Remembering A Loved One Novels & Stories

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be

I lost my memories but my love for him and his love for me are more than enough for me to find my way back home. He's not THE FORGOTTEN ONE He will never be For he is the only one that I'll love Until we're gray and old.

tanong niya. Mabilis akong tumango kaya mas lumawak ang ngiti niya. "Memories can be forgotten but feelings really don't, huh? I hope he can remember you soonest. Sawa na kasi sa babaerong Felix. We missed that one that is happier and crazily inlove with you." Sana nga, maalala na kami ni Felix agad. Bago pa mahuli ang lahat.

Lagi nga lang akong hanggang dito lang sa may pintuan. Habang sinisilip ko mula sa pinto ang walang malay na si Ken, nagpa-flashback sa akin ang mga memories ko na kasama siya. Alam kong may mga hindi pa ako naaalala patungkol sa aming dalawa hanggang ngayon but for me, it doesn’t matter anymore. Ang mahalaga lang naman sa akin ay magising na siya para makagawa na ulit kami ng mga memories nang magkasama.

Hindi maalis sa utak ko si Viah. Oo aaminin ko nang nag-alala talaga 'ko nang sobra. Kahit paano ay naging malapit na rin siya sa amin, kila nanay Celia. Kaya natural naman sigurong ganoon ang naging reaksiyon ko hindi ba? Maya-maya lang ay inaya nila ako sa sala nila para mas makapag-usap daw kami nang maayos. Madami raw silang ikukwento sakin. Baka makatulong din daw sa pagbalik ng memorya ko.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

May dinaanan din itong mga mga kainan at nag-take out na kakainin nilang magkakaibigan. Yes, isang party ang magaganap ngayong gabi. A memorial gathering? Living funeral? Pre-funeral? Hindi niya alam ang tamang term. Basta nabanggit na iyon dati ng mga kaibigan niya. Ito na ang panahon para makapagpaalam siya sa mga kaibigan niya. Brilliant idea, right? Kasi naman kapag patay siya, hindi na niya malalaman ang mga saloobin ng mga ito. Maigi na itong buhay pa siya ganapin.

Sa sobrang busy ko sa pagiging ina nakalimutan ko na ang tungkol sa death anniversary ng lolo ko! "I-I'm sorry daddy. Ang totoo nakalimutan ko ang tungkol sa bagay na iyan, ngayong month nga pala ang death anniversary ni lolo." "It's alright. Just make sure you'll be here before his Death Anniversary," mahinahon na sabi daddy. "Po? But I can't leave New York now. Ang dami ko pang trabaho—"

And most importantly, a Family lost a pillar. It is really tragic to lose a loved one, connected by blood or not. No one can explain how hard it is to accept that the one you used to talk to cannot respond anymore. The one you used to tell how your day went can't commiserate with you anymore. It's like missing a piece of board game, that without it you can't proceed anymore or maybe you can, but you might felt incomplete.

Habang papalapit siya sa puntod na kanyang dadalawin ay humihigpit naman ang pagkakahawak niya sa mga bulaklak at mistulang bumibigat ang bawat hakbang niya. It is the first time that she visits his tomb. Ayaw niyang dumadalaw sa puntod ng mga mahal niya dahil ayaw niyang muling masaktan. Visiting someone's grave has never been a good idea for her because it'll bring back the memories. Besides, the dead would only be few feet below the ground, or sometimes not. They are really there, lying in their eternal home. They are very near, but we can't have them anymore.