Remorse Meaning In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Umiral ang pusong rebelde ng babae. “Hayup talaga ‘tong pangit na ‘to. Nagpapakumbaba na nga ako’t lahat, ” Ang nasa isip niya. Umalma ang pride. “Kung wala kang natatandaan, e,di okey na,” wika niya, “ibig sabihin no’n ay nabura na ang kasalanan ko. Sabi nga ni Lord Jesus, when I forgive, I forget. Nakalimutan mo na ang kasalanan ko, that means, forgiven na ako.” Saad niya na masayang nakangiti sa kausap.

Anito at ako'y saglit na tinapunan ng tingin "Oo". Tipid kong sagot. "I'm sorry, Mister ko akala ko kasi ay aalis kang muli, akala ko pabalik ka na kaagad sa Cotabato. Akala ko ay wala lang sa 'yo ang pagkawala ng kambal." Wika ko habang ang aking mga luha ay nagbabadya ng kumawala. "Gagawa na lang tayo ng kambal ulit, Misis ko." Nakangiti nitong wika

I started by apologizing, the words tumbling out in a rush, a torrent of regret and remorse. “Calvin,” I began, my voice soft, my gaze fixed on my hands, “I’m so sorry about… everything. About the way I treated you when you were looking for Niccolo. I was so angry, so blinded by my own pain, that I completely lost my temper. I shouldn’t have snapped at you like that. I shouldn’t have slapped you. I’m truly sorry. And… sorry din kung ngayon lang ako nakapag sorry ng personal sa'yo. Sana, maintindihan mo 'ko.”

“Saka na lang, kapag may explanation na ako.” Ilang lata na ng alak ang naubos ko ay ang bigat pa rin ng pakiramdam ko. Hindi ako nagawang matulungan nitong makalimot kahit saglit lang. Lalo pa nga akong nakonsensiya habang iniisip kung paano ako aalis sa sitwasyong kinakaharap. “Baby, I am really sorry. Pangako, aayusin ko ito. Babalik tayo sa dati. Hindi tayo maghihiwalay.”

Paliwanag niya. "Babae? Sino? Taga rito ba?" Sumenyas siya kay Sandro na maupo na ulit sila habang nagtatanong. "I don't know, ngayon ko lang nakita 'yung mukha niya. Pero may pakiramdam ako na hindi siya taga rito sa isla." Napahawak ulit sa ulo si Sandro habang nagsasalita. Hanggang ngayon kasi gulat pa rin siya sa mga nangyari.

Saktan. “Ang... ang OA mo! Masakit? Parang hindi naman!” asik ko sa kaniya habang pirmi pa ring nakatalikod. King ina. Dahil sa sinabi niya ay naalala ko na naman ang guilt na nararamdaman ko simula pa noong selebrasyon ng Buwan ng Wika. “Ikaw kaya ang itulak ko tapos mabagsak iyang puwet mo sa sahig? Hindi ka kaya magreklamo?” aniya kaya nagsalubong ang aking kilay.

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

Akala ni Leigh ay wala lang ‘yon ngunit nang dumikit iyon sa kanyang ilong ay bigla siyang nakaramdam nang kakaiba at habang tumatagal na nalalanghap niya iyon ay nakaramdam siya na unti-unting pagkahilo hanggang sa tuluyan na siyang nawalan ng malay. Ano na ba ‘tong nangyayari?

Malakas ko siyang sinampal kung kaya napatigil siya sa kaniyang pagsasalita. At napadako ang kaniyang paningin sa akin. Nakahawak na ngayon ang kaniyang kamay sa pisngi niya na namumula. "I'm sorry. Hindi ko sinasadya, nawawala ka kasi sa sarili mo. Sorry talaga." Nakaramdam ako ng guilty dahil sa aking ginawa. Para makabawi ay agad ko siyang niyakap nang hindi kahigpitan lamang.

Is he serious? "Lanche..." hindi makapaniwalang sambit ko. Bahagya siyang lumapit sa akin at tinignan ako sa mata. Kinuha niya ang mga kamay ko. "Im so sorry. Nagkulang ako bilang asawa mo. Im sorry kung nasasaktan kita–" "Lanche, n-no! You dont need to apologize. I understand everything," naiiyak na sambit ko. "But I hurt you, and Im still hurt you–"