Sa totoo lang, marami akong alam na mga nobelang nakatuon kay Jose Rizal na talagang nagbigay liwanag at inspirasyon sa ating kasaysayan. Una na rito ang 'Noli Me Tangere', na hindi lamang isang nobela kundi isang rebolusyonaryong akda. Ang kwento ay umiikot sa naantalang pagmamahalan ni Crisostomo Ibarra at Maria Clara, ngunit mas malalim ang talinghaga nito. Layunin nitong ipakita ang katiwalian ng gobyerno at simbahan sa panahon ng kolonyalismong Espanyol. Napakahalaga nito dahil nagbibigay ito sa atin ng pananaw kung paano talaga pinaglaban ni Rizal ang kanyang mga prinsipyo. Habang binabasa ko ito, ramdam ko talaga ang hinanakit at pag-asa ng mga Pilipino. Ang talas ng pagsusuri ni Rizal sa ugat ng problema sa lipunan ay patunay ng kanyang katalinuhan.
Pangalawa naman, hindi natin dapat kalimutan ang 'El Filibusterismo', ang kasunod na kwento ng 'Noli Me Tangere'. Dito, mas madilim ang tema, mas nagtutok siya sa mga usaping sosyo-politikal. Ang pagbabalik ni Ibarra, sa ilalim ng pangalang Simoun, ay simbolo ng rebelyon sa mga naunang pangarap. Nagbigay siya ng mas matinding hamon sa sistema, at ang mga karakter dito ay mas kumplikado. Sa balangkas ng kwento, nakikita ang pagsasakripisyo at ang tunay na digmaan na pinagdaraanan ng mga Pilipino para sa kalayaan. Ang kwento ay puno ng damdamin at nagpapalakas ng damdaming makabayan.
At syempre, huwag kalimutan ang mga makasaysayang librong isinulat tungkol kay Rizal mismo, katulad ng 'Rizal: The Revolutionary' ni Primitivo Mijares kung saan tinatalakay ang kanyang buhay at mga ideya matapos ang kanyang mga akda. Ang mga akdang ito ay nagbibigay ng bagong pananaw sa mga Pilipino tungkol sa buhay ni Rizal. Ang mga nobelang ito ay hindi lamang mga kwento kundi bahagi ng ating pagkakakilanlan bilang isang bansa. Sila ay nag-aanyaya sa atin na pagnilayan ang ating nakaraan at lumikha ng mas maliwanag na hinaharap.