Reminisce In Sentence の小説・ストーリー

Bahagya niya pang inayos ang kanyang manggas, at habang sumasabay siya sa mga hakbang ni Raeshin nang may elegante at madaling kilos, narinig ni Reeve ang isang hiyawan ng paghanga sa paligid "Ang guwapo oh!" Nagre-record si Reeve ng video, pero napakatatag ng kamay niyang may hawak ng cellphone. Her hand didn’t even tremble. But as she watched him dribble the ball, a wave of memories hit her— vivid flashes of him playing on the school courts back in the day. Ilang buwan na ang nakalipas, minsan ay naaalala niya ang mga nakaraang pangyayari sa kanila at malinaw pa rin sa kanyang isip ang kanyang pigura at mukha.

My heart pounded harder. “No…” I whispered. Because I knew. I knew what he was about to say. “You have to remember one thing,” he continued. “Just one.” The memory shook. Blurred. Like something was trying to stop it. Like something didn’t want me to hear it. “Adrian…” I whispered, desperate. “Say it again…” But his voice faded. The image cracked. And suddenly— I was back. Back in the room. Back in the present. My body trembling.

mahina niyang sabi, pero may halong hamon sa tono. “Ito ba?” Hinawi niya ang buhok sa tenga. Tumawa siya, mahina. “It’s... a reminder.” “A reminder of what?” tanong ko agad, halos wala sa sarili. She looked straight into my eyes. “Na minsan, may mga taong nangakong hindi ako iiwan—pero umalis pa rin.” Tahimik. Napatigil ako. Napatayo lang ako roon, napapikit. She still remembers.

“Yes. Music. Places. Faces. Anything emotional or connected to past events can trigger partial recollection.” Tumigil ako. Hinawakan ang braso ko. May pakiramdam akong familiar, pero hindi ko ma-attach sa kung sino o ano. Init… lamig… halimuyak… hindi ko maalala. “May example po ba?” tanong ko. Nagbigay siya ng ilang generic na scenario. “Sometimes even a song or a smell… a conversation… can bring fragments back. But be careful. Don’t force it. The brain protects itself for a reason.”

"Hmm. And here I thought you never forget important things." Napalunok ako, pilit iwinawaksi ang init na unti-unting sumisirit sa sistema ko. "I—uh... I might need a little reminder." Bahagya siyang tumawa, mababa at puno ng panunukso. "Then maybe I should jog your memory... properly." Parang biglang nanuyo ang lalamunan ko, kaya napakagat ako sa labi bago pa muling magsalita. Ang hirap mag-focus—lalo na’t ganito siya kalapit. "W-What purpose?"

Why are those memories keep flashing in my mind? "Don't tell me na nakalimutan mo na siya? Oh my gosh, Nelle! Hindi kami makapaniwala sa nangyayari ngayon. That's really unacceptable to believe you na nakalimutan mo na siya. Unless..." pabitin na ani Arthur kaya mas nakatutok ang atensiyon namin sa kanya. "Do you have an amnesia?" Mabilis naman akong umiling dahil doon. Paano naman ako magkakaroon no'n gayong palagi lang naman aking nasa bahay at nag-aaral?

“I’m not saying permanent ito. In cases like this, memory can return gradually.” Tumango ako, kahit para bang ang buong pagkatao ko ay gumuguho na sa bigat ng mga salitang ‘yon. Iyon pala ang mas mahirap kaysa sa hindi siya magising—ang gising siyang muli, pero hindi ka niya nakikilala. Napatitig ako sa sahig. Kung kailan nabuhayan ako nang pag-asa, mamamatay lang din pala ulit.

Hindi ko siya niligawan sa tunay na kahulugan ng salita pero pwede ko naman gawin ngayon. “Have you been like that before?” tanong niya sa akin. “I can’t remember everything. It’s always shaded. Some parts from a year ago, I remember. Some are still hiding behind like thin smoke.” “Thin smoke. Interesting…” “Can we change the subject of this talk?” she asked, then leaned on her chair. She started to relax.

Mabuti na lang at sinubuan naman siya nito. Natahimik ang lahat ng magsimula na kaming kumain, nagulantang lang kami ng biglang magsalita si Jam. Akala ko kung ano na ang sasabihin, magpipicture lang naman pala. Gusto daw niyang magkaroon ng remembrance ngayong araw na ito.

Hindi ko tuloy mapigilang mag-reminisce habang pinagmamasdan ang paligid. My eyes landed on the sofa and my mind played some strange memories I had with him. Agad kong ipinilig ang aking ulo para alisin ang mga alaalang ‘yon. Savrinna, focus. You're here for business meeting so stop thinking of those things! Habang naghihintay ay umupo muna ako sa visitor's chair sa harap ng mesa at nag-scroll sa phone ko. I was busy watching funny videos online that I didn't notice the time.