Reminisce In Sentence Novels & Stories

Hindi na natapos ang sasabihin ko nang pitikin niyang muli ang noo ko. “Should I repeat every step of what we did so that you’ll remember everything that happened last night?” nakangisi niyang tanong. Nanlaki lalo ang mata ko. “There’s nothing happe–” Isang patak ng halik sa aking labi ang nagpatikom sa aking bibig. “Maybe I really should,” nakangisi niyang sabi.

Napakamot siya ulit sa batok habang iniisip iyon, halatang hindi pa rin siya komportable sa ideyang inilatag niya. "I mean… it happens, right?" dagdag pa niya habang bahagyang nakataas ang dalawang kamay na parang sinusubukang gawing simple ang sitwasyon. "Accidents… head injuries… memory loss…" Nagkibit-balikat siya habang nagsasalita. Hindi niya rin alam kung dapat ba niyang ituloy ang sinasabi niya o pigilan ang sarili, pero sa sandaling iyon ay hindi na rin niya mapigilan ang sarili.

"Remember when Old ones died and new were born And life was changed, disassembled, rearranged, We came together, fell apart..." She paused. I hear her gasped. "....and broke each other's hearts Remember when..." She then started sobbing. Pero patuloy niya pa ring kinakanta. It seems like she's remembering all her past with Papa, it felt like she's reminiscing it all. "Remember when We said....when we turned gray When the children grow up and move away

He took a deep breath, willing himself to stay resolute in the face of uncertainty. As his gaze lingered on the mirror, he couldn't help but notice the pair of ceramic figurines placed delicately on the bathroom counter. They were small, intricately painted, a memento of the three years he had shared with Genevieve. Memories flooded his mind, each moment spent with her replaying like a bittersweet symphony. Genevieve had been his rock, his confidante, his everything. Her absence now left a void that seemed insurmountable.

Alam niyang makukunsensya ito kapag bumalik ang mga alaala nito. "Eachen… try to remember the times we shared. The happy moments… the dreams we built…” aniya na nakagat ang ibabang labi. Nakatingin lang sa kanya ang binata, tila pilit na inaapuhap sa isipan ang mga sinasabi niyang pangyayari. Nagawa niyang mahawakan ang braso nito.

"But what happened?" Napakagat ako sa aking labi at nagpatuloy. "I think about you all the time. I remember the wonderful times that we shared. And honestly, I miss everything about being with you. It's more than just reminiscing about our happy memories in the past, it's a yearning to create more of them in the future," sabay tanggal ng mga natuyong bulaklak sa puntod niya. "And my heart breaks all over again..."

Nagkatinginan sila ni Janice, nandoon pa din ang tingin niyang nagtatanong. "Classmate mo n'ong elementary, nakalimutan mo na ba? Si Ian, Ian; galisin." Tumawa pa ito. "Baka nakalimutan ka na ng kaibigan ko. Sorry ha. May pagkakalimutin kasi 'to eh," sabat ni Janice. Tama nga si Janice, hindi ganoon ka-klaro ang memories nito sa isip niya kung tunay ngang magkakilala sila. Atsaka elementary days pa iyon, ilang dekada na ang lumipas, aniya pa.

Naniniwala naman ako dahil totoo naman na ganun ako. Now it's been a month since I went back to school, and I think I adjusted well even without the memories. Alam naman ng mga kaibigan at kakilala ko ang tungkol sa amnesia ko at malaking tulong sila sa pagiging normal ng araw-araw. They helped me cope up and introduced me again to everyone I forgot. Kung tutuusin kaunti lang naman pala ang nakilala ko sa panahon na nakalimutan ko. I am not the type of person who mingle with everybody. I prefer small crowds or being alone if possible.

"I didn't say anything." Ngumiti ang binata. "Say, do you want to remember?" Natahimik siya sandali bago sumagot. "Of course. It'll be good to have my memories back." "Then, why don't we visit the secret training area of this building and do some of our routines? When we are still trainees, we used to live here with our buddies. You might remember something." Nagdadalawang-isip na tumango siya kay Lucien. Halata kasi sa mukha nito na gusto talaga tumulong kaya may part sa utak niya na medyo nakokonsensiya.

Wala masyadong mga gamit na makikita roon maliban sa mga frame na nakasabit sa kulay puting dingding, at iilang cabinet sa paligid. Nagkatinginan kami ni Mom, binigyan niya ako ng babala na ako na ang magsabi ng nais ko. Bumalik ang tingin ko kay Ninong Esmael at sinabi ko rito ang pakay ko. "I need your help, ninong. Hindi ko alam kung paano ko ito sasabihin pero...sa tingin ko ay nagka-amnesia ako dahilan upang mawala ang ilang memorya ko at wala akong matandaan sa ilang bahagi na naganap sa buhay ko sa loob ng isang taon." pagsisimula ko. Seryuso lang akong tiningnan ni Ninong. Binalingan rin nito si Mom at tumango si Mom sa kaniya bilang pagsang-ayon sa sinabi ko.