Rizal Writings Novels & Stories

Ni hindi man lang siya kinausap ng matagal, muling dumako ang tingin niya sa mga bond papers. “Bahala na,” wika niya saka nag-search ng iba’t ibang tula sa internet, pinili niya yung mga hindi sikat at kilalang writer. Napangiti siya ng malapad nang ma-kumpleto ang anim na tula, mabilis niya nalang mako-kopya ang mga yun. “Wala pang alas dose tapos ko na lahat ng ‘to,” nakangising bulong niya saka nagsimulang magsulat sa bond paper.

“That’s good. We can decide how to approach the enemy.” Nag-vibrate na naman ang cellphone niya. May mensahe si Fernand at hinihingi ang pictures ng perang dadalhin niya. Mabuti may nai-save siyang picture kaya nakapag-send siya kaagad. Hiningi rin niya ang picture ng kan’yang mag-ina na kasama nito’ng makipagkita sa kan’ya. Alas-sais na ng hapon sila nakarating ng Rizal, and on the way to the meeting place. Saka lang nag-send ng picture si Fernand na kasama nito sa kotse ang kan’yang mag-ina.

Ang future begins—mga aklat tungkol sa architecture, design, urban planning. Ang medalyon ay kumikinang sa kanyang kamay. Sa gitna ng shelves ay nakita niya ang seksiyon ng Philippine Foundations. Isang aklat ang nakakuha ng kanyang atensiyon: “Building a Nation: The Foundations of Manila Architecture.” Alam niya na ito ang unang aklat na ibinigay ni Elvira kay Rafael, na siyang nag-udyok sa kanyang pag-aaral. Ito ang aklat na naging catalyst ng ‘hinaharap’ ni Rafael.

Ang itim na envelope na iyon ay tila isang malamig na bulong mula sa libingan, isang paalala na ang mga anino ng nakaraan ay hindi basta-basta naglalaho sa isang pagsabog o pagbagsak sa bangin. Sa loob ng kanilang tahimik na villa sa Siargao, dahan-dahang binuksan ni Maria "Ria" Soliven ang sobre. Sa kaniyang tabi, si Javier ay tila hindi rin humihinga, ang kaniyang mga mata ay nakapako sa bawat galaw ng asawa. Inilabas ni Ria ang isang lumang piraso ng papel; ang mga kanto nito ay nanilaw na sa panahon, ngunit ang sulat-kamay ay pamilyar—kay Teodoro Elizalde, ang kaniyang biyenan na naging biktima rin ng sariling pamilya.

Hahaha. Kung ako si Rizal, minulto ko na mga guro ko eh. Lalo na yung head ng depEd para palitan na nila yung curriculum. Dami ko satsat di ba? Dahil ayoko sa subject na yun. Bongga yung chapters na pinag-aaralan. Naalala ko pa na minemorya ko yung Noli Me Tangere! Pero syempre hindi ko talaga yun namemorya. Naging familiar lang siya sa akin kaya nasagot ko lahat ng katanungan tungkol sa librong yun pero sumakit talaga ng bonga yung ulo ko dahil kay Crisostomo Ibarra at Maria Clara na anak pala ng isang prayle na si Padre Damaso yung huli kay Pia Alba! Oo nashock ako doon. Kalain mo naman, pare yun at nakabuntis! Tapos ang lakas pang kumalaban kay Rizal eh makasalanan din naman yung kamoteng

“Anong sabi sayo noong ibinali mo?” “Salamat” “Oh eh bat parang di ka kuntento sa pasasalamat nya. O baka naman gusting mong ikiss ka pa sa pwet” At tumawa pa sya ng tumawa bago tuluyang umupo sa pwesto nya. At nagsimula na ang una naming klase. “Since our topic is all about Life and Works of Rizal and you need to do so much activities and readings, I will allow you to do it by pair” saad ni Prof. Acuzar

Maging siya ay palaging nag-aabang sa mga nobela na isinusulat ng kanyang kaibigan. Samantalang siya ay romance na nga lang hirap na hirap pa. Masayang-masaya siya para kay Riri dahil kahit sikat na ito ay nananatili pa rin na nakasayad sa lupa ang mga paa nito. Para sa kanya ay karapat-dapat talagang bigyan ng gano’ng karangalan si Riri dahil nakita niya ang dedikasyon nito sa pagsusulat. Ito nga ang palaging nanghihikayat sa kanya na umalis sa comfort zone at sumubok ng mga bagong genre. Hindi ‘tulad ng ibang manunulat na kilala niya na sumikat lang ng konti ay lumaki na agad ang ulo at parang nagka-amnesia. Nakakalungkot isipin na hindi na talaga nakakakilala ang mga ito.

Nang niyakap niya ako ay walang pag-aalinlangan ko siyang niyakap pabalik upang maipadama ko rin naman sa kaniya ang pagmamahal kong walang katapusan. “Mahal na mahal din kita, Raze. Walang katumbas na halaga ang aking pagmamahal sa `yo kung kayaʼt gaano pa man kalayo ang iyong antas sa akin, tinitiyak kong balang araw ay maabot ko rin iyon dahil sa aking pagpupursige sa iyo, aking iniirog.” Una siyang kumawala sa aming pagyayakapan. Pinisil naman niya ang aking ilong. “Mukhang malalim na ang iyong natutuhan sa nobelang isinulat ni Dr. Jose Rizal, a!” Napahalakhak na lamang ako bilang tugon.

Ngunit kapalit niyon ay ang pagtalikod sa buhay na kinagisnan ko. Ang mga magulang ko kasi ay nabubuhay pa rin sa taong uso pa si Rizal. Naniniwala pa rin sila sa salitang 'pinagkasundo' pero hindi tinadhana, at seyempre, 'yon din ang plano nilang gawin sa akin. Ang ikasal sa kung sino mang hampaslupang tinamaan ng magaling. Pero nang aksidente kong marinig ang plano nilang 'yon, kesehodang magdeklara ako ng ika-apat na pandaigdigang gera 'wag lang talagang matuloy!

-Crisanto. Marami pa ang mga maliliit na papel na iyon. Nanlalaki ang mga mata ko habang binabasa lahat ng nakasulat doon. They are communicating! May mga poems, replies to what Hermina probably wrote for him, may mga updates lang din sa buhay niya! Halos maiyak ako sa effort. This is rare. So pure. May isa pang papel na may nakaipit na bulaklak. Though it’s decayed, I knew that it’s a rose.