Remembering Novels & Stories

seryosong sagot ko dito "Well, baka naman unti-unti nang bumabalik ang memorya mo kaya ganoon? Minsan, ang panaginip ay bunga lamang ng pagod pero minsan din, ang panaginip ay mga kaganapan sa nakaraan na nakalimutan mo na. Lalo na ngayung may amnesia ka." seryosong sagot din nito sa akin

sabi nito. Si Granny Mira naman ay hindi na napigilang lumuha. Ayaw man niyang aminin sa sarili pero may hinala na siya sa kondisyon ng apo. "He has retrograde amnesia. He couldn't remember three years of his life prior to the accident..." Nanlumo si Granny Mira. Tama nga ang hinala niya. Walang maalala ang apo sa nakaraan. "Can he still remember them?" Tanong niya.

Isa sa mga pinaka ayaw naming subject dahil puro memorization ang aming ginagawa. Grabe nakakadrain kasi 'to ng brains. Matapos ang mahigit apat na oras na klase sa dalawang subject ay nagsiuwian na kami. Hindi ako dumiretso sa bahay. Nagpunta ako sa Green Hills Amusement Park. Isa sa mga lugar na paborito kong puntahan sa tuwing may problema ako. Napakatahimik kasi ng lugar na ito sa mga ganitong oras dahil madalang na ang batang naglalaro.

"But, Tim. Bakit mo iyan natanong?" "Panay ang kwentuhan naming dalawa ng anak natin, Heilena. May advantage rin pa la ang pagiging madaldal nitong batang 'to," natatawang kwento ni Timothy. "The way she talked about us to me, unti-unti kong naalala ang lahat. Actually, I have been constantly seeing you in my memories pero pautay-utay lang iyon. It's like chunked memories at ayaw ko munang magsalita habang hindi pa klaro ang lahat sa isip ko. But just today, naging klaro ang lahat sa isip ko. I finally remembered you, us. At hindi mo alam kung gaano mo ako pinasaya."

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22

"He is suffering from partial amnesia kaya hindi ka niya maalala at ang nangyaring aksidente sa kanya." "Bakit ako lang ang hindi niya maalala?" "Marahil pati si kuya Darwin ay hindi niya rin maaalala. You both are his recent memory at ang partial amnesia usually pinapalimot ang mga pangyayari na bago pa lang naganap o mga taong kakikilala pa lamang." "Kumusta po si tito Alex mama?" Si Zach. Hindi man lang nila napansin na nakalapit na pala ito sa kanila. "Is he still hurting?" puno ng pag-aalala ang munti nitong boses.

Bukod sa nangyaring aksidente, kailangan ko ring pagtuunan ng pansin ang kawalan ko ng memorya. Kailangan kong araw-araw na mag-ehersisyo at tingnan ang mga larawan na kuha sa loob ng apat na taon na maaaring makatulong sa mabilis na pagbalik ng mga alaala ko. So far, I already remembered a few necessary things regarding the past four years.

I murmured. "Sorry naman sa 'yong madali lang nakaka-memorize," she mumbled sarcastically. Napailing na lang ako and continued reading the reviewers I made. Sa tuwing nag-eexam ay ginagaya ko ang ginagawa ng kapatid kong si Faith. Siya mismo nagsusulat ng reviewers niya para mas madali daw maalala. Naging effective naman sa akin kaya kahit nakakapagod magsulat ay ginagawa ko na lang. At saka maaga ko namang sinisimulan lahat para maiwasan ang procrastination. Natuto na ako. Mas nami-mental block kasi ako kapag nagka-cram.

Kuya looked at me. “Selective amnesia refers to a type of memory loss where an individual forgets specific memories or information while retaining other memories intact. It's a condition where only certain aspects of memory are affected, often related to specific events, people, or details rather than a complete loss of memory. I told you that there are side effects to Lucien's surgery. Parts of his brain were affected, which led to the loss of his memory.” Mahabang paliwanag ni Kuya habang taimtim na nakatingin sa akin.

"Malakas ang katawan niya, at parang mabilis siyang mag-obserba." Nakinig lang si Russell, pagkatapos ay marahan siyang tumango. "Hindi nawawala ang muscle memory." Napakunot-noo si Dave. "Explain to me." "Halimbawa, marunong kang magbisikleta.Kapag nawalan ka ng memorya maaari mong makalimutan kung sino ang nagturo sa'yo. Pero hindi basta nakakalimot ang katawan." Natahimik si Dave. Unti-unti niyang naunawaan.