Remembering Novels & Stories

"I'm sorry. I can't remember all of you." Ngumiti ang nagpakilalang Kath sa'kin. "It's fine, Ava. Ang mahalaga ay gising ka na at maayos ang lagay mo. That's what more Important for now." Tumango 'yong April. "Yes, Ava! If you can't remember us, then we'll help you to get your memories back!"

"But, Tim. Bakit mo iyan natanong?" "Panay ang kwentuhan naming dalawa ng anak natin, Heilena. May advantage rin pa la ang pagiging madaldal nitong batang 'to," natatawang kwento ni Timothy. "The way she talked about us to me, unti-unti kong naalala ang lahat. Actually, I have been constantly seeing you in my memories pero pautay-utay lang iyon. It's like chunked memories at ayaw ko munang magsalita habang hindi pa klaro ang lahat sa isip ko. But just today, naging klaro ang lahat sa isip ko. I finally remembered you, us. At hindi mo alam kung gaano mo ako pinasaya."

Siguro makakatulong din ang bahay na ito para mabalik ang memories ko noon. Sana bumalik agad. ****** LMCD22

“Uh….. hindi, eh. Basta malayo ‘yon dito.” “Nevermind. Ang mahalaga ay alam natin na naka-store pa rin sa utak mo ang memories ng bahay ninyo. Kapag okay na ka na, maari mong balikana ng bahay para unti-unti masanay ang utak mo.” “Kung gano’n, kailangan kong balikan ang bahay namin?” “Yes, until you will remember anything that happened there before.”

"He is suffering from partial amnesia kaya hindi ka niya maalala at ang nangyaring aksidente sa kanya." "Bakit ako lang ang hindi niya maalala?" "Marahil pati si kuya Darwin ay hindi niya rin maaalala. You both are his recent memory at ang partial amnesia usually pinapalimot ang mga pangyayari na bago pa lang naganap o mga taong kakikilala pa lamang." "Kumusta po si tito Alex mama?" Si Zach. Hindi man lang nila napansin na nakalapit na pala ito sa kanila. "Is he still hurting?" puno ng pag-aalala ang munti nitong boses.

Bukod sa nangyaring aksidente, kailangan ko ring pagtuunan ng pansin ang kawalan ko ng memorya. Kailangan kong araw-araw na mag-ehersisyo at tingnan ang mga larawan na kuha sa loob ng apat na taon na maaaring makatulong sa mabilis na pagbalik ng mga alaala ko. So far, I already remembered a few necessary things regarding the past four years.

Hindi na raw nila sasagutin ang mga tanong ko at hahayaan nilang kusang bumalik ang memorya ko. "Ate, I know you want to remember, but you have to be careful. If you force yourself to remember, your brain might make up memories that aren’t real just to fill in the blanks. Yon ang sabi sa amin ng doctor. Kapag daw nagiging emotional ka, pwedeng maghalo-halo ang lahat. Your mind might create memories that didn’t actually happen. I don’t want that to happen to you. Just take your time and let your memories come back naturally." Iyan ang sagot sa akin ni Scarlet nang tinanong ko siya kung ano ba ang nangyari sa limang taong hindi ko maalala! I cannot believe I can't remember those five freaking

"I mean, parang nawawala sa isip niya na may amnesia ka. Ang weird lang kasi." Natigilan ako at napaisip matapos sabihin ni Mira 'yon. Tama siya. Bakit parang nakakalimutan ni Kuya na may amnesia ako at kailangan ko pa siyang i remind tungkol do'n? Hmm... Ang weird pero...

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”