Reminisce In Sentence Novels & Stories

I even asked him about the lost memory of mine kay Hermina. Inamin naman niya na he did it. Ayaw niya raw na mag self pity ako at mas lalong mabaliw na nga kaiisip tungkol doon. Kaya naman pala hindi na talaga sumagi sa isipan ko nag tungkol sa insidente na 'yon. All I just remembered is about Tenement Uno's mystery at ang mga kakaibang tenants.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

'Ano ba 'tong ginagawa niya? "If we can't fix the past, then maybe we can start and build a new memories..." "Back to zero, I will court you again, Celline. With or without your permission..."

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”

Pero kahit nakahiga na ako at patay na ang ilaw, hindi agad dumating ang antok. Sa halip, bumalik na naman sa isip ko ang mga nakaraang linggo. Sa lahat ng oras na magkasama kami. Sa mga meeting. Sa outreach programs. Sa mga arguments na kadalasan ay nagsisimula sa maliliit na bagay at nauuwi sa pang-aasar. Sa mga moments na wala naman talagang espesyal, pero somehow, naging memorable pa rin. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang gusto ni Vicente.

“Welcome back, Tiramisu. Time to remind them why you’re one of my best.” Mira met her gaze, her own eyes glinting with resolve. “They’ll remember.”

Tiningnan niya ang mga papeles na nasa kaniyang kamay. Hindi niya pa iyon tapos na basahin at natutulala na naman siya. Muntik niya pang makalimutan na may meeting sila mamayang hapon. Huminga siya ng malalim. “Yes, Reanne. Remind me that again later.” Bilin niya. Ibinaba ni Reanne ang hiningi niyang kape at naglakad na ito paalis nang mapansin na wala na siyang ipag-uutos.

Naniniwala naman ako dahil totoo naman na ganun ako. Now it's been a month since I went back to school, and I think I adjusted well even without the memories. Alam naman ng mga kaibigan at kakilala ko ang tungkol sa amnesia ko at malaking tulong sila sa pagiging normal ng araw-araw. They helped me cope up and introduced me again to everyone I forgot. Kung tutuusin kaunti lang naman pala ang nakilala ko sa panahon na nakalimutan ko. I am not the type of person who mingle with everybody. I prefer small crowds or being alone if possible.