Rizal Writings Mga Nobela at Kwento

Nilalagyan ko ng notes ang bawat folder base sa naintindihan ko kung para saan iyon, nilalagyan ko rin ng pananda ang mga paragraph na questionable o hindi kaya naman ay kailangang ayusin para mas madali na lamang kay Abe na pasadahan ang mga dokumento. Hindi ko na siya inungkat pa patungkol kay Cassandra tutal naman ay nanggaling na sa mag-asawang Razon na kaya nila dinala roon ang kanilang apo ay para maniwala na kasal na si Abe at tigilan na ang kaaasa na balang-araw ay magugustuhan siya ng asawa ko. Wala rin namang ikinilos si Abe na hindi ko nagustuhan.

“Parang… importante.” Tumango si Rohan, iniabot ang isa niyang kamay. “Oo. Lumang liham ng Villarreal patriarch… ang tatay ng pamilya. Siguro, may paliwanag kung bakit kami naipit sa ganitong sitwasyon.” Pinaghiwalay nila ang waks at dahan-dahang binuksan ang papel. Ang sulat ay malinaw na isinulat, may halong pag-aalala at awtoridad sa bawat linya:

Ang kanyang mga mata ay nanlaki sa gulat. "Vladimir... tignan mo ito," sabi ni Ryella, ang kanyang boses ay nanginginig. Sa unang pahina, hindi ang pangalan ng mga pulis o politiko ang nakasulat. Ang nakasulat ay ang listahan ng mga "Assets" ng Konseho mula pa noong 1990s. At sa ilalim ng bansang Pilipinas, isang pangalan ang nakatatak nang malaki.

Nagsimula siyang magsulat. [Dear Riona, Alam kong mabibigla ka sa sulat na 'to, pero matagal ko na 'tong kinikimkim. Pinagsisihan ko na ang lahat. Ako ang may kasalanan. Araw-araw akong pinapatay ng konsensya at pagsisisi mula nang iwan kita. At nang malaman kong nagpakasal ka sa iba, doon na gumuho ang mundo ko. Sobrang sakit, Riona. Sobrang sakit sa puso na hindi ako makahinga. Pero heto na ako ngayon. May kakayahan na akong ibigay sa'yo ang buhay na pinagdadasal natin gabi-gabi. Nakabangon na ang pamilya Valencia.

Ang itim na envelope na iyon ay tila isang malamig na bulong mula sa libingan, isang paalala na ang mga anino ng nakaraan ay hindi basta-basta naglalaho sa isang pagsabog o pagbagsak sa bangin. Sa loob ng kanilang tahimik na villa sa Siargao, dahan-dahang binuksan ni Maria "Ria" Soliven ang sobre. Sa kaniyang tabi, si Javier ay tila hindi rin humihinga, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa bawat galaw ng asawa. Inilabas ni Ria ang isang lumang piraso ng papel; ang mga kanto nito ay nanilaw na sa panahon, ngunit ang sulat-kamay ay pamilyar—kay Teodoro Elizalde, ang kaniyang biyenan na naging biktima rin ng sariling pamilya.

Hahaha. Kung ako si Rizal, minulto ko na mga guro ko eh. Lalo na yung head ng depEd para palitan na nila yung curriculum. Dami ko satsat di ba? Dahil ayoko sa subject na yun. Bongga yung chapters na pinag-aaralan. Naalala ko pa na minemorya ko yung Noli Me Tangere! Pero syempre hindi ko talaga yun namemorya. Naging familiar lang siya sa akin kaya nasagot ko lahat ng katanungan tungkol sa librong yun pero sumakit talaga ng bonga yung ulo ko dahil kay Crisostomo Ibarra at Maria Clara na anak pala ng isang prayle na si Padre Damaso yung huli kay Pia Alba! Oo nashock ako doon. Kalain mo naman, pare yun at nakabuntis! Tapos ang lakas pang kumalaban kay Rizal eh makasalanan din naman yung kamoteng

“Anong sabi sayo noong ibinali mo?” “Salamat” “Oh eh bat parang di ka kuntento sa pasasalamat nya. O baka naman gusting mong ikiss ka pa sa pwet” At tumawa pa sya ng tumawa bago tuluyang umupo sa pwesto nya. At nagsimula na ang una naming klase. “Since our topic is all about Life and Works of Rizal and you need to do so much activities and readings, I will allow you to do it by pair” saad ni Prof. Acuzar

Maging siya ay palaging nag-aabang sa mga nobela na isinusulat ng kanyang kaibigan. Samantalang siya ay romance na nga lang hirap na hirap pa. Masayang-masaya siya para kay Riri dahil kahit sikat na ito ay nananatili pa rin na nakasayad sa lupa ang mga paa nito. Para sa kanya ay karapat-dapat talagang bigyan ng gano’ng karangalan si Riri dahil nakita niya ang dedikasyon nito sa pagsusulat. Ito nga ang palaging nanghihikayat sa kanya na umalis sa comfort zone at sumubok ng mga bagong genre. Hindi ‘tulad ng ibang manunulat na kilala niya na sumikat lang ng konti ay lumaki na agad ang ulo at parang nagka-amnesia. Nakakalungkot isipin na hindi na talaga nakakakilala ang mga ito.

Nang niyakap niya ako ay walang pag-aalinlangan ko siyang niyakap pabalik upang maipadama ko rin naman sa kaniya ang pagmamahal kong walang katapusan. “Mahal na mahal din kita, Raze. Walang katumbas na halaga ang aking pagmamahal sa `yo kung kayaʼt gaano pa man kalayo ang iyong antas sa akin, tinitiyak kong balang araw ay maabot ko rin iyon dahil sa aking pagpupursige sa iyo, aking iniirog.” Una siyang kumawala sa aming pagyayakapan. Pinisil naman niya ang aking ilong. “Mukhang malalim na ang iyong natutuhan sa nobelang isinulat ni Dr. Jose Rizal, a!” Napahalakhak na lamang ako bilang tugon.

Ngunit kapalit niyon ay ang pagtalikod sa buhay na kinagisnan ko. Ang mga magulang ko kasi ay nabubuhay pa rin sa taong uso pa si Rizal. Naniniwala pa rin sila sa salitang 'pinagkasundo' pero hindi tinadhana, at seyempre, 'yon din ang plano nilang gawin sa akin. Ang ikasal sa kung sino mang hampaslupang tinamaan ng magaling. Pero nang aksidente kong marinig ang plano nilang 'yon, kesehodang magdeklara ako ng ika-apat na pandaigdigang gera 'wag lang talagang matuloy!