Reminisce In Sentence Novels & Stories

Hindi niya alam kung bakit pero biglang may nakita siyang binata sa isip niya. "Your situation right now really reminds me of her," Lord Versailles continues. " Alzeihmer's was taking her away from me and yet what she told me changed my perspective. She told me that forgetting things was therapeutic for her in all the positive ways possible. She said that after everything, the most important thing is that by the end of the day, she knows that I'll be the one remembering. I'll be the one treasuring our memories together. She was assured that our love will not be forgotten."

Napatingin si Lysander sa doktor, na agad namang lumapit at mahinang ipinaliwanag. "Ang amnesia ni Miss Clarisse ay medyo kakaiba. Nakalimutan niya ang mga nangyari kamakailan, pero natatandaan pa rin niya ang mga nangyari noon. Parang bumalik lang siya sa dati niyang estado." Nang marinig ito, mas lalo pang nagpanik si Clarisse. "Bakit ganyan ka tumingin sa akin? May ibang babae ka na ba? Ayaw mo na ba sa akin?

Lalo lamang bumigat ang pakiramdam niya nang sumagi sa kanyang alaala ang naturang memorya. Napasabunot na lang si Raymond sa ulo sa sobrang inis at tila paturok sa kanyang utak. "Why are you reminding me all of this!" irritable niyang ngitngit. Hindi niya napigilan ang panlisikan ito muli ng mata nang mag-angat ng tingin dahil sa tila paggating nito sa kanyang mga hinanaing.

Gusto n'ya na sanang bawiin ang sinabi n'yang kanta at ibahin na lang ngunit nagulat s'ya ng marinig ang pag strum ni Adrian ng gitara na hawak nito sa tono ng "Dance with my father" At ang kasunod na narinig n'ya ay ang pagkanta nito. At sa ikalawang pagkakataon ay may mga senaryo na naman na bigla na lamang lumitaw sa isip n'ya ngunit sobrang malabo at hindi n'ya gaanong nakikita o naririnig ang mga pag-uusap. The memory of her past na pilit n'ya ng kinakalimutan ngunit paulit-ulit pa rin na bumabalik sa kan'yang isip magpahanggang ngayon.

seryoso nitong tugon habang nakatingin sa malayo. "Wala lang s'ya maalala Louren at tiyak ako, oras na may makita o may malaman lang s'ya sa mga nangyari sa amin noon, maaring ma-trigger 'yung utak n'ya at bumalik na ulit sa normal ang memories n'ya," puno ng pag-asa kong sambit. "Mali ka." Napatingin ako agad sa kan'ya. "Anong ibig mong sabihin?"

"Reminiscing memories?" Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. "Sorry, reminiscing memories isn't my thing, Marcus." Humakbang siya palapit sa akin. "Naalala mo ba ang pagkakataong nandito tayo noon? Ang halik?" Pinaliitan ko siya ng mga mata. Pinigilan kong hindi maipakita ng expression ko ang pagkahiya dahil sa natumbok niya ang iniisip ko.

Ngumiti siya panandalian na tila may binabalikang memory from the past. "Do you remember our first meeting?" Sa hallway ng Samson University. "Yeah. Binangga mo lang naman ako." Sabi ko na ikinatawa niya ng bahagya. Nakita ko pa ang makinis, maputi at mahaba niyang leeg. Napalunok ako. "Nag sorry naman ako." Ganti niya. Salubong na ngayon ang mga titig namin. "What about that?" I didn't get her point, kasi, for reminiscing about that old day.

We all know that you are prematurely senile, you amnesiac. Nevertheless, I'm looking forward to reminiscing and dishing about how our life went on after we parted ways. After we underwent our own individual life crusades. Until then, I'll be counting down the days until we meet again, my friend. Until we meet again. -Love, H How could you do this to me? -H

He jokingly said, natawa sila sa inusal ng matanda but my face remained serious. Really, Senior? “I hope I didn’t offend you, ija. I just remembered the old days..” He said, as if reminiscing every moment of Izo and I. He could go on and on about it, dahil hanggang alaala nalang din naman siya. I would never go through that hell again.

O baka naman sadyang kinalimutan na niya dahil wala na siyang balak tuparin? Tipid akong ngumiti sa kaniya at muling ibinaling sa harap ang tingin. Siguro nga kailangan ko na ding kalimutan ang mga pangako niya noon. Siguro nga mga bata pa kami noon kung kaya hindi pa talaga aware sa mga sinasabi namin at di naman talaga niya siniseryoso iyon... Huminto kami sa isang seesaw. “Can you still remember? We often rode here back then. Can we ride here again? I just want to relive what we used to do when we were kids?”