Remembering Novels & Stories

Nakapikit lang ako habang ramdam na ramdam ko ang dila nyang naglulumikot sa bibig ko. Nang tumigil sya ay nakapikit parin ako. Ramdam na ramdam ko ang paghinga nya na tumatama sa mukha ko. Ang daming bagay na tumatakbo sa isip ko at hindi ko alam kung anong gagawin ko! "Hey." tawag nya sakin. Dahan dahan kong dinilat ang mata ko at agad kong nakasalubong ang namumungay nyang mga mata. "B-bakit?" "Get out." ____________

So what's this? Was it because... her heart can remember everything? Kaya kusang gumagalaw ang katawan niya nang hindi niya napapansin, dahil alam nito ang nakasanayan na niyang gawin dati pa kahit wala siyang maalala ngayon?? Is that even possible?? Hindi ko na naisip pa kung anong ginagawa ko kanina. Parang bigla ding naglaho ang inis na nararamdaman ko.

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

But our lips remained connected, never minding the cold that the rain had poured on us. But… I will remember it all. Even this cold. I will remember it.

A happy memories but sad at the same time. Hindi ko tuloy maiwasang alalahanin ang mga pangyayari noon kung gaano ba kasaya at kasigla ang bahay na ito. Mga alaalang mananatiling alaala. Mga pangyayaring hindi na maari bang maulit dahil hanggang doon na lang. — Flashback —

Nakita ko ang text message galing sa isang anonymous number. [Ma’am Merida, sinundan kayo ni sir Aidan. Please don’t tell him the truth yet. He passed out every time sinusubukan kong e trigger ang memorya niya.] – Monique Huminga ako ng malalim. Gaya sa nangyari sa akin noong nag-usap kami ni Lucio. Sumakit ang ulo ko noong unang pumasok ang memorya kung saan una kaming nagkita ni Aidan sa bar.

I don't know hindi ko alam kung paano sa sobrang tagal na naman ba kasi ng pangyayaring iyon it's impossible for me to remember all of it after all. --- VENCOLDASICE

“Anong mas malala?” “Project Remember.” Nanlamig ako. “Project Remember?” Tumango si Maria. “Ang Project Forget Me ay cover lamang.” “Cover?” “Oo.” “Para saan ang Project Remember?” Tumingin siya kay Adrian. “Para ibalik ang memories ng isang patay na tao.” Napahinto ako. “Who?” Hindi sumagot si Maria. Si Victor ang nagsalita. “Maria.” Nanigas ako.

pagpapaliwanag niya. "Susubukan ko'ng kalimutan ang feelings ko sa'yo pero sana kung ano man ang nangyari sa pagitan natin kanina ay kalimutan mo na lang din. Kalimutan mo na may feelings ako sa'yo at patuloy mo ako'ng ituring bilang Remus na kaibigan mo noon pa man," sabay ngiti sa akin at sumunod na rin kina Raize.

"Well, guess what ate? I don't remember her. I don't remember visiting her and I don't even know her face. D*mn it! My head hurts and I'm getting confused and confused and confused." She seems very worried then tap my back. "I... I don't understand.. Why can't you remember her? How about me? Do you remember me?" I looked at her with disbelief. Seriously? She grasped in disbelief. "D-does that mean, s-siya lang ang hindi mo maalala?" I nodded. "I know you. Mom, dad, grandma and grandpa. I even know and remember my friends, Audrey, my cousin and even Jellah. I do remember Carl. But d*mn! I don't remember any person named Sumi."