Romans 8:32

สิ่งที่เขามีให้ต่อเธอคือความรับผิดชอบเท่านั้น ปากก็พร่ำบอกว่าไม่รัก ก็ไม่รักหรอกแต่หลงหัวปักหัวปํา! เหตุจากคืนนั้น(โดยมี'น้ำมนต์'เด็กฝึกงานของแม่หมอตัวแสบเข้ามาเอี่ยวด้วย)ทำให้ไฮโซสาวสวอย่าง'ณิชา'ต้องแต่งงานกับของกุนซือนายตำรวจหนุ่มเย็นชา ทั้งนี้เขายังเป็นหลานชายแท้ๆของอิงอรภรรยาใหม่ของผู้เป็นพ่อที่เธอแสนจะเกลียดชังอีก หลังจากนี้จะเกิดอะไร เมื่อคนทั้งสองต้องใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน กุนซือ (ธีร์) วีระวงศ์ 32 years old. "อย่าให้ต้องย้ำเธออีก..ณิชา!" "หัดเกรงใจทะเบียนสมรสบ้างก็ดี..ฉันไม่อยากโดนหาว่าเมียกำลังสวมเขาให้" ณิชา วีระวงศ์ 24 years old. "อย่ามาตวาดฉันนะกุนซือ! พูดดีๆไม่เป็น เรอะ!" "งั้นพรุ่งนี้ไปหย่ากันเลยไหม..จะได้ไม่ต้องโดนถูกหาว่าฉันสวมเขาให้"

Namaku Melia Maharani, usiaku 32 tahun, jadi bisa di bilang sudah tidak muda lagi. Aku adalah seorang Ibu dengan 2 orang anak. Ketika menikah, Aku baru berusia 19tahun dan Anak pertamaku berusia 12 tahun dan Anak keduaku berusia 8 tahun. Suamiku hanya seorang karyawan biasa yang gajinya standar. Aku menerima nafkah pemberian suami ku dengan lapang dada, Rumah tangga Kami pun harmonis saja. Hingga Aku bertemu lagi dengan seorang mantan teman SMP ku yaitu Kartika. Sekarang penampilannya sungguh berbeda, wajahnya putih glowing terawat, barang yang di pakai dan di bawa Tika semua branded. Aku jadi penasaran, bagaimana bisa hidupnya berubah singkat, karena 1 tahun yang lalu dia masih mencari hutangan via pesan whatsup grup SMP. Aku Iri sekali melihat Tika yang sekarang, Aku pun menanyakan Hal yang membuat dia bisa berubah seperti sekarang, padahal yang Aku tahu suaminya hanya pelatih karate di kotaku, dan yang ku tahu hanya di ber gaji pas-pasan juga. Bagaimanakah kisah ku selanjutnya?Apakah Tika memberi tahuku cara yang dia lakukan hingga seperti sekarang? Dan apakah Aku bisa hidup seperti Kartika? Ikuti kisahku selanjutnya ....

Cerita romans berpadu dengan misteri tahun 70-han. Ketika mistis dan benda keramat masih dipercaya. Salah satunya Tubo (racun yang ditunggui jin), yang digunakan oleh orang tertentu untuk sarana balas dendam. Saat Rayya, gadis 23 tahun itu ingin menghancurkan racun tersebut, setelah besar dengan keluarga yang memelihara barang tersebut. Namun, ia kesulitan menumpasnya karena cara yang tak lazim. Yaitu dibakar hangus bersama harta benda yang didapat dengan menggunakan racun itu. Tambah lagi, trauma masa kecil yang dialaminya membuat dia enggan berhubungan dengan mitos, tetapi kondisi membuat ia terpaksa kembali, setelah pernikahannya terancam dengan orang yang dicintai. Bagaimanakah perjuangan seorang Rayya? Akankah ia berhasil?

Richard est un jeune artiste et amoureux de la lecture et de l’écriture qui devrait avoir l’âge de fréquenter les filles, il avait peur d’eux depuis longtemps car la plupart de ces filles de son pays d’origine était des matérialistes mais quand il lisait sur les murs des uns de douces paroles d’amour, quand il visitait ses amis dans leurs romans d’amour il se sentait coupables de son prétexte “matérialiste” Mais il se dit de tourner la page…

พระเอกและนางเอกได้เจอกันเพราะแมวตัวโปรดของนางเอกวิ่งเข้าไปนอนอยู่ในบ้านพระเอก พระเอกหลงรักนางเอกตั้งแต่แรกเจอ แล้วทั้งสองก็ห่างหายไปจากชีวิตกันและกันด้วยเหตุผลบางอย่าง ตลอดเวลาหลายปี พระเอกไม่เคยลืมนางเอก แต่นางเอกกลับลืมเขาไปแล้ว จนกระทั่งนางเอกได้มาทำงานเป็นเลขาของพระเอก ทั้งสองจึงได้เจอกันอีกครั้ง พระเอกจึงหาวิธีทำทุกอย่าง เพื่อให้ได้ครอบครองทั้งตัวและหัวใจของนางเอก นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเกี่ยวกับความรักต่างวัย เจ้านายหนุ่มและเลขารุ่นพี่ ที่อายุห่างกัน 8 ปี และมีแมวน่ารักที่เป็นเหมือนพรหมลิขิต ทำให้คนทั้งสองได้เจอกันและรักกัน

ปีที่ 8 ของการคบหาดูใจกับฟู่จิ่ง หลินเหยียนกลับต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะอาการป่วย วันแรกที่ออกจากโรงพยาบาล หลินเหยียนบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างฟู่จิ่งกับพี่สาวของเธอขณะเดินอยู่ตรงทางเดิน "ฟู่จิ่ง นายบ้าไปแล้วหรือไง? นายแอบเอากระดูกสันหลังของหลินเหยียนไปให้ฉีชูหร่านจริงๆ เหรอ?" "ทั้งๆ ที่นายก็รู้ว่าหลินเหยียนร่างกายไม่แข็งแรง แต่ยังโกหกเธอว่าเป็นแค่โรคกระเพาะแล้วให้เธอเสี่ยงอันตรายทั้งอย่างนั้น?" ฉีชูหร่านเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของฟู่จิ่งที่เขาแอบรักมานานหลายปี หลินเหยียนไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย เพัยงยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาพ่อกับแม่ที่อยู่ต่างประเทศ และตอบตกลงเรื่องการแต่งงานทางธุรกิจกับตระกูลลู่ทันที...

เวลาเกือบสามทุ่มเห็นจะได้...ตอนที่เธอเดินเข้าไปในโรงสี ด้วยชุดนักศึกษาสวยงาม “พี่ขุน!” เธอเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงห้วนสั้นให้อารมณ์หยิ่งยโสนิดหน่อย ขณะที่นายขุนทดกับลูกน้องสองสามคนกำลังตรวจเช็คความเรียบร้อยของงานตรงหน้า ข้าวเปลือกกองโตเป็นภูเขาหลายลูกตั้งอยู่ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัวของโกดังขนาดใหญ่ “อ้าวคุณหนู” นายขุนทดหันมองเธอ ด้วยสายตาเป็นประกาย ความสวยและน่ารักของเธอเป็นเหมือนของขวัญของพวกคนงาน เธอรู้ดีว่าคนงานพวกนี้เอาเธอไปย่ำยีในความฝันและจินตนาการเสมอ “จะปีใหม่แล้ว ทำไมยังทำงานกันอยู่คะ ไม่หยุดงานไปเที่ยวกันเหรอ” “อ๋อ เป็นความสมัครใจน่ะครับ ใครทำงานช่วงสองสามวันนี้จะได้โบนัสพิเศษ ผมกับคนงานพวกนี้ไม่มีลูกเมียให้กลับไปหา เลยอยู่ช่วยงานเถ้าแก่ดีกว่า” “งั้นเหรอ?” ดวงตาสวยกวาดมองไปทั่ว เห็นคนงานหลายคนยังคงทำงานไปเรื่อย “ขยันกันจริง ว่าแต่ คืนนี้ทำงานกะกลางคืนกันกี่คนล่ะ?” “8คนครับ รวมทั้งผมด้วย คุณหนูมีอะไรจะใช้งานพวกผมรึเปล่าครับ” มีสิ...เธอมีงานจะให้คนงานพวกนี้ทำแน่นอน

องศา หนุ่มหล่อ พ่อรวย ที่ครองตำแหน่งประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ที่สุดในประเทศ เขาครองความโสดความซิงมายาวนาน30ปี จนวันนึงที่เขาต้องเสียความบริสุทธิ์ให้กับน้องสาวเพื่อนสนิทของเขาอย่างพราวฟ้า หญิงสาวรุ่นน้องที่อายุห่างกับเขาถึง8ปี เขาถามหาความรับผัดชอบจากเธอ โดยการขอคบเธอเป็นแฟน หลังจากความสัมพันธ์ในคืนนั้น ทั้งตัวและหัวใจขององศาก็ถูกพราวฟ้าครอบครองจนหมด ไม่เหลือที่ว่างให้ใครได้อีกเลย

เรียกข้าว่าพระสวามีสิ อย่าเรียกเสด็จอา มิเช่นนั้นข้าไม่หยุดเพียงรอบเดียวแน่เยว่ซิน!! มาอีกแล้วค่าๆๆๆ เรื่องใหม่อุ่นๆ (พร้อมอุ่นเตียง อั๊ยย...) ท่านอ๋องคนที่ 3 ออกแนวเสด็จอาที่อายุน้อย เรื่องนี้พระเอกเป็นเสด็จอาของนางเอก แต่อายุต่างกันแค่ 8 ปี ส่วนที่มาที่ไป...ก็ต้องติดตามกันนะคะ ท่านอ๋องของเราขี้หวงหลานสาว(ปลอมๆ)ของตัวเองม๊ากกกก หวงแหละ แต่ปากแข็ง เรื่องความรักที่ดูเหมือนจะง่าย แต่.... .....เรื่องมันไม่ได้ง่ายๆแบบนั้นน่ะสิ มีทั้งมือที่ 3 4 5 ไหนจะเรื่องสาเหตุการตายของพ่ออีก ติดตามต่อได้ในเรื่องเลยจ้า...... บอกไว้ก่อนว่าทั้งเรื่องมีแต่เรื่องรักๆใคร่ๆ ไม่ดราม่านะคะ

เรื่องราวของรักต่างวัยที่อายุห่างกัน 1 ทศวรรษเศษ 12 ปีก่อน... เด็กน้อยวัย 8 ขวบ ดันอยากเป็นแฟนกับพี่ชายที่แสนดีวัย 20 ปี ซะงั้น เพราะอะไรกันล่ะ? เขาก็แสนจะเอ็นดูเธอเสมือนน้องสาวคนหนึ่ง จึงพยายามหาวิธีพูดเชิงถนอมน้ำใจเด็กน้อยไปก่อน โดยรับปากสัญญาว่าจะยอมเป็นแฟนด้วย หลังเธอเรียนจบมหาวิทยาลัย ตอนนั้นคิดแค่ว่า เมื่อเธอโตขึ้นอีกหน่อยก็คงจะลืมไปเอง...แต่ไม่! 12 ปีต่อมา... ปีสุดท้ายก่อนเรียนจบ เธอมาทวงสัญญาใจที่เคยให้ไว้ แต่เขากลับทำเป็นงงว่าคือสัญญาอิหยัง? จึงมีการประชันฝีปากกันเกิดขึ้น ซูมี่ : ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ยังไงพี่อลันก็ต้องเป็นแฟนกับซูมี่ อลัน : หลิน ซูมี่! ซูมี่ : สัญญาต้องเป็นสัญญาค่ะ แม้ว่าในตอนนี้พี่จะไม่รู้สึกอะไรกับซูมี่เลยก็ตาม ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของซูมี่ที่จะทำให้พี่รู้สึกเอง