Remembering Novels & Stories

Nagtataka ito sa ipinupunto nang ina. “Napahawak sa ulo? What do you mean by that?” Tumingin sa kaniya ang ina niya dahil doon. “Her memories are coming back,” Nagulat si Timothy dahil sa sinabi ng ina niya dahil doon. Maya-maya ay napailing din ito sa sinabi ng ina. “Impossible Mom, you know that it is impossible! Wag mo akong paasahin mommy, she had an permanent amnesia please no,”

tanong ng mommy niya. "Minsan, akala niyo, normal lang ito, pero madalas, ang sintomas ng dementia ay memory loss ,difficulty concentrating, finding it hard to carry out familiar daily tasks, such as getting confused over the correct change when shopping, struggling to follow a conversation or find the right word, being confused about time and place, mood changes. yan ang mga common na sintomas. Parang normal lang sa tao, pero sa tulad nilang nasa edad na, indikasyon na yan ng isang sakit."

kiniwento ni Cashandra ang mga sinabi ng mag asawa kung paano siya napadpad sa kanila. ''tama nga ang hinala ko may Retrograde amnesia ka meaning nakalimutan mo ang ala ala mo bago ka naaksidente or ano bago ka nawalan ng malay .Ang tangin naalala mo lang ay nakaraan noong bata ka .''

Kahit simpleng konsepto lamang ay nagagawa niyang palawakin hanggang maging isang malaking proyekto. Isang araw ay napansin niyang nagtaka ako kung bakit halos bawat salita niya ay pinasusulat niya sa akin. Ngumiti siya. "You know, Shane, I have a condition." Napatingin ako sa kanya. "Condition?" "Stress-related memory problem. Parang short-term memory issue." Natawa pa siya nang bahagya. "Sometimes I say something important today then forget it tomorrow."

"I want to remember who I am, but everytime I start remembering things my head ache like it's breaking. Parang mabasag ang ulo ko sa sakit, natatakot ako...natatakot ako na baka kapag pinilit ko ang sariling alalahanin ang lahat lalo ko lang pinalala ang sitwasyon ko." Hinayaan ako ni Sir Nathaniel at ni Lola Minda na umiyak. Si Lola ay nakikiiyak din sa akin. Si Sir Nathaniel naman ay tahimik lang na nakikinig pero dama ko ang awa sa mga tingin niya. Nang kumalma na ako saka pa nagsimulang magsalita si Sir Nate. "Don't force yourself to remember things." seryoso niyang turan. "There are things not worth remembering."

mahinang sabi niya at masakit na tumawa dahilan para makagat ko ang ibabang labi. Yeah right. Painful memories first. Wala akong idea kung may masaya siyang ala-ala mula pagkabata. “T-The doctor’s right. My selective memory will make me remember painful if there’s more painful memories than happy memories. Then the last memory I would remember are my happiest days,” ang namamaos niyang boses ay nagsenyales na naluluha at nasasaktan siya. Ngunit wala akong magawa.

Hindi dahil sumuko siya. Kundi dahil biglang sumakit ang ulo niya. Napahawak siya sa sentido. Muling may dumaan sa isip niya. Isang mesa. Isang laptop. Isang kamay. At isang boses. "Never keep it on the main drive." Nagmulat siya. Huminga nang malalim. "What did you remember?" "Someone told me not to keep something in the main drive." "What's the something?"

"Pero bakit ang demonyang si Brenda, bakit niya ito natatandaan? Hindi mo ba naitanong sa doktor ang tungkol dito?" Nagkibit balikat si Bella. "The minds remember what should be remember. I don't know, Patrick, wala namang malinaw na explanation ang doktor maliban sa sinasabi nito na kapag kinausap mo ang comatose patient, most likely narinig ka nila and that will help them remember something about you kapag magising na sila."

Ngunit pagkadampot ko pa lang ng planner ay may nalalag na isang maliit na kulay-berdeng notepad mula sa nakatagong bulsa nito. Yumuko ako para pulutin iyon mula sa sahig. Naisip kong ibalik agad iyon sa loob ng planner, ngunit habang hawak ko ang notepad, hindi ko naiwasang basahin ang nakasulat sa nakatuping pahina nito. ‘Day 342 - Memory retention: Low. Subject still shows no signs of recovering past identity. Supplement dose: 2 tablets daily.’ Agad nangunot ang noo ko. Teka, ano na naman ito?

Sa tuwing pilit kong tinatandaan, umaatake ang sakit ng ulo ko. Ang sabi kasi nila sa akin nang dahil raw sa tinamo kong head and brain injury that is why it was so difficult for me to recall my past memories, past informations and events in my life. Kapag tinatanong ko naman sila, hindi nila ako sinasagot. Parang may tinatago. Hindi ako talaga mapakali. I would do anything to remember, some people would do anything to forget. How ironic.