are all here by your side,” sabi ng panganay sabay pahid ng mga luha ni Sanjela.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

Nagngiti si Angela, ngunit ang ngiti'y may kasunod na kalungkutan. "Ang paldang ito, limited edition. Ilang libong yuan, Mateo. Paano ko naman kayang bilhin ito?" Tumango si Mateo at ibinalik ang litrato sa sobre. Tumingin siya kay Rex na nakatayo sa tabi. "Kung ito ay talagang limited edition, mas madali nating mahahanap kung totoo."

Compliment. "Finally! After years of planning, we're finally in one roof!" Tumili si Rei nang makapasok kami sa apartment na nilipatan namin. Matapos ang graduation namin, ilang linggo lang kaming nanatili sa Pontevedra bago lumuwas ng Manila.

"Oh tita, una na po kami ha. Wag niyo kaming masyadong mamimiss!" "Assuming kisses, ako lang no!" Inirapan ako nito atsaka nagflying kiss pa kina mama. Lumingon naman ako sa kanila at nakitang nakangito silang nakatingin sa akin. Mama mouthed 'good luck' with a smile while Jelai positioned her hand and form into a fist saying 'fighting' ngumisi ako atsaka tumango at kumaway. Pagkatalikod ko ay kaagad na tumulo ang luha ko.

“Vernice, bakit tila ba problemado ang itsura mo?" “Ikaw pala, anong kailangan mo? Kanina ka pa ba diyan?" “Hindi, kanina pa ako naghihintay sa pagbabalik mo. Kaya lang umalis ako." pabalang at mapagbiro pa rin itong sumagot sa tanong ko. “Bakit ba ang tagal mo?" “Baliw! Kanina ka pa nga dito. Bakit ba ang taray mo? Ano bang kailangan mo?"

sabi niya sabay tawa at nagpatuloy naman sa pagsasalita, "Kaya siya open kasi may mga pagkakatao mo na alam mo na alam ko rin. Gaya nito, alam ko na Captain ka ng basketball team, alam mo rin na Captain ka ng basketball team. Gets mo?" Tumango naman ako sa kanya at nagpapatuloy na naman siya sa pagke-kwento, "Tapos ang pangalawa naman ay tinawag na hidden or close. Kaya siya tinawag na hidden is because may mga pagkakatao mo na alam mo pero hindi ko alam kung ano 'yun. Ang pangatlo naman ay ang Blind Area —" "Grabe 'no? Ang bintana, blind na pala ngayon?"

Namulsa ito at matiim siyang pinakatitigan na para bang nakagawa siya ng isang malaking kasalanan. “Sila pa talaga ang pinagtatanggol mo? I heard them calling you babe, mahal, at asawa ko . . . Ano ang gusto mong mardaman ko, ha? Ako ang boyfriend mo pero pumapayag ka na tawagin ka nilang ganoon? It's really disrespectful, you know?”

Bahagya ring lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin. “Wrong, Mayor... SML stands for Sorry Maharot Lang,” aniko. Kinindatan ko pa siya para mas lalo siyang mainis. At di nga ako nagkamali base sa pagkakadilim ng mukha nito halatang napipikon na sa akin. Sige lang, mainis ka lang ng ikaw na ang kusang umatras sa kasal...

Napapanganga ang lahat sa gulat. "Ang susunod na paglipat na ito ay nilikha libu-libong taon na ang nakalilipas ng ninuno ng aking guro," sabi ni Alex. "Tinatawag itong dragon. Kung magkakaroon ako ng mas maraming oras para sanayin ito, maaari kitang patayin sa isang suntok."