Rizal Writings Novels & Stories

Nais ko ring malaman mo na ikaw lang ang iibigin ko aking irog, ikaw ang aking hinahanap sa araw araw- Nilukot ko ang papel. Para naman akong nasa kapanahonan ni Rizal. Nagpangalumbaba ako, wala akong maisip na sasabihin sa kanya! Bakit ba kasi hindi gumagama ang utak ko ngayon?! Bakit ang corny ng mga sinusulat ko? Pinatunog ko ang ballpen ko, nag-iisip ng magandang sasabihin sa kanya. Advance lang ang valentines sa akin, kahit july pa lang papakiligin ko na siya!

Masayang magpakabuti dito sa Probinsya. Tumigil kami sa tapat ng isang bahay. Yaris a kahoy at dalawang palapag, yung bubong yari sa dahon ng Anahaw. Parang yung bahay ni Dr. Jose Rizal sa Calamba. Ang ganda, halatang… “Maray ta naka abot tulos kamo.” Isang matandang babae ang palapit sa amin. Ngunit halatang mga malalakas pa, parang asawa ni Manong Ardo.

Aniya habang pinagmamasdan ang aking damit. Napakunot ang aking noo. "Paano mo nakilala ang mga karakter sa kwento ni Rizal?" "Huh? Malamang pumasok ako ng high-school. Ano bang pinupunto mo? You're weird. You're whole existence today is weird." Itinuro ang mga nobelang isinulat ni Rizal?

WINONA'S POV Hindi pa man ako tuluyang nakakabalik sa sarili matapos ang meeting namin ni Rafael ay agad kong binuksan ang folder na ibinigay niya. Makapal iyon, halos limampung pahina. At bawat pahina ay puno ng detalye. Naroon ang venue concepts, guest list, sponsors, fundraising program, media coverage at ang pinakaimportante ay ang Villarreal Hope Foundation.

Nilalagyan ko ng notes ang bawat folder base sa naintindihan ko kung para saan iyon, nilalagyan ko rin ng pananda ang mga paragraph na questionable o hindi kaya naman ay kailangang ayusin para mas madali na lamang kay Abe na pasadahan ang mga dokumento. Hindi ko na siya inungkat pa patungkol kay Cassandra tutal naman ay nanggaling na sa mag-asawang Razon na kaya nila dinala roon ang kanilang apo ay para maniwala na kasal na si Abe at tigilan na ang kaaasa na balang-araw ay magugustuhan siya ng asawa ko. Wala rin namang ikinilos si Abe na hindi ko nagustuhan.

“Parang… importante.” Tumango si Rohan, iniabot ang isa niyang kamay. “Oo. Lumang liham ng Villarreal patriarch… ang tatay ng pamilya. Siguro, may paliwanag kung bakit kami naipit sa ganitong sitwasyon.” Pinaghiwalay nila ang waks at dahan-dahang binuksan ang papel. Ang sulat ay malinaw na isinulat, may halong pag-aalala at awtoridad sa bawat linya:

Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa gulat. "Vladimir... tignan mo ito," sabi ni Ryella, ang kanyang boses ay nanginginig. Sa unang pahina, hindi ang pangalan ng mga pulis o politiko ang nakasulat. Ang nakasulat ay ang listahan ng mga "Assets" ng Konseho mula pa noong 1990s. At sa ilalim ng bansang Pilipinas, isang pangalan ang nakatatak nang malaki.

Nagsimula siyang magsulat. [Dear Riona, Alam kong mabibigla ka sa sulat na 'to, pero matagal ko na 'tong kinikimkim. Pinagsisihan ko na ang lahat. Ako ang may kasalanan. Araw-araw akong pinapatay ng konsensya at pagsisisi mula nang iwan kita. At nang malaman kong nagpakasal ka sa iba, doon na gumuho ang mundo ko. Sobrang sakit, Riona. Sobrang sakit sa puso na hindi ako makahinga. Pero heto na ako ngayon. May kakayahan na akong ibigay sa'yo ang buhay na pinagdadasal natin gabi-gabi. Nakabangon na ang pamilya Valencia.

Marso na yata ang pinaka busy na buwan sa amin dahil bukod sa final exam dapat nakapag apply na rin kami sa application ng mga graduates. Iyong finals namin sa Rizal ay isang written exam tungkol sa pinanood sa amin na movie na Jose Rizal Movie na binidahan ni Cesar Montano. Syempre kung ano-ano na lang sinagot ko kasi ang importante nakapag final exam ako, at least kahit papaano may grades ako.

Natatawang tugon naman ni Guevarra dahil batid niyang hindi kayang kontrolin ni Ranilo ang galit sa kanyang katawan. Noong nakaraang taon, nainis si Ranilo sa isa niyang kamag-aaral na kumopya ng kanyang sanaysay. Magkaiba lamang ang mga pamagat ngunit iisa lamang ang nilalaman. Humingi naman ng pasensya ang taong iyon sa kanya at gumawa na lamang ito ng panibagong sanaysay.