Rizal Writings Novels & Stories

“It’s March 16, 1521. That’s the time when Magellan saw the mountains of Samar.” Tumikhim si Irene, at halatang hindi alam ang ire-react. “Ah… I-I see…” “Alright.” Mas lumawak ang ngisi ni Rozen. “Next question. Anong year nagsimula si Rizal isulat ang Noli Me Tangere?” Hindi makasagot si Irene. Napag-aralan naman na niya iyon noong elementary, pero hindi na niya iyon matandaan. Napalunok na lang siya ng laway habang nag-iisip. ‘Ganito ba talaga ang tanungan niya kapag nasa date?’

IKATLONG TAUHAN “Raziel” GINAW. Kagat. Nakikisama ang nginig. Banayad na kanyang kinakatkat ang kuko at balat sa gilid ng kanyang mga daliri sa labis na kabang nararamdaman. “Here’s the result of your past examination.” Sinundan niya ng tingin ang kanyang kaklase na siyang inutusan ng kanilang propesor upang ipamigay ang kanilang mga papel.

"Isa ka sa mga pinakamahusay na manunulat sa buong lalawigang ito. At napatunayan mo ito simula noong bata ka pa. Kaya, di lingid na mailagay ka at maging isang patnugot," Natuwa naman si Don Miguel sa puring natanggap mula sa kanyang dating maestro. Noon pa ay kinahiligan na ni Don Miguel ang pagsusulat ng mga lathalaing pampanitikan. Sa katunayan noong pitong taong gulang pa lamang siya, ang kanyang tulang pinamagatang El Flora de Madre o Ang Bulaklak ni Ina ay nanalo ng gintong medalya sa labanan ng mga batang manunulat na ginanap sa Unibersidad de Santo Tomas, ang pinakatanyag na unibersidad sa buong kalakhang Filipinas. Naitampok rin noon ang tulang ito sa isang pahina ng Viva Espanya,

Hindi pa ako handa sa darating na bukas ngunit sigurado na ako na hindi ko bibiguin ang mga salitang nabasa ko sa letter na iyon. Noong una ay nahirapan ako na pumili kung mananatili ba ako sa Gemolis City o babalik dito sa Rallnedia. Ngunit ng mabasa ko ang mga nakatala sa white envelope na ibinigay sa akin ni Doctor Sylvia ay naliwanagan ako, nagka-idea, nagkaroon ng dahilan upang bumalik dito sa bansang ito. Ngayong gabi ay namamaalam na ako sa pangalan ko bilang Diala Madrigal, ang babaeng lumaki sa lugar na simple lang ang pamumuhay, ang babaeng maarte sa paningin ng karamihan at ang babaeng mahina pagdating sa emosyonal na bagay. Bukas na bukas ako na si Gissela Dialaldi Rosales Wayler

She’s the queen of General Fiction. Kapag binabasa niya ang sarili niyang gawa ay natatawa siya. Minsan napapatanong pa siya sa sarili niya na talaga bang siya ang nagsulat no’n? Hindi kasi niya kayang maniwala. At kapag may book signing siya, nagugulat talaga siya. As in literal na gulat. Hindi kasi siya umasa na ganon karami ang nagbabasa sa mga gawa niya. Feeling niya tuloy ka-level niya si Jose Rizal. She laughed. Minsan talaga, mahangin ang utak niya.

she snapped at him. "At ano ang masama sa salitang binibini? Sabi nga ni Bonifacio, ang hindi magmahal sa sariling wika ay masahol pa ang amoy sa malansang isda. Pa-ingles-ingles ka pa, eh, sa Manila ka lang naman galing," pang-aasar niya pa. She rolled her eyes upwardly. "It was Rizal who said that, for goodness' sake!" He smiled inwardly. Siyempre, alam niya ang tungkol doon. Puro man siya kalokohan sa buhay ay hindi naman siya ganoon kabobo. It was just that, he loves irritating this lady.

Maybe siya lang. Napaatras si Kent sa sinabi niya. Pero ‘yong paatras na ginawa nito ay papasok naman sa kwarto niya. Hindi niya mapigilang mapangisi sa reaction nito dahil sa kaloob-looban niya, alam niyang hindi nito inaasahan ang sinabi niya. Pati nga siya ay hindi niya inaasahan, paano na lang si Kent na ang buong pagkakakilala nito sa kaniya ay mahinhin, mabait, mala Maria Clara. Pero isa pala siyang Maria Clarita, another version of Maria Clara. Kasi hindi naman si Jose Rizal ang nagsulat sa kaniya. She’s writing her own version.

bulong na tanong saakin ni Travis, naramdaman ko nanaman ang hindi ko dapat maramdaman. Pumasok kami sa may loob ng museum. Maliit lang ito ngunit maganda, nandio ang mga kagamitan ni Rizal at pati ang isinulat niya na NOLI ME TANGERE at EL FILIBUSTERISMO. Naka kakita rin kami ng lumang pera, pag labas namin ay may nadaan kaming teatro na nakita kaya pinuntahan namin ito. "Cleo alam mo na" sabi ni Chan kaya humanda agad ako para kuhanan siya ng litrato.

“Ganda ng pangalan mo! Bagay sa iyo para kang si Maria Clara sa nobela ni Rizal kulang nalang ng Ibarra para in real life Noli Me Tangere.” “H-hindi naman.” “Aysus! Nagbabasa ka ba ng romance books?” “Minsan lang..” “Dalasan mo! Tapos ihalintulad mo siya sa totoong buhay. Siguradong mas gusto mo nalang mabuhay sa mundong imahinasyon keysa sa tunay na mundo.”

MAY IBA NA AKONG MAHAL. Ayaw sana niyang maniwala na makakaya nga nitong iwanan sila ni Red pero para sa kanya ay malaking ebidensiya na ang sulat na ginawa nito. Alam na alam kasi niya ang handwriting ni Irene. Saka, bago ito naglaho sa kanilang buhay ay nakikita niya itong tulala na parang ang lalim-lalim ng iniisip. Hindi niya iyon pinag-ukulan ng pansin dahil nasanay na niyang kapag ganoon ito ay nagku-compose ito ng istorya. Isa kasi itong romance writer.