Remorse Meaning In Tagalog 소설 & 이야기

Tumango ako na medyo hingal dahil sa patakbong hanap ko sakanya. "Pasensiya na talaga." nagiguilty ako. "Ayos lang iyon. May next time pa naman." pag-iintindi niya. "Sigurado ka?" pangungulit ko. Tumingin ako sa paligid at may mga street foods. "Kain nalang tayo." aya ko. Ngumiti ulit ito. "Ikaw ang bahala." ramdam ko parin ang guilt sa dibdib ko. Bakit parang ang bigat ng bawat bigkas niya sa 'ikaw ang bahala' na para bang may pinanghihinayangan.

I caressed his cheeks and I smiled, “Wala kang kasalanan. This is all my fault and ako ang dapat nga na mag-sorry sa’yo e kasi mas naniwala ako sa babaeng obsessed na obsessed sa’yo and I didn’t wait for you. Sorry kung bigla-bigla akong nagdesisyon. And …. I’m sorry that I doubt your feelings to me, sobra akong nag-overthink kaya nagawa ko ‘yun.” He smiled and spreads his arms wide open, “Come here, I missed you,” Right about that ay niyakap ko siya ng mahigpit na mahigpit. I missed him at napa-iyak ako sa tuwa dahil okay na kami. Hinagod niya naman ang likuran ko, “Shh, ‘wag kana umiyak. Ayaw na ayaw ko na umiiyak ka.”

Huminga siya nang malalim na tila hirap na hirap at tumingin ng matalim sa akin. "Gusto kong mag sorry kasi ang tanga mo." Hindi ko maiwasang mapangisi. "Oh, nagsisisi ka na? Wow naman, the ever wonderful Sayuri De Chavez has come to apologize to the pitiful little me. I feel so blessed and honored. Sa wakas nagising ka rin sa katotohanan. Ang hirap siguro ano?" She anxiously tap her foot repeatedly, sign na nagsisimula na siyang magalburoto.

pangsesermon sa akin ni Chris. "I-i'm sorry sa sobrang pag-eenjoy namin ay nakalimutan ko na ang oras, s-sorry kung nag-alala pa kayo," wika ko habang nakatingin sa sahig dahil sa kaba at hiya na nararamdaman ko. "It's okay hija, sa susunod mag-paalam ka sa akin okay?" sabi sa akin ni Senyora at agad naman akong tumango.

Although ramdam ko parin ang galit alam kong hindi pa rin nya ako matitiis at mamaya lang ay mapapatawan na nya ako. "I'm sorry" I whispered in guilt kahit naman ganito ang ugali ko marunong parin naman akong humingi ng tawag at magpakumbaba. Alam ko rin na kasalanan ko iyon gusto ko lang namang lumbas!

Maliwanag, buhay, at masaya sa mata na ultimo ang mga ilaw ay mistulang may buhay. Pareho kaming walang imik hanggang sa naisipan kong basagin ito. "I'm sorry," sabay pa kaming nagsalita. Nagkatinginan kami at muling nag-iwas ng tingin. "Sorry kasi napahamak ka nang dahil sa akin. At salamat dahil hindi mo ako inilaglag kay Mama. Kung nalaman niya lang ang totoo, kahit hindi pa tapos ang isang buwan ay siguradong hindi na ako papayagang pumasok pa sa Emerson."

Sino ba naman kasing nasa matinong pag-iisip ang magso-sorry kahit siya naman ang naloko? “Ako, hihingi ng tawad?” ulit niya. “Niloko mo ako. Inilantad kita. Ang tawag doon ay karma, Carlo.” “Kung hindi ka bumalik nang maaga, hindi sana nangyari ang lahat ng ito!” Doon natiyak ni Mira na hinding hindi aamin ng pagkakamali ang lalaking ito. Ang kapal ng mukha!

Hindi na sumagi sa isip ko ang libing ni Mama dahil sa sobrang daming nangyari. "I-I'm sorry Mom! N-nakalimutan kita. I'm sorry kung hindi man lang kita napailibing ng maayos. I'm sorry kung ngayon lang ako. I'm sorry dahil wala akong nagawa ng ibenta ng pangalawa mong asawa ang mga ari-arian natin. I'm so sorry Mom. I'm weak." hagulgol ko

He never think that the anger of his old bestfriend will gone this far. "AMA, I know now I'm not worthy of asking your help pero please iligtas mo sana ang mag-ina. I know it's not my fault, but I feel guilty about it. Save them, please God. Amen." Taimtim na panalangin ng binata, saka muling isinandal ang katawan sa dingding kung saan siya nakagapos.

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”